Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

ΨηφίΖω ΚΚΕ!


Πριν πολλά χρόνια, ένα παλικαράκι ανέβαινε βιαστικά τις σκάλες του εκλογικού κέντρου της γειτονιάς του. Έψαξε και βρήκε το  τμήμα που ψηφίζει και στάθηκε στη σειρά. Ένιωθε να τον πλημμυρίζει μια γλυκιά αγωνία, όπως λίγο καιρό πριν στις μαθητικές εξετάσεις. Έχωνε  συνεχώς το χέρι στη δεξιά τσέπη του παντελονιού του και ακουμπούσε ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί σα να ήθελε να βεβαιωθεί πως δεν το έχασε. Κάποια στιγμή ήρθε η σειρά του και πλησίασε στο θρανίο της εφορευτικής επιτροπής. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά.

Με χέρι που σχεδόν έτρεμε ακούμπησε το ολοκαίνουργιο εκλογικό του βιβλιάριο μαζί με την ατσαλάκωτη αστυνομική ταυτότητα μπροστά στον γραμματέα. Πήρε το φάκελο και τα ψηφοδέλτια που του έδωσαν και μπήκε βιαστικά στο μπλε παραβάν. Έβγαλε από την τσέπη του το διπλωμένο κομμάτι χαρτί, το άνοιξε και το κοίταξε για μια ακόμα φορά: ΚΚΕ! Το έβαλε μέσα στον φάκελο και τον έκλεισε καλά. Βγήκε από το παραβάν και κατευθύνθηκε περήφανα προς την κάλπη. Η πρώτη ψήφος του ήταν κόκκινη, κομμουνιστική! Με την ίδια περηφάνια στην ψυχή και στο κορμί, χωρίς αγωνία πια, βγήκε από την αίθουσα κι έτρεξε να βρει τους συντρόφους του στο προαύλιο.

Όλα τα χρόνια που ακολούθησαν την πρώτη μου ψήφο, ο λαός πάντα βρισκόταν μπροστά σε κάλπικα συνθήματα και ψευτοδιλήμματα. Η άρχουσα τάξη, αφού πρώτα τα σχεδίαζε καλά, τα ανέθετε στα κόμματα που την στηρίζουν, με την εντολή να  τα επιβάλουν.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται», το «ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά», το «…και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις», τη θεωρία της «χαμένης ψήφου» κλπ. που επέβαλαν οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και είχαν σαν στόχο την αδρανοποίηση της πλειοψηφίας του λαού που βρισκόταν τότε σε μια αγωνιστική ανάταση και την συρρίκνωση της δύναμης του επικίνδυνου ΚΚΕ,  και παραπέρα την  περιθωριοποίησή του.

Δεν θα ξεχάσουμε την αμέριστη βοήθεια στους σκοπούς της άρχουσας τάξης, μερίδας της Αριστεράς, της αυτοαποκαλούμενης και «ανανεωτική», την προσπάθειά της για  από τα μέσα «άλωση» του ΚΚΕ. Δεν ευοδώθηκαν όμως τα σχέδιά τους.

Δεν θα ξεχάσουμε την «ισχυρή Ελλάδα», τις «μεγάλες στιγμές της πατρίδας» την δεκαετία του 2000 και άλλα «μεγαλεία» που μας οδήγησαν μέχρι εδώ, από κυβερνήσεις κατά κανόνα «σοσιαλιστικές». Κι από κοντά τους, σχεδόν πάντα, στις δημοτικές εκλογές, στα συνδικάτα και αλλού, θα θυμόμαστε  τους ροζ παρατρεχάμενους, βασικά στηρίγματα των κεντρικών πολιτικών επιλογών που μας οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση.

Απέναντι σ’ όλους αυτούς, όλα αυτά τα χρόνια βρισκόταν το ΚΚΕ, δίπλα μου, στυλοβάτης στους αγώνες για τη λύση των προβλημάτων μου, πάντα ξεκάθαρο στο δρόμο που μου πρότεινε να ακολουθήσω.

Δεν προσπάθησε ποτέ να με ξεγελάσει με αυταπάτες για εύκολες λύσεις που θα με οδηγούσαν αργότερα στο συμβιβασμό και την απογοήτευση. Δεν μου έταξε ποτέ «καλούδια». Αντίθετα, μου έλεγε πάντα την αλήθεια. Αυτό το έκανε πάντα, ακόμα κι εκείνες τις εποχές που,  όπως και σήμερα, το «κυρίαρχο ρεύμα» δεν την ευνοεί. Αυτή η αλήθεια (που ποτέ το ΚΚΕ δεν ισχυρίστηκε πως την μονοπωλεί) είναι που «κουράζει» κάποιους φίλους, τους κάνει να αγαναχτούν, αφού δεν βλέπουν τα αποτελέσματα της συνεχούς πάλης των κομμουνιστών μέσα στο λαό να παίρνουν σάρκα και οστά. Και πέφτουν σήμερα στην καλά στημένη παγίδα των κάλπικων ελπίδων και ονείρων που κάποιοι με τέχνη περισσή, είναι η αλήθεια, στήνουν.

Μας κατηγορούν  αυτοί οι  φίλοι -κάποιοι από αυτούς ψήφιζαν ΚΚΕ για χρόνια, και συμμετείχαμε κάποτε σε κοινούς αγώνες- πως νοιαζόμαστε μόνο για την ιδεολογική μας «καθαρότητα» και δεν ενδιαφερόμαστε για το λαό που υποφέρει, παρά μόνο αν αυτός ενταχθεί στις γραμμές μας. Μας καταλογίζουν πως προτιμάμε να βαδίζουμε, περίπου σαν ιερομάρτυρες, σ’ έναν ουτοπικό δρόμο, μη αντιλαμβανόμενοι τις «μεγάλες ανακατατάξεις» που συντελούνται στην Ελληνική κοινωνία και τον… «άνεμο αλλαγής» που «φυσά πάνω από την Ευρώπη».

Την ίδια στιγμή, ειδικά όσο πλησιάζει η 17η Ιούνη, αυξάνεται ο αριθμός των  αριστερών ψηφοφόρων -που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές αλλά δεν έκλεισαν οριστικά την πόρτα στο ΚΚΕ- που άρχισαν να αντιλαμβάνονται πια που το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπουν τις σκόπιμα ασαφείς θέσεις του, να γίνονται όλο και πιο στρογγυλές, πιο ακίνδυνες, πολλές φορές  μέχρι…φιλικές για το σύστημα. Βλέπουν  κορυφαία στελέχη του να μην διστάζουν να αποκαλύψουν, πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται να βάλει πολύ νερό στο κρασί του την επόμενη των εκλογών μέρα. Αυτό σημαίνει πολλά για όποιον μπορεί στοιχειωδώς να σκεφτεί, και ας μην εκπλαγούν κάποιοι για όσα θα ακολουθήσουν. Είναι πολλές οι προειδοποιητικές «βολές» που δεχόμαστε…

Μπορώ μετά από τόσα χρόνια διαδρομής να λέω περήφανα πως το κρασί μου το πίνω ακόμα σκέτο. Απολαμβάνοντας τη φυσικότητά του, το βαθύ κόκκινο χρώμα του, το έντονο άρωμα, τη μεστή γεύση  του. Ένα κρασί που με τον καιρό γίνεται πιο ώριμο, πιο δυνατό και παράλληλα πιο επικίνδυνο για να «ζαλίσει» αυτούς που πάντα μας ζητούσαν να το νερώσουμε. Και πόσοι ήταν αυτοί που μια ζωή νέρωναν το κρασί τους… Όμηροι στα ψευτοδιλήμματα και τους εκβιασμούς, εξαρτημένοι από ρουσφέτια και μικροθελήματα των βουλευτάδων «τους», φοβισμένοι, κάνοντας μια ζωή υπομονή μήπως κι  αλλάξει επιτέλους κάτι στη ζωή τους. Στο τέλος, χάθηκε το κρασί κι έμεινε το νερό, σκέτο και θολό.

Όταν πέρυσι γέμισαν οι πλατείες από αγανάχτηση, είδα χιλιάδες ανθρώπους που έριχναν μούντζες στη Βουλή, να ορκίζονται εκδίκηση στους «πουλημένους πολιτικούς», να «στήνουν» κρεμάλες και να «κόβουν» τις παλάμες τους που τόσα χρόνια ψήφιζαν αυτούς που, έστω τότε ανακάλυψαν πως τους εξαπατούσαν. Τους άκουγα να τσουβαλιάζουν όλα τα κόμματα, όλους τους βουλευτές, έσπευδαν να χωθούν κάτω απ’ την ομπρέλα μιας δήθεν ακομμάτιστης, "ανεξάρτητης" άποψης που ήθελε απλά τους διεφθαρμένους  πολιτικούς υπεύθυνους για την κρίση.

Βλέποντας όλα αυτά, είπα τότε σ’ έναν φίλο στην πλατεία Συντάγματος πως μπορώ, τουλάχιστον,  να έχω τη συνείδησή μου καθαρή, πως δεν μου έκλεψαν ποτέ την ψήφο εξαπατώντας με. Ότι πέφτω το βράδυ για να κοιμηθώ χωρίς να νιώθω τύψεις. Δεν μπόρεσαν ποτέ να με βάλουν στο χέρι. Δεν έγινα ποτέ μια κουκίδα στον σχεδόν μονόχρωμο κάποτε χάρτη της τηλεόρασής τους, τα βράδια των εκλογών. Εκείνη την ώρα σκέφτομαι πως θα αντέξουμε εγώ και η οικογένειά μου, πως θα αντισταθούμε με περισσότερη δύναμη, πως θα οργανωθούμε καλύτερα, πως θα οπλιστούμε  με τα κατάλληλα όπλα για να αντεπιτεθούμε.  Έχω ξεκάθαρο στο μυαλό μου ποιους αφήνω πίσω μου και με ποιους συμπαρατάσσομαι, σ’ έναν δρόμο -δύσκολο ναι!- τον πιο δύσκολο, μαζί και τον πιο ελπιδοφόρο. Τον αγωνιστικό δρόμο που προτείνει το ΚΚΕ!

Έναν δρόμο που δεν είναι στη μόδα, δεν τον προβάλουν τα τηλεοπτικά κανάλια, αντίθετα τον κατασυκοφαντούν σε κάθε  ευκαιρία. Οι αντίπαλοί μας μας θεωρούν μεν «τίμιους», μας χαρακτηρίζουν «καλά παιδιά» αλλά μας προβάλουν σαν «κολλημένους», σε «οράματα» που «δεν είναι εφικτά σήμερα». Αποσιωπούν σκόπιμα πως εδώ που φτάσαμε, φτάσαμε κάνοντας συνεχείς «εκπτώσεις» και υιοθετώντας τις εκάστοτε λογικές του «εφικτού». Μας χαρακτηρίζουν «περισσότερο απ’ όσο πρέπει ρομαντικούς», μας λένε πως δεν καταλαβαίνουμε πως «οι εποχές άλλαξαν», πως αυτά για τα οποία παλεύουμε δεν γίνονται, ίσως, ούτε στη «Δευτέρα παρουσία».

Επιλέγουμε, λένε, έναν δρόμο μοναχικό αρνούμενοι να συνεργαστούμε με  άλλες αριστερές δυνάμεις, για να εμποδίσουμε… την δεξιά του Σαμαρά να  καταλάβει την εξουσία. Μπορεί να ξεχάσει κανείς τον ανάλογο εκβιασμό στο παρελθόν; Όταν μας έλεγαν ψηφίστε ΠΑΣΟΚ «για να μην επιστρέψει η δεξιά»; Ποιοι μας εκβίαζαν τότε; Αυτοί που με την ψευτοαριστερή ρητορική και την δεξιά πολιτική τους μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Οι προδότες των ονείρων του λαού μας, οι καταστροφείς ό,τι ζωντανού υπήρχε στην κοινωνία, οι βιαστές της ζωής μας, οι χειρότεροι εφιάλτες μας.

Οι κομμουνιστές ποτέ δεν απέφυγαν τις ευθύνες τους και τις δυσκολίες των καιρών που τους καλούσαν. Όταν χρειάστηκε έβαλαν πλάτη για να λευτερωθεί ο λαός, πρόσφεραν τον ιδρώτα και το αίμα τους, πάλεψαν μαζί του για να πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Σήμερα βάζουν πλάτη ξανά μαζί με όλους όσους παλεύουν για την ανατροπή του συστήματος που γεννά αυτές τις πολιτικές, τα οδυνηρά αποτελέσματα των οποίων βιώνουμε. Κόντρα στους κάθε απόχρωσης διαχειριστές του, που ψάχνουν για συνεργούς σ’ αυτά που σχεδιάζουν.

Ο λαός ,μπορεί να ελπίζει σήμερα μόνο στο ΚΚΕ, ξέροντας πως δεν θα τον πουλήσει όταν έρθει η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων. Σ’ αυτό θ’ ακουμπήσει, από αυτό θα αντλήσει τη δύναμή του. Οι κομμουνιστές είναι αυτοί που όπως πάντα έτσι και τώρα τραβάνε μπροστά, στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο πανεπιστήμιο, στις γειτονιές, στις πόλεις και τα χωριά. Αυτοί που θα εμπνεύσουν, θα οργανώσουν, θα καθοδηγήσουν το λαό στον αγώνα για να αντέξει, να αντισταθεί και να αντεπιτεθεί όταν «σημάνουν οι καμπάνες». Για να ανατρέψουμε –χωρίς…εκλογές- αυτούς που μας κλέβουν το ψωμί, αυτούς που μας θέλουν μια ζωή να σκύβουμε το κεφάλι, φοβισμένοι, γονατιστοί, άβουλοι απέναντι στις ορέξεις τους.

Θα ψηφίσω λοιπόν, για μια ακόμη φορά, το ΚΚΕ!

Έχοντας τη συνείδησή μου καθαρή και ξάστερη. Με βαθιά περηφάνια ότι εκτελώ το ταξικό μου καθήκον. Με αξιοπρέπεια,  χωρίς να νιώθω την  ανάγκη για δικαιολογίες και επεξηγήσεις. Χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις. Κόντρα στο «ρεύμα»,  χωρίς συμβιβασμούς.

Οι δυνατότητες του εργάτη σήμερα είναι περιορισμένες. Συσπείρωση, δυνάμωμα του σωματείου του, εμπιστοσύνη και πάλη από κοινού με τις ταξικές δυνάμεις, υπερψήφιση  του κόμματος της  τάξης του, του ΚΚΕ. Η ιστορία μας διδάσκει πως τίποτα, ποτέ δεν μας χάρισαν. Με τις διεκδικήσεις, τους αγώνες, τις θυσίες μας, διευρύναμε τους ορίζοντές μας. Έτσι και τώρα. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αν θέλουμε να  συνεχίσουμε να κρατάμε το κεφάλι ψηλά, από το να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο το ΚΚΕ.

Η διαδρομή  που ακολουθούν οι κομμουνιστές και όσοι αγωνίζονται δεν είναι μοναχική. Κανείς δεν ένιωσε μοναξιά στους δρόμους του αγώνα. Η μοναξιά ακολουθεί την απογοήτευση, όταν διαπιστώσεις πως για μια ακόμη φορά σε χρησιμοποίησαν. Όταν καταλάβεις πως αυτά που σου έταξαν ήταν τελικά αυταπάτες, ψευδαισθήσεις και όχι η  ελπίδα στην οποία πίστεψες.

13 σχόλια:

sofia είπε...

Διαφωνίες έχω πολλές,προβληματισμούς επίσης, αλλά επειδή έχω αηδιάσει από τα μεγάλα λόγια, επειδή δεν θέλω να ξαναβγεί το ΠΑΣΟΚ από άλλο δρόμο,επειδή δεν θέλω να ενισχυθεί η δεξιά, επειδή πιστεύω στο δίκιο του αγώνα και χρόνια τώρα έχω μάθει να αγωνίζομαι, επειδή δεν μου αρέσουν τα ίσως και τα δήθεν αλλά οι ξεκάθαρες θέσεις, επειδή δεν τρέφω αυταπάτες για την επόμενη των εκλογών, επειδή και εγώ το κρασί μου το πίνω ανέρωτο και έχω μιαν αδυναμία στο κόκκινο, θα ψηφίσω αυτό που ψήφιζα πάντα. ΚΚΕ φυσικά.

Την καλησπέρα μου

Οικοδόμος είπε...

Καλησπέρα Σοφία.
Μέσα σε μια οικογένεια είναι φυσικό να υπάρχουν διαφωνίες, προβληματισμοί, ίσως «γκρίνιες». Όλα λύνονται με την συζήτηση. Το ΚΚΕ, τα μέλη και οι φίλοι του, είναι μια μεγάλη οικογένεια που δεν φοβήθηκε ποτέ τη συζήτηση.

Δεν νομίζω να υπάρχει άλλο κόμμα που να δίνει τόση σημασία και να ενθαρρύνει την έκφραση της άποψης των μελών του, αλλά να παίρνει υπόψη και αυτήν των φίλων του, όσο το ΚΚΕ.

Στην πάροδο των χρόνων, με την έκδοση (από το ίδιο) των επίσημων ντοκουμέντων του, αυτό επιβεβαιώνεται πανηγυρικά. Ένα παράδειγμα οι ευρείς προσυνεδριακοί διάλογοι (συμμετείχα στο παρελθόν). Άλλο ένα, πιο πρόσφατο, ο διάλογος μέσω των μπλογκς.

Καλή δύναμη!

Μαρία Νικολάου είπε...

Λοιπόν Οικοδόμε μου. Δεν θέλω να σχολιάσω τα γραφόμενα σου. Ξέρεις ότι συμφωνώ, τουλάχιστον με τα περισσότερα.
Να ευχηθώ απλά ότι καλύτερο στο κκε, δύναμη και σταθερότητα.
Την απόφαση μου την έχω πάρει.
Αλλά όποια και να είναι αυτή, πάλι εδώ θα είμαι να κάνω τις ανεκδιήγητες ερωτήσεις μου, που ενοχλούν πολλούς, αλλά με τόσο σεβασμό αγκαλιασές εσύ. Το αντιδραστικό της οικογενείας που έλεγε και ο μπαμπάς μου.
Σε ευχαριστώ για όλα.

Ανώνυμος είπε...

Μάταιο!!τι θα γίνει δηλ.αν το ΚΚΕ πάρει 1%πανω ή κάτω?στο κάτω-κάτω ουτε συμμετέχει σε κυβέρνηση ούτε πιστευει στο κοινοβουλευτισμό.
more

re-la-re είπε...

Οικοδόμε, εμείς μπορούμε να έχουμε τη συνείδηση μας ήσυχη και να κοιμόμαστε σαν πουλάκια, τα παιδιά μας όμως υποφέρουν από τις αποφάσεις των άλλων. Αυτών που κάθε φορά βρίσκουν μια δικαιολογία (πάντα οι ρημάδες οι στιγμές είναι κρίσιμες) μας εύχονται καλή δύναμη αλλά επειδή η κρισιμότητα των στιγμών το απαιτεί ψηφίζουν κάτι άλλο. Είναι τρομερό το ότι όλος αυτός ο κόσμος δεν έμαθε τίποτα από την πολιτική ιστορία του τόπου μας τα προηγούμενα χρόνια.

Έτσι και σε αυτές τις εκλογές. Μόνο που ένα ΚΚΕ με 5% και με 6% μέσα σε μια τέτοια κρίση θα είναι ένα λαβωμένο ΚΚΕ που ενώ θα θέλει δεν θα μπορεί να βοηθήσει όλους αυτούς.

Ετσι λοιπόν όλοι κάποια στιγμή θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Την Κυριακή είναι η στιγμή για να το κάνουν. Όλα τα άλλα είναι απλά οδοντόκρεμες.

Scorpion49 είπε...

Μίλησες στην καρδιά και στην ψυχή των γνήσιων κομμουνιστών, αλλά και οι μη κομμουνιστές που θα διαβάσουν την ανάρτηση σου, ή οι πρώην σύντροφοι, πιστεύω ότι δε θα μείνουν αδιάφοροι από τη σημερινή κατάθεση ψυχής.
Εγώ πάντως σ’ ευχαριστώ γιατί μέσα από την ανάρτησή σου πρόβαλες τα δικά μου αισθήματα που σχετίζονται με την ψήφο προς το ΚΚΕ, αλλά και πολλών άλλων που αισθάνονται το ίδιο.

Θα ψηφίσω λοιπόν, για μια ακόμη φορά, το ΚΚΕ! Και αισθάνομαι πολύ υπερήφανος που θα το επαναλάβω!

Ελπίζω να το επαναλάβουν και όσοι σύντροφοι έχουν προσωρινά σαγηνευτεί από το τραγούδι των σειρήνων, που με τόσο γλυκά και επαναστατικά τραγούδια προσπαθούν να τους παρασύρουν στο αντιμνημονιακό ευρωπαϊκό τους κολαστήριο. Κερί στ’ αυτιά σας σύντροφοι, όσα ακούσατε φτάνουν και περισσεύουν για να πάρετε την απόφαση σας. Ψήφος ξανά στο ΚΚΕ!

Τώρα αν κάποιοι επιμένουν να πίνουν το κρασάκι τους νερωμένο δικαίωμα τους, τι να πω..... καλύτερα να μην πω τίποτα!

Σε κάθε περίπτωση εύχομαι ότι καλύτερο για τον ελληνικό λαό.
Εύχομαι καλό βράδυ!

Ανώνυμος είπε...

Εγώ δεν έχω πολύχρονη εμπειρία στο θέμα, πρώτη φόρα ψήφισα στις ευρωεκλογές του 2008 και η αλήθεια είναι πως παρόλο που έβλεπα θετικά το ΚΚΕ, κατάφεραν να με ρίξουν σε παγίδες και αυταπάτες. Αυταπάτες καμουφλαρισμένες με εναλλακτικά στολίδια.
Οχι για να δικαιολογηθώ αλλά στα 18 μου δεν ήξερα γρι τι πάει να πει πολιτική, ήξερα μόνο πως δεν σκόπευα να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ ποτέ μου και πως είχα έντονες οικολογικές ανησυχίες (ήμουν απο εκείνα τα κορόιδα που τρέχανε εθελοντικά στις παραλίες και στα βουνά να καθαρίζουν τα σκουπίδια και να κάνουν δεντροφύτευση ενώ χωρίς να το ξέρω άλλοι βγάζανε λεφτά εις βάρος μου). Μπορείς να φανταστείς τι είχα ψηφίσει...
Μέσα στις επόμενες μέρες το είχα ήδη μετανιώσει αλλά ήταν πλέον αργά για να το αλλάξω, έτσι έκανα το μόνο που μπορούσα να κάνω: άρχισα να ενημερώνομαι, να ψάχνω, να μαθαίνω...

Μέχρι τις βουλευτικές του 2009 είχα πλέον αποφασίσει να ψηφίσω ΚΚΕ, μόνο εκεί έβλεπα ελπίδα, μόνο αυτό άκουγα να μιλάει για τα δικά μου καθημερινά προβλήματα και όχι να πετάει κούφιες κουβέντες για ανάπτυξη και άλλες οικονομικίστικες σαχλαμάρες που λέγαν οι άλλοι.
Το ψήφισα λοιπόν και δεν το μετάνιωσα στιγμή, ήρθα σε επαφή με μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ, άρχισα να συζητάω, άρχισα να συμμετέχω στους αγώνες, άρχισα να διαβάζω και να μαθαίνω για το πρόγραμμα του, την ιστορία του. Προσπάθησα να το συγκρίνω με άλλα κόμματα...δεν υπήρχε σύγκριση...

2010 κρίση, μέτρα , μνημόνια... κατάλαβα στην πράξη ποιά είναι η φύση του καπιταλισμού, κατάλαβα στην πράξη πως το σύστημα αυτό δεν διορθώνεται, πως δεν πρόκειται πλέον να δώσει τίποτα καλό σε μένα και στην τάξη μου, πως η μόνη λύση είναι η ανατροπή του και η οικοδόμηση μιας κοινωνίας που έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος... Δημοτικές-Περιφεριακές εκλογές λοιπόν ψήφισα ξανά ΚΚΕ, σίγουρη για την απόφαση μου και γνωρίζοντας πλεον πως η ψήφος ήταν το λιγότερο απ'όσα έπρεπε να κάνω...

Στις βουλευτικές της 6ης Μαη, δεν χρειαζόταν πολύ ψάξιμο... είχα ζήσει τους αγώνες από μέσα (μέσα στο κίνημα εννοώ, όχι στο κόμμα) σε καθημερινή βάση. Οι "πλατείες" και οι "πατάτες" που είχαν προηγηθεί δεν με κορόιδεψαν, είδα να πηγαίνει στις πλατίες ο κάθε ξεπουλημένος Πασόκος και να υπερασπίζεται τα αφεντικά του, είδα αναρχικούς και φασίστες να διαδηλώνουν μαζί, τι να λέμε; Δεν είδα κανέναν από όλους αυτούς να στηρίζουν το Σωματείο Χαλυβουργών στον Βόλο όταν προσπάθησαν να συμμετέχουν έστω σε μια 24ωρη απεργία.
Πλέον γι' αυτά που είχα δει και όχι μόνο γι' αυτά που έμαθα ή διάβασα ψήφισα ΚΚΕ.

Τα αποτελέσματα της 6ης Μάη, ήταν τεράστιο μάθημα για μένα. Κάποιοι στάθηκαν στο γεγονός οτι "κατέρευσε" ο δικομματισμός, ή οτι το ΚΚΕ "έπεσε" σε αστικά κέντρα (μαλλον δεν ξέραν οτι στην κρίση ο κόσμος συντηριτικοποιείται). Εγώ στάθηκα σε άλλα... στάθηκα στο πώς οι πλατείες αθώωσαν τελικά τον φασισμό και είδαμε την χρυσή αυγή να μπαίνει στη βουλή, πως ο Σύριζα με μια μικρή παραλλαγή του "λεφτά υπάρχουν" κορόϊδεψε τόσο κόσμο για να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ.Στο οτι το σύστημα δημιουργησε ένα σωρό καινούρια κόμματα να αντικαταστήσουν τα παλιά. Τέλος στάθηκα στο ότι όπου υπήρχαν δυνατά ταξικά σωματεία ή σε πόλεις με ταξικά εργατικά κέντρα(π.χ. Λάρισα), το ΚΚΕ όχι μόνο δεν "έπεσε" αλλά κατέγραψε ποσοστά και ψήφους που δεν έχουμε ξαναδεί...

Για όλους λοιπόν τους παραπάνω λόγους,πιστεύω μια χαμένη ψήφο έχω ρήξει, κι ήταν ακριβώς εκείνη που δεν πήγε στο ΚΚΕ.
Στις 17 Ιούνη λοιπόν ΚΚΕ θα ψηφίσω και πάλι, με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και σιγουριά από ποτέ, αλλά όχι μόνο αυτό. Από τις 18 θα είμαι έτοιμη κυρίως για τους αγώνες που μας περιμένουν...

Οικοδόμος είπε...

@Μαρία Νι:
Καλημέρα.
Όποια απόφαση κι αν πήρες, ελπίζω να σε κάνει να σταθείς με περηφάνια μπροστά στην κάλπη.

Ναι θα είμαστε εδώ και μετά τις εκλογές, και θα συζητάμε, και να ρωτάς ό,τι θέλεις-κανένα πρόβλημα. Χώρος διαλόγου είναι τα μπλογκς.
θα είμαστε όμως και έξω, στους αγώνες που έρχονται. Εκεί είναι τα σπουδαία.

Καλή δύναμη και καλό βόλι!

Οικοδόμος είπε...

@more:
Καλημέρα.
;;;;;
"Ματαιότης ματαιοτήτω, τα πάντα ματαιότης"...
Καλή δύναμη!

Οικοδόμος είπε...

@re-la-re:
Καλημέρα.
Δεν αρκούμαστε στην ήσυχη συνείδησή μας σύντροφε. Κάθε άλλο!
Προσπαθούμε, δίνουμε μάχες να πείσουμε και παλιότερα και πριν αλλά και μετά τις εκλογές, πως ναι, πρέπει επιτέλους όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Την Κυριακή είναι μια πολύ σημαντική στιγμή. Μετά τις εκλογές θα ακολουθήσουν κι άλλες στιγμές.
Καλή δύναμη!

Οικοδόμος είπε...

@Scorpion49:
Καλημέρα.
Σ' αυτές τις εκλογές θα φανούν πολλά φίλε. Που δεν τα περιμένουν κάποιοι που σήμερα πετάνε στα σύννεφα. Ακούγοντας προσεχτικά τις δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ανακοίνωση του εκλογικού του προγράμματος, δεν αποκλείω να δούμε ακόμα και κυβέρνηση...Τσιπραντώνη!
Κυριακή κοντή γιορτή.
Καλή δύναμη!

Sταυρούλα Κουγιουμτσιάδη είπε...

Πως μοιάζουν, λέω, οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές....
Ομόκεντροι κύκλοι είμαστε συνοδοιπόρε μου! Όσο κι αν απομακρυνθούνε οι τροχιές μας από το κέντρο που είναι η ταξική μας συνείδηση, όσο κι αν απομακρυνθούμε, το ταξικό μας καθήκον είναι πάντα εκεί, στο κέντρο, φάρος π' αναβοσβήνει, κατακόκκινος!!!!
Σε πείσμα των καιρών....

Ανώνυμος είπε...

ψηφισα για πρωτη φορα στις εκλογεσ του 1989(τρεισ φορεσ)και ηταν οι μοναδικεσ που εριχνα το ψηφοδελτιο με μιση καρδια γιατι τοτε δεν ειχε σφυροδρεπανο πανω(συνασπισμου).απο τισ επομενεσ το εριχνα και με δυναμη μεσα και παντα ενιωθα υπηρεφανεια που αλλη μια φορα δεν με βαλανε στο χερι.τωρα παλι ΚΚΕ με πεισμα και υπερηφανεια