Επαναλαμβάνεται το αφιέρωμα στον θρύλο του ρεμπέτικου Γιάννη Παπαϊωάννου

Επαναλαμβάνεται σήμερα Πέμπτη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (Λεωφόρος Συγγρού 143, Ν. Σμύρνη, Τηλ. 210 9315 600) το μεγάλο αφιέρωμα στον πρωτεργάτη του «κανταδόρικου» ρεμπέτικου τραγουδιού, Γιάννη Παπαϊωάννου, με τη στήριξη της οικογένειας του συνθέτη.

«Και φωνάζαν από πάνω γεια σου Παπαϊωάννου…» - Γιάννης Παπαϊωάννου: «Ψήλωσε» το λαϊκό τραγούδι και τον άνθρωπο

Η λεβέντικη κορμοστασιά και η ευγενική μορφή του έκλειναν μια μεγάλη καρδιά και μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης, σπάνιου ταλέντου και δημιουργίας.

Αφιέρωμα στον μεγάλο «μπαρμπα-Γιάννη» του ρεμπέτικου

Μεγάλο μουσικό αφιέρωμα στο θρύλο του ρεμπέτικου Γιάννη Παπαϊωάννου, θα πραγματοποιηθεί τη μέρα των γενεθλίων του στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Στο αφιέρωμα που γίνεται με τη στήριξη της οικογένειας του μεγάλου καλλιτέχνη συμμετέχουν καλοί και καταξιωμένοι τραγουδιστές και μουσικοί καθώς και δεξιοτέχνες του μπουζουκιού.

Η Σοφία Παπάζογλου «μαζί» με τις «δικές μας ξένες» Εσκενάζυ, Χασκήλ, Νίνου

Τραγούδια που πρωτοτραγούδησαν τρεις μυθικές φωνές του ρεμπέτικου, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Στέλλα Χασκήλ και η Μαρίκα Νίνου θα παρουσιάσει η εξαιρετική και αγαπημένη ερμηνεύτρια Σοφία Παπάζογλου, σε μια και μοναδική βραδιά στον Ιανό την Παρασκευή 13 του Γενάρη.

Ψηλά βουνά κι' απάτητα

Σαν σήμερα, στις 18 Νοέμβρη του 1985, έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ρεμπέτης Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας. Το παρατσούκλι «Μπαγιαντέρας», το πήρε το 1925 όταν διασκεύασε και έπαιξε στο μπουζούκι του κάποια κομμάτια απ' την οπερέτα του  Κάλμαν «Η Μπαγιαντέρα». Την περίοδο της Κατοχής ο Μπαγιαντέρας έζησε μέσα στη φτώχεια, καθώς το πρωί πήγαινε στα συσσίτια για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του και τις νύχτες έπαιζε σε διάφορες ταβέρνες.

Σε σχολική γιορτή: Απαγόρευσαν ρεμπέτικο τραγούδι της κατοχής επειδή αναφέρεται στον Άρη Βελουχιώτη!

Δεν πάει πολύς καιρός -τον Μάιο του 2013 συνέβη το περιστατικό που έκανε το γύρο των social media- όπου διευθύντρια σχολείου  κατόπιν προτροπής γονέα,  επέπληξε  την δασκάλα της μουσικής και ουσιαστικά της απαγόρευσε να διδάξει στα παιδιά της Ε΄ τάξης του Δημοτικού, τον «Κεμάλ»,  ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα αριστουργήματα του Μάνου Χατζιδάκι κατηγορώντας την για… ισλαμική προπαγάνδα! Ένα παρόμοιο περιστατικό… λογοκρισίας και σκοταδισμού συνέβη σε σχολική γιορτή γυμνασίου στον Πύργο, όταν ο διευθυντής, επίσης κατόπιν παρέμβασης γονέα, απαγόρευσε στην καθηγήτρια της μουσικής, να διδάξει και να πει μαζί με την χορωδία του σχολείου, ένα τραγούδι του… Μπαγιαντέρα, που συγκαταλέγεται στα ρεμπέτικα της κατοχής του 1942! Το θέμα ανέδειξε και κατήγγειλε με ανακοίνωσή της και η ΕΛΜΕ Ηλείας.

«Όλα τα φυλαγμένα πάθη σου που σ’ έχουν τυραννήσει, τα βγάζεις μες από ένα ωραίο ταξίμι»

Ο Στέλιος Βαμβακάρης "βλέπει" τον πατέρα του Μάρκο να παίζει.

«Οι συνομήλικοι μου πήγαιναν ο ένας αριστερά, ο άλλος δεξιά. Εγώ ακολουθούσα την ευθεία γραμμή, διότι γραμμή στα μάτια μου ήταν ο πατέρας μου –δεν έφευγα απ’ το δρόμο του κι απ’ τα βήματά του, δεν απομακρυνόμουν, ήμουνα όλη την ώρα πλάι του. Έβλεπα το πιάσιμο του μπουζουκιού απ’ τον Μάρκο κι ήθελα να το κάνω ίδιο. Παρατηρούσα το χέρι του το αριστερό και το δεξί του πόδι. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ρυθμός που σου γαμάει τα ράμματα.

40 χρόνια από το τελευταίο ταξίδι του «μπαρμπα-Γιάννη»

«Τα τραγούδια μου είναι τα παθήματά μου, οι αγώνες μου, το μεροκάματο για τη φασολάδα, τα όνειρά μου, οι καντάδες μου, η ζωή μου ολόκληρη και η ζωή του φτωχού κοσμάκη...».

Όταν το πρωί της 3ης Αυγούστου του 1972 έγινε γνωστός ο χαμός του Γιάννη Παπαϊωάννου σε τροχαίο, ο κόσμος της μουσικής -κι όχι μόνο- σοκαρίστηκε. Γιατί ο Παπαϊωάννου στην 56χρονη πορεία του είχε καταφέρει να σημαδέψει ένα κομμάτι της πολιτιστικής μας ζωής, με τη σφραγίδα ενός πολύ σημαντικού δημιουργού και ανθρώπου. Παρ' όλα αυτά, το μέγεθος της απώλειας για την ελληνική μουσική δεν έγινε αντιληπτό εκείνη την εποχή. Όχι γιατί δεν ήταν γνωστή η αξία του έργου του Παπαϊωάννου, αλλά γιατί δεν είχε εκτιμηθεί συνολικά η προσφορά του, η συμμετοχή του στο χώρο όπου έδρασε.

Μια γνωριμία με τον Σταύρο Τζουανάκο

Ένας αγαπημένος ερμηνευτής του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού και μαζί σημαντικός συνθέτης. Μια φωνή εκφραστική, γνήσια ρεμπέτικη, νταλγκαδιάρικη που αγγίζει την καρδιά και γεννά πολλά συναισθήματα στον ακροατή. Ο Σταύρος Τζουανάκος, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ολοκληρωμένου δημιουργού. Τη χρονική περίοδο από το 1948 έως και το 1964 πρόσφερε στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι περίπου 140 όμορφα τραγούδια (δικά του και άλλων δημιουργών) που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Ανήκει στην τελευταία «φουρνιά» των δημιουργών του νεώτερου ρεμπέτικου τραγουδιού (1940 - 1955). Επηρεασμένος έντονα από τα σκληρά και απάνθρωπα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου, ο Σταύρος Τζουανάκος μεταφέρει στα τραγούδια του -ίσως καλύτερα και εντονότερα από άλλους λαϊκούς συνθέτες της εποχής του- το κλίμα της μελαγχολίας, της κοινωνικής αδικίας, της στέρησης, της απόγνωσης και αποσύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας, της ερωτικής απόγνωσης και της απιστίας, του χωρισμού, του θανάτου κλπ. Συχνά όμως στα τραγούδια του κινείται και σε κλίμακες αισιοδοξίας.

"Όταν έμαθα την αλφαβήτα, γιόμισαν τα μάτια μου δάκρυα"

«Εχανόμουνα στα χωράφια ξιπολησάς.  Και τα κανιά μου γιομάτα σημάδια.  Έβρεχε και πιλάλαγα στη βροχή.  Έπεφτε μπόρα, δεν μ' απάνταγε.  Τα 'βαζα με τα στοιχειά της φύσης.  Βούταγα μια βάρκα  και κοντραριζόμουνα με τα κύματα. Την άνοιξη φούσκωνε η ψυχή μου.  Εκαθόμουνα με τις ώρες στις πλευρές κι άκουγα τα λουλούδια που έσκαζαν. Είχα μονίμως μια φούντωση.  Έτσι ενθυμούμαι. Πέντε χρονώ, μ' έστειλε ο πατέρας σχολείο.

Εβδομήντα χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου συνθέτη της Σμυρναίικης Σχολής Παναγιώτη Τούντα

Μέσα στην Κατοχή, πριν από 70 χρόνια, στις 23 Μάη του 1942, έφευγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Τούντας, ο διασημότερος συνθέτης της Σμυρναίικης Σχολής. Πολυγραφότατος δημιουργός (συνθέτης, στιχουργός, οργανοπαίχτης, μαέστρος) ο Π. Τούντας άφησε ένα ποικίλο συνθετικό έργο, ενώ μαζί με τους άλλους μεγάλους Μικρασιάτες μουσικούς συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού στην Ελλάδα.

Σ’ αυτό το σχολείο που πάγαινα, τέτοια γράμματα μάθαινα…

Έχω γίνει δεκατριώ-δεκατέσσερω χρονών και με βάζει ο πατέρας μου σ’ ένα φίλο του, τον Κώστα τον Καταγά, που είχε χυτήριο, να μάθω την τέχνη. Όλη μέρα με έβαζε ο κύριος Κώστας και κοσκίνιζα χώμα για το χυτήριο και έσπαζα με μια βαριά μαντέμια για το χυτήριο. Ένα απόγευμα που ήταν ώρα να σχολάσω, μου λέει τ’ αφεντικό: «Μιχάλη, να σκουπίσεις την αυλή και μετά να φύγεις». Αφού οι άλλοι μαστόροι είχανε φύγει, τι να κάνω εγώ; Κάθισα να σκουπίσω την αυλή, αλλά εδώ είδα κάτι που δεν το περίμενα. Όπως σκούπιζα την αυλή, ο μαστρο-Κώστας, τ’ αφεντικό και φίλος του πατέρα μου, έχει πει στη γυναίκα του – γιατί το σπίτι του ήτανε εκεί – να του κάνει καφέ και κάθεται σε μια γωνιά της μάντρας που ήταν καθαρά. Του πάει τον καφέ και ο μαστρο-Κώστας μπαίνει στο σπίτι και παίρνει ένα μπουζούκι και αρχινάει να παίζει. Εγώ μόλις τον είδα με το μπουζούκι τα ‘χασα. Σκούπιζα, σκούπιζα και όλο στο ίδιο μέρος ήμουνα. Χάζευα και άκουγα το μπουζούκι που έπαιζε. Είχε νυχτώσει και εγώ έκανα πως σκούπιζα και καθόμουν και άκουγα το μπουζούκι. «Άντε», μου λέει, «Μιχάλη. Ακόμα να σκουπίσεις για να φύγεις;». «Ναι μαστρο-Κώστα», του έλεγα, θα φύγω».