Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Ένα "μικρό" σχόλιο για την ήττα της Εθνικής


Επειδή την μπαλίτσα την αγάπησα από μικρό παιδί και κλώτσησα το τόπι σε δρόμους και αυτοσχέδιες αλάνες όπως χιλιάδες άλλοι, δεν ανήκω σε αυτούς που θεωρούν το ποδόσφαιρο όπιο και αποπροσανατολισμό. Ούτε φυσικά σε αυτούς που με θρησκευτική ευλάβεια υποστηρίζουν μια ομάδα. Και φυσικά ούτε σε αυτούς που έχουν το χάρισμα της ποδοσφαιρικοπολιτικής ευφυΐας (ή «χρίσμα» κατά άλλους) να αναλύουν. Όμως από τα πολύ παιδικά μου χρόνια κλωτσάω ένα τόπι (τενεκέδια και ό,τι άλλο βρίσκαμε) σε δρόμους και σε αυτοσχέδιες αλάνες (και στο σπίτι, αλλά το πληρώναμε συνήθως με ένα μπερντάχι ξύλο από την μάνα μας).

Στα επτά ήμουνα συμπαίχτης με ένα γυφτάκι το Γιώργο που ήτανε και γαμώ τους γκολτζήδες. Ακόμα και στο τσαντίρι μπαίναμε μετά το σχολείο για να μοιραστούμε μαζί του τα πρώτα μας γράμματα. Στα οκτώ και στα εννιά τις Κυριακές έξω από το στάδιο της Παναχαϊκής πουλούσαμε πορτοκαλάδες, φελιζόλ καθίσματα και μουσαμάδες για την βροχή και βγάζαμε χαρτζιλίκι. Επιπλέον κολλούσαμε κοντά σε έναν μεγαλύτερο, και μπαίναμε τζάμπα στο γήπεδο για να δούμε τον Δαβουρλή και τους άλλους αστέρες της εποχής. Αργότερα προς την έκτη δημοτικού ανακάλυψα το μπάσκετ και ξεκίνησα από το μίνι τμήμα της «πορτοκαλόμαυρης» και έφτασα μέχρι το εφηβικό τμήμα όπου και τα παράτησα λόγω ύψους και γκομενικών!

Ευτύχησα να έχω προπονητή τον «Νουρέγιεφ» και τον άλλο Κώστα που μας δίδαξαν ήθος και συμπεριφορά. Είχα την τύχη να απολαύσω τον Πέτροβιτς (πολύ πριν σκοτωθεί) και τον Βράνκοβιτς στα 18 τους να δίνουν σόου γιουγκοσλαβικού μπάσκετ. Με αυτά τα λίγα και άλλα πολλά που δεν είναι του παρόντος σχολίου, νομίζω ότι «δικαιούμαι» να πω και εγώ μια κουβεντούλα. Όχι φυσικά για το Παγκόσμιο και την Βραζιλία. Προσωπικά μόνο για την ψυχή μου (ή συνείδηση κατά άλλους) απέφυγα και αποφεύγω να παρακολουθήσω αυτό το μουντιάλ. Δεν έχω κανένα σοβαρό πολιτικό επιχείρημα να καταθέσω για την επιλογή του καθενός. Όμως διατύπωσα άποψη για την ήττα της εθνικής και αναφώνησα «Ευτυχώς!!».

Θεωρώ ότι το πολιτικό παιχνίδι έχει χαθεί (ή σχεδόν έχει χαθεί) για την Αριστερά (ίσως και την Αναρχία) στα γήπεδα. Οι επιμέρους ανακοινώσεις κάποιων ομάδων οπαδών ή συλλόγων με αριστερό (και ανατρεπτικό) περιεχόμενο επ' ουδενί (κατ' εμέ) δεν ανατρέπουν την παρούσα κατάσταση της οπαδοποίησης και της μαφίας, ούτε τον συσχετισμό δυνάμεων που καταγράφεται υπέρ του εθνικισμού και του κοινωνικού ρατσισμού (σε όλες του τις εκφάνσεις). Ο Αστέρας Εξαρχείων μπορεί για πολλούς να είναι φυλαχτό , όμως η γηπεδοποίηση της Μεσολογγίου είναι κατάρα και ανάθεμα. Ο Πειραιάς αλώθηκε από τον Μαρινάκη ο οποίος εξαγοράζει και στρατολογεί την φτώχια με το τσουβάλι. Ο Βόλος τα ίδια και χειρότερα. Η «αριστερή» Φιλαδέλφεια τώρα τελευταία μπάζει… πετρέλαιο από τον Τίγρη, και πάει λέγοντας και κλαίγοντας. Σε αυτό το περιβάλλον οι φασίστες και η Χρυσή Αυγή κάνουν πάρτι χρόνια τώρα και ειδικά στο Καραϊσκάκη και στην επτά (Νίκαια, Κορυδαλλός, Πέραμα, Καμίνια κλπ είναι οι σύνδεσμοί πυρήνες της Χρυσής Αυγής).

Από την άλλη, η Αριστερά σε όλες τις εκφράσεις μπορεί να καταγράφει εκλογικά ποσοστά (στο σύνολο) γύρω στο 1/3 της ελληνικής κοινωνίας αλλά κινηματικά εξαντλείται ακόμα στα βασικά (με συνέπεια και συνέχεια δεν αντιλέγω). Οι δρόμοι παρόλο που η Χρυσή Αυγή είναι στην φυλακή δεν έχουνε ακόμα ανακαταληφθεί από αντιφασίστες, ούτε οι λαϊκές γειτονιές, όταν νυχτώνει, νιώθουν ασφαλείς με τα εικονικά οδοφράγματα του fb.

Θέλω να πω τελικά ότι σε αυτές τις συνθήκες η Εθνική ομάδα γίνεται πιο εύκολα μέσο μεταφοράς της εθνικής αφύπνισης (χειραγώγησης). Οι νίκες της αποκτούν αντιδραστικά χαρακτηριστικά σε επίπεδο κοινωνίας και η αριστερά δεν είναι ικανή επί της ουσίας να αντιστρέψει το κλίμα. Αν είναι ας το αποδείξει με πράξεις και όχι με επίδειξη πολιτικού ναρκισσισμού στα κοινωνικά δίκτυα. Ευτυχώς λοιπόν που δεν νίκησε την Κόστα Ρίκα και ανακόπηκε προς το παρόν αυτή η διαδικασία επικίνδυνης εθνικής μαλάκυνσης. Ευτυχώς γιατί δεν υπάρχει κανένας να μας σώσει ακόμα. Και εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε στα οδοφράγματα αλλά στις Εφορίες και στο λογιστήριο για απόλυση.

Μάρκος Πικρός

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εθνική μαλάκυνση! Ακριβώς. Συμβαίνει σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες. Και βέβαια με αφορμή το μουντιάλ ριζώνει ακόμη βαθύτερα ο εθνικισμός στη λαική συνείδηση.

Η ύπατη εξουσία στήνει θεάματα και συρρέει ο όχλος ικανοποιημένος, μηδέ εξαιρουμένων της μεγάλης πλειοψηφίας των αριστερών.

Είναι ανάγκη να οργανωθεί άμεση πολιτιστική αντίσταση: ο οργανωμένος εκφυλισμός της λαικής συνείδησης από την tv, το χόλλυγουντ, τον οπαδισμό πρέπει να αντιμετωπισθεί. Είναι χτικιό.

Για παράδειγμα, δεν ανέχομαι να διαβάζω σε κείμενα κουμουνιστών δημοσιογράφων ή άλλων αριστερών σοβαρών ανθρώπων, κατά τα άλλα εγνωσμένης αξίας και δυναμικού, σχόλια και γνώμες όπου είναι ξεκάθαρος ο ποδοσφαιρικός οπαδισμός, έστω και για πλακίτσα.

Τα πράγματα είναι σοβαρά και απαιτείται αντίστοιχη υπευθυνότητα και να δίνεται το καλό παράδειγμα.

οχ/μαλ

Rocean είπε...

Δηλαδή, επειδή οι φασίστες "παίζουν μπάλα" στις κερκίδες, η απάντηση είναι να αφήσουμε γενικά το ποδόσφαιρο, και όσους υποστηρίζουν μια ομάδα ή την εθνική, δώρο στους φασίστες?

Δηλαδή τι λέμε? Ότι όσοι υποστηρίζουν μια ομάδα ή την εθνική, χαίρονται ή λυπούνται με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, είναι φασίστες ή εν δυνάμει φασίστες?

Εμείς τι κάνουμε γι' αυτό? Έχουμε προτάσεις για λαϊκό αθλητισμό? Για υγιή υποστήριξη των ομάδων? Να διώξουμε τους μαφιόζους από τον αθλητισμό?

Ανώνυμος είπε...

΄Αρτος και θεάματα. Παλιό και δοκιμασμένο κόλπο. Αλλά τι να σου κάνουν κι οι κομμουνιστές κι οι αληθινοί αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι; Πόσα μέτωπα να ανοίξουν με τον καπιταλισμό; Που μοιάζει με λερναία ύδρα. ΄Ενα κεφάλι του κόβεις και ξεπηδάνε δύο από κει. Πιστεύω ότι για να λύσεις αυτά τα προβλήματα δεν είναι σωστό να τα βλέπεις απομονωμένα και να τα αντιμετωπίζεις ένα ένα. Χρειάζεται να χτυπήσεις τη μήτρα (το ίδιο το τέρας) κι αυτή είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός. Μόνο με ανατροπή του καπιταλισμού κι ανάληψη της εξουσίας απ' την εργατική τάξη, θ' αρχίσουν να λύνονται σιγά σιγά τα προβλήματα ώσπου να εξαλειφθούν τελείως.

Σοφία

Ανώνυμος είπε...

@ Σοφία: Συμφωνώ 100% ότι "Χρειάζεται να χτυπήσεις τη μήτρα (το ίδιο το τέρας) κι αυτή είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός". Αλλά για να γίνει μια ώρα αρχύτερα είναι ανάγκη να αντισταθούμε έμπρακτα σε ένα σωρό σοβαρά εκφυλιστικά φαινόμενα της κοινωνίας του καταναλωτισμού και του ψευδοκομφορμισμού, και μεταξύ αυτών είναι τα θεάματα προορισμένα να μετατρέψουν τον λαό σε όχλο.

@ Rocean: Στο μυαλό μου έχω ακριβώς το λαικό αθλητισμό και αυτόν τον υποστηρίζω. Τα πέταλα των κερδίδων είναι δυστυχώς το πιο φυσικό "γήπεδο" του ανδροκρατισμού, της φυσικής βίας του επιθετικού φανατισμού, του πιο αντιδραστικού μανιχαισμού, του βλακώδους οπαδισμού και που υπό ορισμένες συνθήκες οδηγούν ταχύτατα στην υιοθέτηση κανόνων συμπεριφοράς και τρόπων σκέψης της φασιστικής ιδεολογίας.

Οι αγώνες μεταξύ εθνικών ομαδων (με παίκτες μισθοφόρους-επαγγελματίες, καθώς και φορείς διαφημιστικών καμπάνιας των πολυεθνικών) αποτελούν μία χρυσή ευκαιρία "αθώας" διάδοσης εθνικιστικών ιδεών. Δεν είναι τυχαίο ότι το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, για πρώτη φορά στην νεώτερη ιστορία, μετέτρεψε το ποδόσφαιρο και ειδικά τους αγώνες της εθνικής Ιταλίας σε κριτήριο αναγνώρισης των επιτευγμάτων του φασισμού και της ανωτερότητας της ιταλικής "ράτσας" και με μία τεράστια καμπάνια για τα μέτρα της εποχής φανάτιζε συστηματικά το λαό, μετατρέποντάς τον σε όχλο των κερκίδων (με τα δωρεάν ειστήρια, τις απευθείας ραδιοφωνικές μεταδόσεις, τον κατακλυσμό των επικαίρων με αθλητικές ειδήσεις και την κυκλοφορία αθλητικών εφημερίδων σε μεγάλο τιράζ).

Δεν νομίζω ότι είναι δυνατός και παραγωγικός ο εισοδισμός στα πέταλα των κερκίδων. Πρέπει να "πάμε" σε ιδεολογική κόντρα και να "δίνουμε" το "καλό παράδειγμα" απο-οχλοποίησης.

οχ/μαλ

Ανώνυμος είπε...

@ οχ/μαλ 11.40
Δε διαφωνούμε πάνω σε αυτό. Αλλωστε για να ανατραπεί ο Καπιταλισμός πρέπει να υπάρξει παρέμβαση από μας στο λαό, δε θα γίνει από μόνο του. Και σίγουρα πρέπει αυτή η παρέμβαση να περιέχει και μορφές πάλης αλλά και προτάσεις που θα διορθώνουν όσο μπορούν τα κακώς κείμενα και θα δίνουν τη δική μας πρόταση. Απλώς ανέφερα ότι απ' τη στιγμή που από τηλεόραση και άλλα ΜΜΕ είναι αποκλεισμένη αυτή η πρότασή μας δεν είναι και τόσο εύκολο να γίνει γνωστή. ΄Οχι ότι δεν πρέπει να γίνει. Σου δίνω ένα απλό παράδειγμα. Στο Φάληρο προχτές έγινε μια υπέροχη εκδήλωση με γνωστούς καλλιτέχνες, οργανωμένη απ' το Μουσικό σύλλογο, και το συνδικάτο Επισιτισμού, δίπλα στη θάλασσα. ΄Ηταν το λιγότερο ειδυλιακά. ΄Ηρθε πολύς κόσμος. Αλλά για πες μου πού ακούστηκε στα ΜΜΕ; πουθενά. Ενώ για αυτούς τους μάγκες του "Voice" που διοργάνωναν συναυλια σε συνεργασία με το MAD ακουγόταν κάθε μέρα απ' την τηλεόραση. Φαίνεται λοιπόν προς τα πού γέρνει το παιχνίδι.
Στο ποδόσφαιρο που όλα είναι σάπια πιστευω ότι τα πράγματα είναι ακόμη πιο άσχημα. Γιατί εκεί παίζονται και μεγάλα στοιχήματα και γι' αυτό "στήνονται" κι οι αγώνες. Η μαφία των γηπέδων τα κανονιζει μια χαρά αυτά. Κι αλοίμονο σε αυτόν που δεν θα υποκύψει στη θέλησή της. Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια ένας ποδοσφαιριστής απ' την Κολομβία που έβαλε ένα αυτογκόλ κι επειδή έχασε η ομάδα του (που η κολομβιανή μαφία είχε παίξει πολλά λεφτά υπέρ της) ο άνθρωπος δολοφονήθηκε.
Το μεγαλύτερο κακό όμως είναι ότι μέσα στα γήπεδα "καινε" και το μυαλό ενός μεγάλου μέρους της νεολαίας μας. Παιδιά απολιτικα, που θεωρούν μαγκιά να πάνε να τα σπάνε, να βρίζουν τους αντιπάλους και να μαχαιρώνονται για μια ομάδα. Γιατί έτσι νιώθουν "άντρες". Κι ότι κάπου ανήκουν. Κι ότι αντιστέκονται στο σύστημα. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για μενα. Και το εισπράττω σε συζητήσεις με μαθητές μου που έχουν οργανωθεί σε τέτοιους "αθλητικούς" συλλόγους.

Σοφία