Οικοδόμος

Αυξάνονται τα φαινόμενα κανιβαλισμού στην οικοδομή...

2012-06-01T18:43:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ συχνά γύρω μου τσακωμούς μεταξύ ανθρώπων που στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Βγάζουν όμως εύκολα από μέσα τους, με επιθετικό τρόπο, στοιχεία που ήταν καλά κρυμμένα μέχρι τώρα ή αγνοούσαν την ύπαρξή τους.

Προχτές, σε μια διασταύρωση που ο εκ δεξιών μου είχε πινακίδα stop, κόβω ταχύτητα και περνώ, ενώ το ίδιο επιχειρεί να κάνει ταυτόχρονα και ο οδηγός που ερχόταν από εκεί. Από δική μου προνοητικότητα δεν συγκρουστήκαμε. Γύρισα και τον κοίταξα ανέκφραστος, χωρίς να του μιλήσω και τότε αυτός άρχισε να βρίζει ρωτώντας με γιατί τον κοιτάζω «έτσι» (!) και αν θέλω να κατεβούμε από τα αυτοκίνητά μας για να μου «εξηγήσει αυτός» (!). Προφανώς δεν είχαμε κάτι στ’ αλήθεια να πούμε οι δυο μας κι έτσι τον άφησα πίσω μου, χωρίς να του απαντήσω, για να ηρεμήσει, μήπως καταλάβει (;) τι έγινε.

Ανάλογα περιστατικά γίνονται στους δρόμους, στις στάσεις των λεωφορείων, μέσα στο μετρό, στις ουρές των σούπερ-μάρκετ, στα νοσοκομεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, παντού. Καυγάδες με το παραμικρό, γιατί πήγες να μου πάρεις τη σειρά, γιατί άργησες να με εξυπηρετήσεις, γιατί… μ’ ακούμπησες. Φταίνε τα παιδιά που παίζουν στο δρόμο και οι χαρούμενες φωνές τους με ενοχλούν, φταίει ο γείτονας γιατί έχει ακόμα δουλειά ενώ εγώ είμαι άνεργος, φταίει ο μετανάστης γιατί μου πιάνει το χώρο στο πεζοδρόμιο και μολύνει τον αέρα που αναπνέω. Μου φταίνε όλοι και περισσότερο, τώρα τελευταία, μου φταίνε όσοι απεργούν. Αυτοί ευθύνονται για όλα τα κακά. Για τον τουρισμό που βουλιάζει, για τα μαγαζιά που κλείνουν, για το κέντρο της πόλης που πεθαίνει, για την πιθανή έξοδο από το ευρώ…

Έχουμε αγριέψει πολύ είναι η αλήθεια. Οι δύσκολες συνθήκες στις οποίες ζούμε, τρέφουν τα άγρια ένστικτά μας. Διοχετεύουμε όμως την οργή, την απογοήτευση, τον φόβο για το αύριο, με λάθος τρόπο, σε αποδέκτες που βρίσκονται κι αυτοί στην ίδια κατάσταση με μάς. Έτσι οι μόνοι που –συνεχίζουν να- μένουν στο απυρόβλητο είναι οι πραγματικά υπεύθυνοι για την κατάστασή μας.

Δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείψουν ανάλογα φαινόμενα από το χώρο της οικοδομής. Αν αυτά όμως ανθούν στις δομές ενός κράτους που διέπεται από κάποιους κανόνες, σκεφτείτε τι συμβαίνει σε έναν βασικό κλάδο της οικονομίας, που όσον αφορά στην παροχή υπηρεσιών (υπεργολάβοι, τεχνίτες, εργάτες, με μια λέξη εργασία) οι κανόνες είναι μια λέξη άγνωστη διαχρονικά. Αυτά τα προβλήματα στην οικοδομή υπήρχαν πάντα και ξεκινούσαν, τα περισσότερα, από την λάθος αντίληψη της έννοιας «ανταγωνισμός» από τους απασχολούμενους στον κλάδο. (Από το ιστολόγιο έχουν γίνει αναφορές γι’ αυτά τα προβλήματα στο παρελθόν. Όποιος ενδιαφέρεται θα μπορούσε να κάνει κλικ π.χ. ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ). Καλύπτονταν όμως σε μεγάλο βαθμό από την «άνθηση» του κλάδου. Η δουλειά περίσσευε και όλοι λίγο πολύ είχαν το δικό τους τρόπο να βγάλουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο, επαγγελματίες και μη.

Τι γίνεται όμως τώρα που αυτή η εποχή πέρασε; Πως επιβιώνουν σήμερα οι σωστοί επαγγελματίες σε έναν χώρο που η επιβίωσή σου κοντεύει να γίνει (αν δεν έγινε κιόλας) ο αφανισμός του συναδέλφου-ανταγωνιστή σου;

Η κατάσταση όπως τη ζούμε σήμερα δεν ήρθε απότομα. Από το 2008, τη χρονιά που ξεκίνησε αυτό που ονομάζουμε «κρίση» και άρχισε να μας προειδοποιεί για το τι θα ακολουθήσει, μέχρι σήμερα, περάσαμε από διάφορα στάδια. Το τηλέφωνο χτυπούσε όλο και πιο αραιά για δουλειά. Συναντούσες κάποιον συνάδελφο στην απεργία και μάθαινες πως ήταν άνεργος. Σου τηλεφωνούσε άλλος συνάδελφος (που ήξερες πως πάντα είχε δουλειά) και σου ζητούσε μεροκάματο. Το άγχος σε κυρίευε και ενώ οι μήνες κυλούσαν κι εσύ ακόμα δούλευες, δεν μπορούσες να είσαι αδιάφορος όταν δίπλα σου πολλοί συνάδελφοι ήταν δύο, τρεις και τέσσερις (τότε) μήνες άνεργοι! Έλεγες δεν μπορεί, είναι ζήτημα χρόνου, θα έρθει και η δική μου σειρά.

Σταδιακά άρχισαν να πέφτουν οι τιμές στις προσφορές. Το μεροκάματο που είχες εξασφαλισμένο άρχισε να συμπιέζεται. Προσπαθούσες να ισοφαρίσεις τη χασούρα από τη χαμηλότερη τιμή στο μέτρο, δουλεύοντας ο ίδιος ακόμα περισσότερο από πριν. Αυτό σημαίνει καταπάτηση του ωραρίου. Οι επιλογές δεν ήταν πολλές. Το μεροκάματο μπορεί να μειωνόταν σταδιακά, οι υποχρεώσεις όμως αντίθετα, αυξάνονταν ραγδαία. Σε πολλές οικοδομές ο χτίστης ερχόταν αντιμέτωπος με τον μπετατζή. Ο τελευταίος μην έχοντας άλλη δουλειά στη συνέχεια, δελέαζε και πίεζε τον ιδιοκτήτη (πολλά τα παραδείγματα) με χαμηλή τιμή για να πάρει και τα τούβλα, τα χτισίματα δηλαδή. Δεν έχει σημασία που δεν ήξερε τη δουλειά, θα έπαιρνε δυο τρεις που την «ξέρουν» και θα τους έδινε ένα μεροκάματο. Πολύ συνηθισμένο αυτό το φαινόμενο, και κάποιοι ιδιοκτήτες «τσιμπούσαν»…με αποτέλεσμα πολλά προβλήματα στη συνέχεια.

Τα τελευταία δυο χρόνια παρατηρήθηκε μια αποχώρηση από τον κλάδο ενός σημαντικού κομματιού αλλοδαπών εργαζομένων, που μην έχοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα δουλειά, επέστρεφαν στην πατρίδα τους. Πολλές οικογένειες εγκατέλειπαν τη χώρα, με παιδιά που είχαν γεννηθεί εδώ και δεν γνώριζαν την γλώσσα των γονιών τους. Παιδιά ουσιαστικά χωρίς πατρίδα. Οι συνθήκες δεν ευνοούσαν την παραμονή των οικογενειών τους εδώ κι έτσι οι συνέπειες άγγιζαν έντονα και τα ίδια. Συζητώντας τότε με συναδέλφους αλλά και με συνεργάτες μηχανικούς γι’ αυτό το φαινόμενο, καταλήγαμε στην προσδοκία πως η κρίση θα ωφελούσε σε μεγάλο βαθμό τον κλάδο γιατί θα «ξέβραζε» τους κακούς επαγγελματίες, τους μουσαφιραίους και τους… φαντομάδες. Και για να μην κρυβόμαστε, όλοι όσοι πιστεύαμε κι ευχόμαστε κάτι τέτοιο, είχαμε στο μυαλό μας κατά κανόνα τους αλλοδαπούς...

Φτάνοντας στο σήμερα, η εικόνα του κλάδου της οικοδομής μοιάζει με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες ερειπίων του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Όσοι κατασκευάζουν (σχεδόν αποκλειστικά ιδιώτες-ιδιοκτήτες) έχουν την πίστη πως αυτό θα γίνει με ελάχιστο οικονομικό κόστος.

Σε ότι αφορά τις εργασίες, δηλαδή τα μεροκάματα των εργαζομένων. Οι τιμές των υλικών παρά τη μεγάλη υποχώρηση των δεικτών παραγωγής του κλάδου, δεν μειώθηκαν ούτε στο ελάχιστο! Σταδιακά κι από λίγο αυξάνονταν δημιουργώντας το ελληνικό παράδοξο (δεν είναι το μόνο) να στοκάρουν οι βιομηχανίες οικοδομικά υλικά και να μην ρίχνουν ούτε λεπτό τις τιμές τους, στο όνομα του «υγιούς ανταγωνισμού». Κορυφαία βιομηχανία παραγωγής τούβλων προτίμησε πέρυσι να σβήσει τους φούρνους της για μεγάλο χρονικό διάστημα, να απολύσει αρκετούς εργαζόμενους και να παγώσει έτσι την παραγωγή της, με το σκεπτικό «όποιος θέλει να ψωνίσει εδώ είμαστε, οι τιμές δεν αλλάζουν». Πολλές βιομηχανίες (και η προαναφερόμενη) βρήκαν στη συνέχεια διέξοδο για κερδοφορία στις εξαγωγές σε άλλες χώρες.

Να προστεθεί σε όλα αυτά και η αξίωση των προμηθευτών (χοντρέμπορων αλλά και «μαντράδων», που πιέστηκαν από τις βιομηχανίες) για πληρωμή απόλυτα τοις μετρητοίς και σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, πληρωμή χέρι με χέρι. Φορτώνεις πχ ένα φορτίο τούβλα από το καμίνι, περνάς από το ταμείο, εξοφλείς και φεύγεις. Ξεφορτώνεις τα ίδια τούβλα στην οικοδομή, εξοφλείσαι επί τόπου για να το κάνεις.

Ας επανέλθουμε όμως στον τομέα εργασία-μεροκάματο. Έχει δημιουργηθεί μια αντίληψη σε όσους κτίζουν ή πρόκειται να το κάνουν, από τα δελτία ειδήσεων, τις εφημερίδες, τις συζητήσεις στους διαδρόμους των πολεοδομιών και του ΙΚΑ κλπ, σύμφωνα με την οποία η καλύτερη εποχή για να κτίσει κανείς με το μικρότερο κόστος είναι τώρα. Θα προσπαθήσω να περιγράψω τι εννοώ.

Κάποιος ευχαριστημένος ιδιοκτήτης που του έχτισες το σπίτι στο παρελθόν, δίνει το τηλέφωνό σου μαζί και τις καλύτερες συστάσεις σε κάποιον γνωστό του που «σηκώνει» οικοδομή σήμερα. Χτυπάει το τηλέφωνο και κλείνεται το πρώτο ραντεβού, στο οποίο γίνεται μια πρώτη γνωριμία και συζήτηση. Κλείνεται το επόμενο ραντεβού στο οποίο ο υποψήφιος πελάτης θα πάρει την αναλυτική οικονομική προσφορά. Επιδιώκεις να του δείξεις δουλειά σου τελειωμένη, να τον πάς δηλαδή σε προηγούμενη οικοδομή και να του εξηγήσεις βήμα βήμα τα γραφόμενα της προσφοράς. Να δει με τα μάτια του πριν χτίσει πως θα είναι χτισμένη η οικοδομή του αργότερα.

Από την πρώτη στιγμή τους κάνεις ξεκάθαρο ποια υλικά θα χρησιμοποιήσεις (τα καλύτερα επώνυμα, άρα και πιο ακριβά), όπως και η δυνατότητα για τη χρησιμοποίηση πιο οικονομικών για να μειωθεί –αν θέλει- ακόμα περισσότερο το κόστος. Εδώ υπάρχει η πρώτη άρνηση. Ο ιδιοκτήτης θέλει να χρησιμοποιηθούν για το χτίσιμο του σπιτιού του (και καλά κάνει) τα καλύτερα δυνατά υλικά. Του εξηγείς ένα ένα τα στάδια της δουλειάς (που δεν είναι αυτονόητα) με λεπτομέρειες, την προεργασία που απαιτείται (δεν την κάνουν όλοι), τεχνικές που ακολουθούνται (όχι από όλους) στο χτίσιμο, ποσότητες-αναλογίες υλικών (που δεν είναι ίδιες για όλους…), ποσότητες οπλισμού σιδήρου στα σενάζ (που δεν είναι ίδιες για όλους…), τον τρόπο τοποθέτησης θερμομονωτικών και ηχομονωτικών υλικών (που δεν είναι ο ίδιος για όλους…) κλπ. Του εξηγείς δηλαδή με κάθε λεπτομέρεια (εννοείται και γραπτώς), διαφάνεια και χωρίς ψιλά γράμματα, πως θα γίνει η δουλειά του σωστά και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πως θα γίνει η επιμέτρηση, ξεκάθαρα και χωρίς «παρεξηγήσεις» ή άλλα «λάθη». Δεν έχεις κάτι να του κρύψεις άλλωστε.

Και ο ιδιοκτήτης; Ναι, τα θέλει όλα αυτά, αλλά σου λέει «κάνε κάτι καλύτερο ρε μάστορα γιατί είναι δύσκολοι οι καιροί».

Στην προσφορά σου εννοείται πως έχεις κάνει ότι καλύτερο σε παίρνει να κάνεις, παίρνοντας υπόψη όλες τις προδιαγραφές που περιγράφηκαν παραπάνω. Επιπλέον, έχεις σαν θέση και το τηρείς τόσα χρόνια, να μην συνηθίζεις να προσφέρεις φουσκωμένες τιμές και στη συνέχεια με «γλείψιμο» του στυλ «θα σε προσέξω λίγο παραπάνω, ειδικά εσένα κλπ» που κάποιοι τους αρέσει να αποδέχονται, να τις μειώνεις θεαματικά για να γίνεις «αρεστός». Προσφέρεις τις τιμές που θεωρείς πως αντιπροσωπεύουν την αξία του έργου που παράγεις, έχοντας συνυπολογίσει βέβαια τις περιρρέουσες συνθήκες και τον ανταγωνισμό. Ένας άλλος λόγος που δεν συνηθίζεις να το κάνεις αυτό (φουσκωμένες τιμές και μετά από «παζάρια» περικοπές), είναι το ενδεχόμενο κάποιος να μην σου δώσει την ευκαιρία να παζαρέψεις και να χάσεις τη δουλειά πριν καν συζητήσεις μαζί του.

Παρόλα αυτά κι επειδή χρειάζεσαι τη δουλειά, το παλεύεις ακόμα. Παίρνεις μολύβι και χαρτί, γράφεις πόσα υλικά χρειάζονται στο μέτρο, υπολογίζεις πόσο κοστίζουν, αφαιρείς από την τελική τιμή και αυτό που μένει είναι η (πολύ υποτιμημένη) αξία της εργασίας σου. Τα εξηγείς όλα αυτά στον ιδιοκτήτη και αυτός «συμφωνεί» με όσα του λες…μόνο που έχει και μια προσφορά «πιο συμφέρουσα» και...

Τότε, η συζήτηση συνεχίζεται για δυο λόγους. Ο ιδιοκτήτης έχει καταλάβει καλά αυτά που του λες, έχει παράλληλα τις καλές συστάσεις για το πρόσωπό σου και τη δουλειά σου και τις εμπιστεύεται και θέλει απλά να πετύχει την πιο χαμηλή τιμή εκμεταλλευόμενος τις συγκυρίες. Από την άλλη εσύ συνεχίζεις τη συζήτηση μόνο γιατί έχεις ανάγκη αυτή τη δουλειά και γιατί δεν ξέρεις άλλον έντιμο και αξιοπρεπή τρόπο για να ζήσεις την οικογένειά σου.

Τον ρωτάς λοιπόν ποια είναι αυτή η «πιο συμφέρουσα» προσφορά και σου λέει ένα νούμερο τρελό, απίστευτο. Στις ερωτήσεις για τις εταιρίες των υλικών κλπ, η απάντηση είναι «οι ίδιες με σένα». Απορείς και αυτός πηγαίνει στο αυτοκίνητο και σου φέρνει την προσφορά. Την διαβάζεις και τότε εξεγείρεσαι («κομψά» βέβαια, γιατί εξακολουθείς να θέλεις τη δουλειά) και του λες πως πρόκειται για «συνάδελφο» απατεώνα και όχι για επαγγελματία. Βλέπεις μια προσφορά-μπακαλόχαρτο χωρίς λεπτομέρειες, επεξηγήσεις, σκοτεινή. Του αναλύεις την -γι’ αυτόν- «πιο συμφέρουσα» τιμή, του χτυπάς συναγερμό πως κανείς δεν αναλαμβάνει χτίσιμο με ένα ευρώ (!) το μέτρο και του αναλύεις πολλούς τρόπους που μπορεί να τον κλέψει ο «συνάδελφος» χωρίς να γίνει και η δουλειά σωστά. Προσπαθείς να του κάνεις διακριτές τις διαφορές μεταξύ «φτηνής», «οικονομικής» και «συμφέρουσας» τελικά τιμής, τις οποίες… αποδέχεται στο τέλος:

«Έλα ρε μάστορα, κάνε μας τώρα κι εσύ κάτι (ακόμα) καλύτερο, για να συνεργαστούμε». Και το κάνεις γιατί από το να κάθεσαι στο σπίτι και να πεθαίνεις λίγο λίγο, προτιμάς να βγάλεις ένα μεροκάματο-χαρτζιλίκι…

Από την άλλη βέβαια ούτε σκέψη για να ρίξεις την ποιότητα της δουλειάς που προσφέρεις. Όχι γιατί θα την ελέγξει ποτέ κανείς, ή θα την εκτιμήσει (;) ο ιδιοκτήτης-εργοδότης, όχι γι’ αυτούς τους λόγους. Ξέρεις να κάνεις μια δουλειά τόσα χρόνια, την κάνεις καλά, δεν την είδες ποτέ σαν σκαλοπάτι για κάτι «καλύτερο», την αγαπάς, ζεις την οικογένειά σου από αυτή. Μέσα από αυτή τη δουλειά –και τις συνεργασίες σου- σε γνώρισαν κάποιοι άνθρωποι, που έδωσαν το τηλέφωνό σου σε άλλους κι αυτοί σε άλλους κλπ. Γιατί είσαι ένας επαγγελματίας σωστός (και το ξέρεις), άνθρωπος αξιοπρεπής και έντιμος που έχεις συμφέρον να δείχνεις και να εξηγείς τη δουλειά σου κι όχι να κρύψεις κάτι πριν κλείσεις μια συμφωνία. Γιατί η δουλειά σου, στο τέλος, να το πω και διαφορετικά, είναι η καλύτερη διαφήμισή σου.

Και τελικά την πήρες τη δουλειά και την έφτιαξες, όπως έπρεπε να γίνει κι έμεινε ευχαριστημένος ο ιδιοκτήτης και φτάνει στο τέλος η ώρα του λογαριασμού κι εκεί…υπάρχει ένα προβληματάκι. «Ξέρεις αυτό, ξέρεις το άλλο…» και καθυστερείς να πληρωθείς και οι υποχρεώσεις σε πνίγουν και δεν υπάρχουν κι άλλες δουλειές για να κυκλοφορήσει το χρήμα. Σκέφτεσαι λοιπόν πόσο ανοχύρωτος είσαι απέναντι στην οικονομική κρίση που σαν λαίλαπα σαρώνει τα πάντα, απέναντι σε νοοτροπίες και πρακτικές που ευνοούν τα λαμόγια και τους παλιανθρώπους (ιδιοκτήτες και οικοδόμους, δεν χωράει διάκριση στη λαμογιά). Νιώθεις κορόιδο γιατί έμαθες στη ζωή σου να έχεις το κεφάλι ψηλά και να ιδρώνεις τη φανέλα, και να μην έχεις ανάγκη από «κονέ» και άλλες «διασυνδέσεις» σε σκοτεινούς διαδρόμους. Νιώθεις μαλάκας όταν προσπαθείς πια να επιβιώσεις, χωρίς να «μπορείς» να γίνεις ψεύτης, ρίχτης, κλέφτης, απατεώνας, βλέποντας αυτούς που είναι, να σου κλείνουν πονηρά το μάτι. Επίσης νιώθεις μια σχετική «απορία» γιατί «ανταγωνιστές» σαν τον παραπάνω «συνάδελφο» είναι συνήθως Έλληνες και όχι αλλοδαποί όπως κάποιοι μας έμαθαν να μασάμε την καραμέλα…

Το παράδειγμα αυτό δεν αποτελεί κανόνα στο χώρο της οικοδομής. Όλοι οι άνθρωποι, εργοδότες ή εργαζόμενοι, δεν είναι το ίδιο κακοί ή καλοί. Επαγγελματίες οικοδόμοι, σωστοί, υπάρχουν πολλοί. Όμως αποτελούν την μειοψηφία ενός κλάδου ανοιχτού που πάντα αποτελούσε πέρασμα, αποκούμπι, απάγκιο του καθενός. Ενός κλάδου που ο καθένας χωρίς να δίνει λογαριασμό πουθενά, δήλωνε πως ξέρει να κάνει ό,τι μπορείς να φανταστείς, αναλάμβανε οποιαδήποτε εργασία του προσφερόταν χωρίς, κατά κανόνα, ποτέ να ελεγχθεί, με όποιες συνέπειες αυτά επιφέρουν. Κακές κατασκευές, κακές συνεργασίες, τσακωμούς, δικαστικές (συχνά) διενέξεις κλπ. Στο τέλος όλα αυτά συνετέλεσαν στο να απαξιωθεί εντελώς το επάγγελμα του οικοδόμου και οι σωστοί επαγγελματίες, αυτοί που σήμερα είναι ακόμα εδώ και προσπαθούν να ζήσουν από το επάγγελμά τους, να αντιμετωπίζουν ένα σωρό συσσωρευμένα προβλήματα και στρεβλώσεις που, αν και οι ίδιοι είναι σε κάποιο βαθμό συνυπεύθυνοι, άλλοι δημιούργησαν, συντήρησαν και ακόμα συντηρούν γιατί έτσι τους βολεύει.

Υπάρχουν λοιπόν πολλά προβλήματα που πρέπει να λυθούν στο χώρο της οικοδομής, για να φτάσουμε οι εμπλεκόμενοι και κυρίως οι εργαζόμενοι σ’ αυτήν, να καταλάβουμε πως με το να προσπαθεί ο ένας να ξεσκίσει και να φάει τις σάρκες του άλλου, δεν θα καταφέρει τελικά να επιβιώσει κανείς μας.

Υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος να διανύσουμε μέχρι να διακρίνουμε πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ο συνάδελφος (ακόμα κι αυτός ο κακός συνάδελφος), που προσπαθεί και αυτός (έστω με λάθος τρόπο) να επιβιώσει, αλλά ένα ολόκληρο κοινωνικό σύστημα που γεννάει συνεχώς δυσκολίες και προβλήματα για τους εργαζόμενους, στέκεται εχθρικά απέναντί τους, τους θεωρεί αναλώσιμα υλικά και τους στήνει πολλές φορές αντιμέτωπους τον έναν με τον άλλον, κάνοντάς τους ακίνδυνους για την ύπαρξή του.

Μέχρι τότε ο αγώνας για επιβίωση θα δυσκολεύει όλο και περισσότερο. Γι’ αυτό, όσο πιο γρήγορα μπορέσουμε να δούμε πιο είναι το πραγματικό συμφέρον μας, τόσο περισσότεροι θα είναι αυτοί που θα καταφέρουν στο τέλος να επιβιώσουν.

«Έχει και η Ευρώπη τους σουλτάνους της, τους πασάδες και τους βεζίρηδές της…»

2012-05-31T19:49:00.001+03:00

Με την πρώτη γερή παγωνιά που ‘πεσε ξαφνικά μια μέρα κατά τα ξημερώματα, ο κόσμος απόρησε αλλά δεν πολυέδωσε σημασία. «Ο χειμώνας μπερδεύτηκε φέτος στους λογαριασμούς του, μα δε θ’ αργήσει να το καταλάβει», είπαν μερικοί. Τίποτα όμως δεν άλλαξε. Κι όχι μονάχα αυτό, αλλά το κρύο έσφιξε περισσότερο, πλάκωσαν τα χιόνια απανωτά κι ασταμάτητα, πάγωσαν παντού τα νερά, τα ποτάμια, οι λίμνες και τα υδραγωγεία – μέσα σε λίγες μέρες ολάκερη η Ελλάδα κατάντησε Σιβηρία. Βλέποντας πως ο Θεός είχε βαλθεί να χαλάσει την πλάση Του, οι άνθρωποι τα χρειαστήκανε για τα καλά, θυμήθηκαν όλοι την ευσέβεια, το ρίξανε στις παρακλήσεις και στις προσευχές, ξετυλίγονταν ατέλειωτες στους δρόμους οι λιτανείες. Του κάκου όμως: ο Μεγαλοδύναμος είχε ταπώσει τ’ αυτιά Του και δεν άκουγε τίποτα, ούτε που ‘δινε καν σημασία στον τρομοκρατημένο κόσμο που λιτάνευε τις εικόνες και τα λείψανα των αγίων βουτηγμένος στο παγωμένο χιόνι μέχρι το μεσονέφρι, που σήκωνε όσο μπορούσε πιο ψηλά τους σταυρούς και τα εξαπτέρυγα, που ‘ψελνε και παρακαλούσε με δάκρυα στα μάτια.

Μη ξέροντας τι να κάνουν, ποια συμβουλή να δώσουν στους ανθρώπους που κατέφευγαν σ’ αυτούς, οι δημογέροντες έστελναν μαντατοφόρους στις σκήτες και στα μοναστήρια, ζητούσανε παρηγοριά από τους ερημίτες και τους καλογέρους, από σοφούς ηγούμενους. Όμως τι μπορούσανε να κάνουν κι αυτοί οι παντέρμοι; Του κάκου μελετούσαν και ξαναμελετούσαν τα ιερά τους βιβλία, τα ευαγγέλια, την Αποκάλυψη του Ιωάννη κι όλα τα συναξάρια, άδικα κατέβαζαν από των βιβλιοθηκών τους τα ράφια περγαμηνές, παπύρους και πανάρχαια χειρόγραφα, μάταια στραβώνονταν διαβάζοντας τις νύχτες με τα κεριά και τα λυχνάρια κάποιες παλιές προφητείες που φύλαγαν στα σαρακοφαγωμένα τους ντουλάπια. Τίποτα κι από κει, καμιά ελπίδα, καμιά παρηγοριά.

Κλεισμένοι στα σπίτια, τυλιγμένοι με αντρομίδες, βελέντζες και παπλώματα, οι άνθρωποι έριχναν στα τζάκια τα τελευταία τους κουτσούρια – για να επιζήσουν, έτρωγαν ό,τι τους απόμενε, ό,τι τους βρισκόταν. Και καλά αυτοί που ‘χαν προμήθειες για την κακιά την ώρα, οι άρχοντες κι οι τσιφλικάδες που ‘χαν τα κελάρια τους γεμάτα, τα πιθάρια φίσκα λάδι, τ’ αμπάρια ξέχειλα απ’ το γέννημα. Όμως οι άλλοι, οι πιο πολλοί, οι πάμφτωχοι ραγιάδες και οι άκληροι; Πώς να ταΐζαν τη φαμίλια οι ξώμαχοι που ζούσαν μεροδούλι μεροφάι, που ‘τρεμαν απ’ την παγωνιά σαν τα σκυλιά μέσα σε παράγκες και χαμόσπιτα, που δεν είχανε στον ήλιο μοίρα; Κείνη τη χρονιά τα χαράτσια είχαν πέσει πάνω τους πριν την κακοκαιρία, οι Τούρκοι τους είχαν γονατίσει με τα δοσίματα, οι φοροεισπράκτορες είχαν κολλήσει πάνω τους σαν βδέλλες, τους είχαν ρουφήξει το αίμα.

Εδώ κι εκεί, σε φτωχά και απομονωμένα μέρη, στην Ήπειρο, στη Μακεδονία, σε ορεινές περιοχές στην Πελοπόννησο και στην Ακαρνανία, έγιναν ξεσηκωμοί, βγήκαν οι φτωχοί στους δρόμους κραδαίνοντας δικράνια, πιρούνες της κοπριάς και ρόπαλα, έκαναν γιουρούσι στων αρχόντων τα μεγαλόσπιτα κι άρπαξαν ό,τι βρήκαν, ό,τι μπόρεσαν, στάρι, αλεύρι και λάδι, κάρβουνα και ξύλα για τα μαγκάλια, έπιπλα, ρούχα. Πού να πρωτότρεχαν οι ζαπτιέδες των Τούρκων; Ποιον να πρωτοσκότωναν οι μπράβοι των αρχόντων; Αγκρισμένος από την πείνα και την απελπισία ο ραγιάς δε λογάριαζε το θάνταπ, δεν κώλωνε βλέποντας το αίμα να πορφυρώνει τα χιόνια, χυμούσε και ξαναχυμούσε, δεν τον συγκρατούσε τίποτα.

Οι ταξιδιώτες, όσοι με χίλια βάσανα κατάφερναν να βρουν περάσματαμέσα στα χιόνια και να φτάσουν ως την Ελλάδα, έλεγαν πως η θεομηνία είχε πέσει σ’ όλα τα Βαλκάνια μα κι ακόμα πιο μακριά, στην Αούστρια, στην Ιταλία, στη Φραγκιά.

«Στις πολιτείες της Ευρώπης να δείτε δυστυχία και πείνα», διηγούνταν, «οι άνθρωποι πεθαίνουν σαν τις μύγες από τις επιδημίες, οι φτωχοί τρώνε ό,τι βρουν μέσα στα κάρα που κουβαλάνε των πλουσίων τα σκουπίδια. Από φόβο μπας και ξεσηκωθεί καμιά ώρα ο λαός και τα πάρει όλα σβάρνα, τα γκούβερνα βάζουν χωροφύλακες αρματωμένους μέχρι τα δόντια για να φυλάνε τ’ αρχοντικά, των βασιλιάδων τα παλάτια».

Άκουγαν οι ραγιάδες κι απορούσαν, δεν καταλάβαιναν. Καλά, έλεγαν, ψέματα λοιπόν τσαμπούναγαν κείνοι οι Έλληνες σοφοί που ζούσαν στην Ευρώπη κι είχανε τους Ευρωπαίους συνέχεια στο στόμα σαν μαστίχα, που τους φέρναν για παράδειγμα, που θέλαν να τους μοιάσει κάποτε η Ελλάδα, όταν με το καλό θα ‘διωχνε την Τουρκιά;

Οι ταξιδιώτες σάλευαν τα κεφάλια.

«Το κακό μ΄ εμάς τους Έλληνες», αποκρίνονταν, «είναι που πιστεύουμε πως οι Ευρωπαίοι κολυμπάνε στον παρά, ότι ζουν όλοι ευτυχισμένοι, λεύτεροι. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, ο αφέντης είναι παντού αφέντης κι ο σκλάβος σκλάβος. Έχει και η Ευρώπη τους σουλτάνους της, τους πασάδες και τους βεζίρηδές της· κι ας τους λένε μινίστρους ή βασιλιάδες· κι ας έχουν τα δικά τους καπέλα χρωματιστά φτερά αντί για φούντες. Τι σημασία έχει που στις χώρες της Ευρώπης δεν υπάρχουν Τούρκοι, γενίτσαροι και ζαπτιέδες; Υπάρχουν χωροφύλακες, κάτεργα και φυλακές, τα μπουντρούμια είναι κι εκεί γεμάτα μ’ αλυσοδεμένους επαναστάτες. Πού να ξέρετε, κακόμοιροι, τι γίνεται στην άγια Ρωσία, που θέλει, λέει, να σας λευτερώσει από την Τουρκιά, πού να βλέπατε πώς δουλεύει το κνούτο στη χώρα των τσάρων, πως πουλιούνται κι αγοράζονται οι άνθρωποι, πώς ζούνε οι μουζίκοι…»

Οι ραγιάδες απελπίζονταν ακόμα πιο πολύ, έσκυβαν τα κεφάλια. Ώστε δεν υπάρχει, δε βρίσκεται ελπίδα; αναρωτιούνταν. Έτσι θα μείνει ο κόσμος πάντα; Με παντοτινή του συντροφιά τη σκλαβιά, την πείνα και την αδικία;

(Ένα μικρό απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Άρη Φακίνου "Το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα", που διάβασα αυτές τις μέρες. Από τις εκδόσεις "Καστανιώτης", τρίτη έκδοση, Αθήνα 1999).

Εκβιασμοί, τρομοκρατία, απολύσεις, ψυχολογική βία, απλήρωτα μεροκάματα… Εργάτη στάσου όρθιος, με το κεφάλι ψηλά. Δεν είσαι μόνος!

2012-05-31T14:10:00.001+03:00

Τα χτυπήματα που δέχεσαι καθημερινά είναι αλλεπάλληλα. Δεν ξέρεις πια από που να φυλαχτείς. Κάθε μέρα που ξημερώνει οι δυσκολίες για να επιβιώσεις πολλαπλασιάζονται. Η μάχη για να συγκρατήσεις κάποια στοιχειώδη δικαιώματα είναι άνιση. Όσοι έχουν ακόμα δουλειά θεωρούνται «τυχεροί». Τυχεροί ναι, αλλά μόνο γιατί ακόμα αντέχουν. Αντιμετωπίζουν εκβιασμούς, τρομοκρατία, ψυχολογική βία, μένουν απλήρωτοι, από τ’ αφεντικά που μέχρι πριν λίγο συσσώρευαν τα υπερκέρδη τους στην Ελβετία και σήμερα «ανακάλυψαν» πως η επιχείρηση «δεν βγαίνει».

Ψάχνεις να κρατηθείς από μια καλή είδηση, ένα καλό νέο, κάτι αισιόδοξο. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν υπάρχει. Ακολουθείς το δρόμο της απογοήτευσης, κλείνεσαι στον εαυτό σου, μένεις μόνος, αυτοκαταστρέφεσαι.

Δες όμως γύρω σου. Δεν είσαι στ’ αλήθεια μόνος. Χιλιάδες εργάτες σαν εσένα, χιλιάδες εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με σένα. Όμως δεν τα παρατάνε. Διεκδικούν, αγωνίζονται, παλεύουν, κατακτούν μικρές νίκες ή μεγαλύτερες. Όχι μόνοι τους. Συσπειρώνονται στο Σωματείο, στέκονται δίπλα δίπλα με το συνάδελφο και τη συναδέλφισσα, νικούν το φόβο, αντιστέκονται!

Δες ακόμα, ποιοι στέκονται πάντα δίπλα σου, συμπαραστάτες στην προσπάθειά σου. Ποιοι νοιάζονται πάντα για σένα, ποιοι διεκδικούν πάντα με σένα, στη δουλειά, στο δρόμο, στη Βουλή. Ποιοι είναι οι πραγματικοί σύμμαχοί σου. Θυμήσου, οι κομμουνιστές ποτέ δεν σε κορόιδεψαν.

Δες και μόνος σου:

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ»

Σταθερά στο απεργιακό τους πόστο 7 μήνες

Σταθερά στην πύλη της χαλυβουργίας περιφρουρώντας την απεργία τους οι εργαζόμενοι της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο συνεχίζουν το σκληρό αγώνα που κλείνει σήμερα 7 ολόκληρους μήνες στηριγμένοι στην αλληλεγγύη της εργατικής τάξης της χώρας και των λαϊκών ανθρώπων. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΔΗΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Τα ΜΑΤ επιστράτευσε η διοίκηση Μπουτάρη για να προωθήσει την ιδιωτικοποίηση της επισκευής και συντήρησης των απορριμματοφόρων

Αυτή η διοίκηση, που εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο έχει αφήσει χωρίς ανταλλακτικά το μηχανουργείο του Δήμου, δίνει 2,3 εκ. ευρώ σε ιδιώτη, ενώ τα οχήματα αυτά θα μπορούσαν να επισκευαστούν και να συντηρηθούν στο Μηχανουργείο με υποπολλαπλάσιο κόστος και πολλαπλάσια οφέλη. Πρόκειται για χρήματα από τα ανταποδοτικά τέλη και τους φόρους που πληρώνουν οι εργατικές λαϊκές οικογένειες της Θεσσαλονίκης και ο δήμος σπρώχνει στις τσέπες των ιδιωτών επιχειρηματιών. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ»

«Στον αέρα» εργαζόμενοι, ηλικιωμένοι, άτομα με αναπηρίες

Στο δρόμο κινδυνεύουν να βρεθούν για πολλοστή φορά οι 3.800 εργαζόμενοι στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» και 130.000 ηλικιωμένοι και ΑΜΕΑ να μείνουν χωρίς τις υπηρεσίες που προσφέρει το πρόγραμμα, καθώς η ισχύς του λήγει στις 30 Ιούνη. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ «PHONE MARKETING»

Κλείνουν 71 μέρες απεργίας

Ενα σπουδαίο αγώνα για τη διασφάλιση των μισθών και των δικαιωμάτων τους δίνουν οι εργαζόμενοι στην επιχείρηση «Phone marketing» (τηλεφωνικό κέντρο) στη Νέα Ιωνία, που σήμερα διανύουν την 71η μέρα των απεργιακών τους κινητοποιήσεων. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΖΙΝΟΥ - ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ - ΤΕΛΕΦΕΡΙΚ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

Συνεχίζουν ενωμένοι τον απεργιακό τους αγώνα

Βήμα πίσω από τη διεκδίκηση υπογραφής της επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας χωρίς καμία μείωση μισθών και πλήρη διασφάλιση των δικαιωμάτων τους δεν κάνουν οι εργαζόμενοι. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΠΕΜΕΝ - «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» - ΠΕΕΜΑΓΕΝ

Να καταβάλει τώρα τα δεδουλευμένα η NEL LINES

Την άμεση παρέμβαση του υπουργείου και των υπηρεσιών του για την καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών των ναυτεργατών των επιβατηγών οχηματαγωγών πλοίων «OLYMPUS» και «AQUA HERCULES» της ναυτιλιακής εταιρείας Λέσβου (NEL LINES) ζητούν με καταγγελία τους στους αρμόδιους φορείς, τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» και ΠΕΕΜΑΓΕΝ. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΓΙΟΥΝΙΒΕΛ»

Μεταφέρει την παραγωγή στη Ρουμανία

Αντιμέτωποι με την ανεργία βρίσκονται τουλάχιστον 50 εργαζόμενοι της επιχείρησης ηλεκτρολογικού υλικού «Γιούνιβελ» στην Πιερία, μετά την απόφαση της εργοδοσίας να κλείσει το τμήμα παραγωγής και να το μεταφέρει στη Ρουμανία. Στην επιχείρηση, ελληνοϊταλικών συμφερόντων, απασχολούνται 90 εργαζόμενοι, από τους οποίους οι 50 στην παραγωγή. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΚΩΤΣΟΒΟΛΟΣ»

Εργοδοτικός εκβιασμός με απολύσεις ή μείωση μισθών

Παρέμβαση χτες στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στελεχών του ΠΑΜΕ και του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας.

Υπό το καθεστώς της τρομοκρατίας και του εκβιασμού της απόλυσης η εργοδοσία της επιχείρησης «Κωτσόβολος» αναγκάζει τους εργαζόμενους (1.100 περίπου στο σύνολο) να υπογράψουν ατομική σύμβαση εργασίας με μείωση μισθού κατά 12%. Μάλιστα, η εργοδοσία εμφανίζει δυο χαρτιά στους εργαζόμενους προς υπογραφή, το ένα είναι η ατομική ΣΣΕ και το άλλο η καταγγελία της σύμβασης. Δηλαδή, όποιος δε δεχτεί τη μείωση υπογράφει τη καταγγελία και απολύεται. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΙΚΑ

Εργασιακές σχέσεις λάστιχο και απλήρωτοι

Με συμβάσεις ορισμένου χρόνου οι οποίες λήγουν σήμερα, απλήρωτοι 3,5 μήνες και αμοιβή ανάλογα με τους δακτυλισμούς στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή, άλλοι με δελτίο παροχής υπηρεσιών, άλλοι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ, εργάζονται 40 εργαζόμενοι στο υποκατάστημα του ΙΚΑ στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου. Οι 40 αυτοί εργαζόμενοι δουλεύουν στο ΙΚΑ σε υπεργολάβο, που εκτελεί για λογαριασμό του Ομίλου «Ιντρακόμ» έργο στο τμήμα αναβάθμισης πληροφοριακών συστημάτων. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Απλήρωτοι 3 μήνες οι εργαζόμενοι

Σε πλήρη απαξίωση και τελικά σε «λουκέτο» οδηγείται το Ελληνικό Ινστιτούτο Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας (ΕΛ.ΙΝ.Υ.Α.Ε.), μη κερδοσκοπικός φορέας που ιδρύθηκε το 1992 από τη ΓΣΕΕ, το ΣΕΒ, την ΕΣΕΕ και τη ΓΣΕΒΕΕ με σκοπό την έρευνα, την πληροφόρηση και την κατάρτιση για θέματα Υγείας και Ασφάλειας των εργαζομένων. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Μέχρι και 21 μήνες απλήρωτοι!

Οργανώνουν την πάλη τους ενάντια στην απλήρωτη δουλειά. Χτες, συζήτησαν πώς θα αντεπιτεθούν, ξεπερνώντας φόβους και δυσκολίες

Την οργάνωση της δράσης τους συζήτησαν χτες το απόγευμα εργαζόμενοι σε ιδιωτικές κλινικές, γηροκομεία και διαγνωστικά κέντρα, που είναι απλήρωτοι για μήνες, αναδεικνύοντας τόσο τις τρομοκρατικές μεθόδους της εργοδοσίας, όσο και τις δυσκολίες συντονισμού των εργαζομένων του κλάδου. Τη σύσκεψη οργάνωσαν τα κλαδικά σωματεία της Αθήνας και του Πειραιά στο χώρο της ιδιωτικής Υγείας, σημειώνοντας πως το άμεσο διάστημα θα γίνουν παρεμβάσεις, κινητοποιήσεις σε χώρους δουλειάς και στα υπουργεία Υγείας κι Εργασίας, με στόχο να καταβληθούν τα δεδουλευμένα και να υπογραφεί κλαδική ΣΣΕ. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ «ΦΙΝΤΕΞΠΟΡΤ»

Συνεχίζουν την επίσχεση εργασίας

Συνεχίζουν την επίσχεση εργασίας, που ξεκίνησαν εδώ και δύο μήνες - από τα τέλη Μάρτη - οι εργαζόμενοι της κλωστοϋφαντουργίας FINTEXPORT, απαιτώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων τους και την κανονική λειτουργία του εργοστασίου. Οι εργαζόμενοι της εταιρείας είναι απλήρωτοι εδώ και ...7 μήνες, ενώ το τελευταίο τρίμηνο με ευθύνη της εργοδοσίας, το εργοστάσιο δεν έχει εργασίες λόγω έλλειψης πρώτων υλών. ΠερισσότεραΕΔΩ

ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ «ΦΑΓΕ»

Προχώρησε σε άλλες 12 απολύσεις

Εντείνει την επιθετικότητά της η εργοδοσία του ομίλου Φιλίππου, καθώς προχτές προχώρησε σε άλλες 12 απολύσεις οδηγών - αντιπροσώπων στη «ΦΑΓΕ». Οι απολύσεις αυτές έρχονται σε συνέχεια προηγούμενων απολύσεων, οι οποίες από το 2008 μέχρι σήμερα έχουν ξεπεράσει τις 200. ΠερισσότεραΕΔΩ

«WIND»

Προχωρά σε απολύσεις

Πάνω από 10 απολύσεις εργαζόμενων έχει κάνει τις τελευταίες μέρες η εταιρεία τηλεπικοινωνιών «WIND». Οι απολύσεις έχουν γίνει από το τμήμα πωλήσεων, από το τεχνικό τμήμα και από το τμήμα πληροφοριακών συστημάτων. Πρόκειται για «στοχευμένες» απολύσεις, καθώς αφορούν εργαζόμενους με πολλά χρόνια στην εταιρεία και δικαιώματα από τα οποία προφανώς η εταιρεία θέλει να απαλλαγεί. ΠερισσότεραΕΔΩ

Κινητοποιήσεις εργαζομένων σε «ΑΓ. ΣΑΒΒΑ» - «ΕΛΠΙΣ»

Με στάση εργασίας (10 πμ - 3 μμ ) και συγκέντρωση στο υπουργείο Υγείας αντιδρούν οι εργαζόμενοι στα Νοσοκομεία «Ελπίς» και «Αγιος Σάββας» ενάντια στη συγχώνευση του πρώτου νοσοκομείου με το δεύτερο.

Οι συγχωνεύσεις των νοσοκομείων έχουν άμεσες επιπτώσεις στους εργαζόμενους. Το 3ο Θεραπευτήριο του ΙΚΑ συγχωνεύτηκε με την Πολυκλινική Αθηνών - η οποία με τη σειρά της συγχωνεύτηκε με τον «Ευαγγελισμό». Γιατροί και εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι για τις δεδουλευμένες εφημερίες και τα δεδουλευμένα νυχτερινά και αργίες απ' τον Οκτώβρη του 2011. Η Πολυκλινική πλήρωσε το δικό της προσωπικό για τα δεδουλευμένα Γενάρη και Φλεβάρη. Ετσι σήμερα οι εργαζόμενοι με πρωτοβουλία της Επιτροπής που έχουν συγκροτήσει κάνουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας διεκδικώντας τα δεδουλευμένα.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

Παράσταση διαμαρτυρίας

Παράσταση διαμαρτυρίας στο δημαρχείο Πειραιά διοργανώνει σήμερα, στις 11 το πρωί, το σωματείο Καθαριστών Σχολείων Δημόσιας - Ιδιωτικής Εκπαίδευσης και Ιδιωτικών Επιχειρήσεων. Το σωματείο διεκδικεί να μη γίνει καμία απόλυση συμβασιούχου στην καθαριότητα σχολείων και να μονιμοποιηθούν όλοι οι συμβασιούχοι καθαριστές, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, με πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα και πλήρη και σταθερή εργασία.

Κινητοποιήσεις στη «SPEEDEX»

Σε στάση εργασίας προχώρησαν προχθές οι εργαζόμενοι στην εταιρεία ταχυμεταφορών «Speedex» ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και απαιτώντας την άμεση απομάκρυνση του υπεύθυνου ασφαλείας της εταιρείας, όπως και έγινε μία μέρα μετά.

Οπως καταγγέλλει το Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών και Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής, αιτία της κινητοποίησης στάθηκε η πίεση που άσκησε η εργοδοσία μέσω του υπευθύνου ασφαλείας της στον συνάδελφό των εργαζομένων Γεράσιμο Σταμίρη και ο οποίος πέθανε από ανακοπή καρδιάς, δύο μέρες μετά, την περασμένη Κυριακή. Συγκεκριμένα, το Σωματείο καταγγέλλει ότι την περασμένη Παρασκευή ο υπεύθυνος ασφαλείας τον είχε ενημερώσει ότι η εταιρεία θα ασκήσει ποινική δίωξη εναντίον του γιατί είχε χάσει τρεις φακέλους. Μια απειλή που επαναλήφθηκε την ίδια μέρα και από τον οικονομικό διευθυντή παρουσία εκπροσώπου του Σωματείου.

Στη μνήμη του απεργού Βαγγέλη Δημόπουλου

2012-05-31T12:01:00.001+03:00

Οι απεργοί χαλυβουργοί μετά από 7 μήνες αγώνα μετράνε πολλές νίκες. Πρόσφατα, όμως, βίωσαν το χαμό ενός από τους πρωτοπόρους χαλυβουργούς στον αγώνα αυτό που δίνουν με περηφάνια. Ο Βαγγέλης Δημόπουλος ήταν από τους πρώτους απεργούς που βγήκαν στην πύλη, που έπιασαν το πανό του σωματείου, που συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση του μεγάλου αυτού αγώνα.

Ομως πριν λίγες μέρες, ο Βαγγέλης έχασε τη μάχη με την επάρατο νόσο. Οι συνάδελφοί του, όλο αυτό το διάστημα που έδινε τη μάχη στάθηκαν δίπλα του όπως και αυτός με τη σκέψη του ήταν μαζί τους στον περήφανο αγώνα που δίνουν.

Στη μνήμη του, οι απεργοί χαλυβουργοί έγραψαν το παρακάτω κείμενο και ζήτησαν από τον «Ριζοσπάστη» να το δημοσιεύσει:

«Για πολλούς μήνες το "θηρίο" πάλεψε άνισα αλλά αντρίκια. Η παλιοαρρώστια του τσάκισε το κορμί, αφόρητοι οι πόνοι και όμως, αυτή η μεγαλειώδης ψυχή είχε μόνιμα το χαμόγελο στα χείλη.

Παρακαλούσε, έστω για μια στιγμή, να ξαναβρεθεί στην πύλη που είναι οι φίλοι του σχεδόν 7 μήνες. Δεν τον ένοιαζε που θα έφευγε τόσο νωρίς, αλλά το ότι δεν μπορούσε να βοηθήσει. Ως που έφυγε από τη ζωή αλλά μπήκε για πάντα στις καρδιές μας.

Και λίγο πριν ξεκινήσει για το ταξίδι του το τελευταίο που είπε ήταν: "Τώρα επιτέλους θα πάω στην πύλη". Ελα Βαγγέλη, σε περιμένουμε στο πόστο σου, σε θέλουμε στο πλευρό μας.

Οι φίλοι σου απεργοί χαλυβουργοί».

Euro 2012: Απαγορευμένα τα σφυροδρέπανα στα γήπεδα της Πολωνίας! Ανεκτή (;) η απεικόνιση του Τσε Γκεβάρα

2012-05-30T21:38:00.003+03:00

Το σφυρί και το δρεπάνι, τα ιστορικά σύμβολα της πρώην ΕΣΣΔ και των κομμουνιστικών κομμάτων, είναι απαγορευμένα στην Πολωνία και οποιοσδήποτε τα λανσάρει κατά τη διάρκεια των αγώνων της τελικής φάσης του Euro 2012 κινδυνεύει να βρεθεί στη φυλακή! Αυτό υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, το προξενείο της Πολωνίας στη Μόσχα, στους χιλιάδες Ρώσους που το επισκέφτηκαν για να αποκτήσουν βίζα εισόδου στη χώρα της «Αλληλεγγύης» και του συντρόφου Λεχ Βαλέσα.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοβιέτσκι Σπορτ» ο αναπληρωτής πρέσβης της Πολωνίας στη Μόσχα κ. Γιάροσλαβ Κσένζεκ απηύθυνε έκκληση στους Ρώσους που θα ακολουθήσουν την εθνική τους ομάδα στο Βρότσλαβ και στην Βαρσοβία, να αποφύγουν τα σύμβολα του κομμουνισμού επειδή είναι απαγορευμένα όπως και τα σύμβολα του ναζισμού.

Στην ερώτηση τι θα γίνει με το ένα τρίτο των ρώσων οπαδών οι οποίοι συνηθίζουν να πηγαίνουν στα γήπεδα και να πανηγυρίζουν με τα σύμβολα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης ο κ. Κσένζεκ ήταν κατηγορηματικός. «Εάν στη φανέλα υπάρχει η επιγραφή CCCP θα το θεωρήσουμε φυσιολογικό καθώς όλοι θυμόμαστε ότι υπήρξε τέτοια χώρα. Όμως το σφυρί και το δρεπάνι είναι απαγορευμένο σύμβολο. Καλό θα είναι να μην το δείχνουν. Ελπίζω η αστυνομία να κλείσει τα μάτια στα ρούχα και στα λάβαρα με τα σύμβολα του κομμουνισμού. Εγώ για παράδειγμα δεν βλέπω τίποτα άσχημο στην απεικόνιση του Τσε Γκεβάρα».

Ο κ. Κσένζεκ, λέει ότι δεν βλέπει τίποτα άσχημο στην απεικόνιση του Τσε Γκεβάρα... Αλλοι όμως; Μήπως υπογραμίζοντας αυτό το «εγώ» υπονοεί ότι υπάρχουν και συμπατριώτες του οι οποίοι δεν θέλουν να βλέπουν ζωγραφιστό ούτε τον Τσε Γκεβάρα και καλά θα είναι να αποφεύγουν τις φανέλες με το πρόσωπο του αργεντινού διεθνιστή επαναστάτη όσοι θα επισκεφθούν την Πολωνία τις επόμενες εβδομάδες για να συμμετάσχουν στην κορυφαία ποδοσφαιρική γιορτή της γηραιάς ηπείρου;

Πάντως οι Ρώσοι που θα θελήσουν να περάσουν τα σύνορα οδικώς για να βρεθούν κοντά στην εθνική τους ομάδα, εκτός από τα σφυροδρέπανα που απαγορεύεται να έχουν μαζί τους, θα πρέπει να υπομείνουν και την ταλαιπωρία στον έλεγχο από τους Πολωνούς συνοριοφύλακες. Όπως ενημερώθηκαν αρμοδίως, ο έλεγχος ενός αυτοκινήτου διαρκεί τουλάχιστον 40 λεπτά.

Οι Ρώσοι υπολογίζουν ότι πάνω από 10.000 άτομα θα ακολουθήσουν την εθνική τους ομάδα στην Πολωνία και εκφράζουν φόβους ότι θα ταλαιπωρηθούν αφάνταστα καθώς οι φυσιολογικές ουρές που δημιουργούνται τις καθημερινές μέρες στο Μπρεστ στα σύνορα της Πολωνίας με τη Λευκορωσία ξεπερνούν σε διάρκεια τις 6 ώρες!

Πηγή

Το ΠΑΜΕ καταγγέλει τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γ. Μπουτάρη για την επίθεση των ΜΑΤ στους εργαζόμενους του Δήμου

2012-05-30T18:47:00.001+03:00

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καταγγέλλει τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γ. Μπουτάρη που με εντολή του τα ΜΑΤ χτύπησαν την κινητοποίηση των εργαζομένων του Δήμου.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονταν σε κινητοποίηση ενάντια στην προσπάθεια του Δήμου να παραδώσει ένα μεγάλο μέρος των υπηρεσιών καθαριότητας, την συντήρηση των απορριμματοφόρων σε ιδιώτες, οι οποίοι θα κερδίσουν εκατομμύρια ευρώ.

Είναι βαριές οι ευθύνες του Γ. Μπουτάρη που με την τρομοκρατία και την καταστολή και την επίθεση σε στελέχη του ΠΑΜΕ επιχειρεί να περάσει την ιδιωτικοποίηση.

Το ΠΑΜΕ καλεί τα συνδικάτα να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους και να συμπαρασταθούν στον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων του Δήμου.

Η Εκτελεστική Γραμματεία

"Εγώ είμαι δημοσιογράφος ελεύθερος, αδέσμευτος, αδούλωτος, αδιαπραγμάτευτος"! (Χτυπάει και το χέρι με δύναμη πάνω στο τραπέζι)…

2012-05-30T11:30:00.003+03:00

Άλλος ένας δημοσιογράφος της MEGAλης σχολής (στο παρελθόν), θα είναι υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.

Η… «αιρετική» φωνή, ο... καυγατζής, ο… «δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου» δημοσιογράφος, που βροντοφωνάζει με ευθιξία πόσο «ελεύθερος», «αδέσμευτος», «αδούλωτος», «αδιαπραγμάτευτος» είναι… ενώ τον βλέπουμε, λίγο πιο κάτω, στο ίδιο βίντεο (και στη φωτογραφία) να προσπαθεί μέσα στο πλήθος με αγωνία και μεθυσμένος από την ευτυχία της νίκης, να αγγίξει τον ηγέτη-ίνδαλμά του, τον νεοεκλεγέντα τότε ΓΑΠ!

Κι’ άλλα πολλά μπορεί να βρει κανείς στο διαδίκτυο, για τον «αδέσμευτο» αγωνιστή δημοσιογράφο κ. Γιάννη Κανελλάκη. Πριν λίγες ώρες, ανακοινώθηκε επίσημα πια η υποψηφιότητά του στις λίστες του ΠΑΣΟΚ.

Ο αγώνας δικαιώνεται (επιτέλους!) κύριε Κανελλάκη!...

«Με τα νύχια μπηγμένα στην πέτρα»… Προσκύνημα στη Μακρόνησο 27 Μάη 2012

2012-05-29T20:42:00.001+03:00

Όταν ήμουν μικρός συνήθιζα να ρωτάω τον παππού μου για την εποχή που ήταν νέος, για τα πρώτα χρόνια του στη δουλειά, για τον ξενιτεμό με τα μπουλούκια των μαστόρων. Όταν είσαι παιδί διψάς για τις αφηγήσεις των μεγαλύτερων, τις ακούς σαν παραμύθι. Δεν ήταν εύκολο, ήθελε προσπάθεια από τη μεριά μου για να του αποσπάσω κάποιες ιστορίες. Άλλες φορές τον ρωτούσα για την Αλβανία, για τις εμπειρίες του από το Μέτωπο. Δεν θυμάμαι να μιλούσε πολύ γι’ αυτά. Αυτό όμως που θυμάμαι έντονα και έκανα πολλά χρόνια για να το εξηγήσω, ήταν η άρνησή του να μου μιλήσει για τις «επισκέψεις» του σε διάφορους τόπους εξορίας. Όταν τον ρωτούσα, ειδικά για την Μακρόνησο, σώπαινε και γύριζε το βλέμμα του αλλού.

Ήξερε τόσα γράμματα ίσα για να μπορεί να γράφει και να διαβάζει. Κυρίως το δεύτερο. Θυμάμαι, είχε μια μεγάλη ξύλινη βαλίτσα γεμάτη βιβλία, κάτω από το κρεβάτι του. Από εκεί κάποτε πήρα κρυφά ένα που εξιστορούσε τη μαρτυρική ζωή των εξόριστων στο κολαστήριο της Μακρονήσου. Ήταν τόσο γλαφυρή η περιγραφή των βασανιστηρίων που κάποια βράδια αργούσα να κοιμηθώ από την ένταση που «ζούσα» μέσα στις σελίδες του. Μαθητής δημοτικού σχολείου...

Τα χρόνια πέρασαν, εγώ μεγάλωνα, ο παππούς ταξίδεψε και κάποια στιγμή ένοιωσα πως έχω ένα χρέος απέναντι σ’ αυτόν και μαζί στους χιλιάδες ακόμα αγωνιστές που πότισαν με τον ιδρώτα και το αίμα τους τα ξερά χώματα του αφιλόξενου αυτού νησιού. Να επισκεφτώ αυτόν τον τόπο και να προσκυνήσω τιμώντας την μνήμη τους. Για λόγους που κάποιες φορές ξεπερνούσαν τις δυνάμεις μου, αυτό πραγματοποιήθηκε μόλις προχτές.

Πριν λίγες βδομάδες τελείωσα το –παράλληλο- διάβασμα δυο σχετικών με το θέμα βιβλίων (Γιώργης Πικρός: Το χρονικό της Μακρονήσου, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», 1989 (τέταρτη έκδοση) και Αντώνης Ι. Φλούντζης: Στο κολαστήριο της Μακρονήσου, εκδόσεις «Φιλιππότη», 1984), χωρίς να έχει ανακοινωθεί ακόμα η ημερομηνία για το χρονιάτικο προσκύνημα που διοργανώνει η ΠΕΚΑΜ. Μόλις το έμαθα είπα πως φέτος δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για αναβολή.

Οι μέρες περνούσαν αργά, μεγαλώνοντας την φόρτιση που με κυρίευσε απ’ όταν πήρα αυτήν την απόφαση. Στο μυαλό μου επέστρεφαν όσα είχα διαβάσει λίγο πριν και συγκρούονταν με την σημερινή κατάσταση. Συνειρμοί έπαιρναν διάφορα σχήματα, παραλληλισμοί ανθρώπινων ψυχών, αντοχών, αποφασιστικότητας, πίστης, αισιοδοξίας, θανάτου. Το βράδυ του Σαββάτου ξαναδιάβασα κάποια κεφάλαια από το βιβλίο του Πικρού μέχρι που με πήρε ο ύπνος.

Νωρίς το πρωί της Κυριακής (27 Μάη) μπήκαμε σε ένα από τα λεωφορεία των διοργανωτών με κατεύθυνση το Λαύριο. Στη διαδρομή μας μίλησε ένας άλλος παππούς από μέρους της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ. Κάποια συναγωνίστρια διάβασε ένα όμορφο ποίημα που έγραψε ένας Μακρονησιώτης αγωνιστής που φέτος, απ’ ότι είπαν οι συναγωνιστές στο λεωφορείο, ήταν η πρώτη φορά που δεν συμμετείχε σ’ αυτό το ταξίδι. Είχε ξεκινήσει πρωτύτερα για το πιο μακρινό…

Φτάνοντας στο Λαύριο επιβιβαστήκαμε στο καράβι που θα μας μετέφερε απέναντι. Πολύς κόσμος. Τα καταστρώματα γεμάτα από κατάλευκα κεφάλια, γερμένα σώματα στηριγμένα στις μαγκουρίτσες τους, από οικογένειες με μικρά παιδιά που έκαναν φασαρία, από νέα, όμορφα κορίτσια και αγόρια που μιλούσαν και γελούσαν δυνατά. Κάποιοι συναντούσαν γνωστούς τους, είχαν ακριβώς έναν χρόνο να τους συναντήσουν, άλλοι έσφιγγαν τα χέρια, αγκαλιάζονταν. Ανάμεσά μας και οι λίγοι εναπομείναντες επιζώντες, συγκινημένοι αλλά χαμογελαστοί. Παντού έβλεπες χαμόγελα ανθρώπων που λες και πήγαιναν σε γιορτή, ανθρώπων περήφανων για τους συναγωνιστές τους, για τους πατεράδες, για τους παππούδες τους.

Πρωτοαντικρίζοντας το ξερονήσι απ’ το καράβι, η καρδιά μου σφίχτηκε. Ένας κόμπος που δεν κατάλαβα από πού ξεφύτρωσε, έκατσε στον λαιμό και τον πίεζε. Διέκρινα μακριά στις πλαγιές του κάποια σκόρπια κτίσματα, να στέκουν μουντά και γκρίζα, άδεια από ζωή, μελαγχολικά. Η ίδια μελαγχολία άρχισε να με κυριεύει καθώς η μνήμη μου ανακαλούσε ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τα αντίσκηνα των εξορίστων και τις ομαδικές πόζες των αδυνατισμένων κορμιών τους που γέμιζαν το τοπίο. Αυτό, το ίδιο τοπίο που τώρα έστεκε απέναντί μου αδειανό από ανθρώπους, χωρίς ζωή, μα σπαρμένο από κόκαλα και ποτισμένο με τον ιδρώτα και το αίμα χιλιάδων ηρώων. Το ίδιο τοπίο που ο θάνατος ρίζωσε και δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το μετερίζι του.

Το καράβι έπιασε στο υποτυπώδες λιμάνι, οι κάβοι έδεσαν και το πολύχρωμο πλήθος άρχισε να ξεχύνεται στην μικρή προκυμαία. Σχηματίστηκε μια πομπή προς το Μνημείο του Δεσμώτη Αγωνιστή, που βρισκόταν λίγες εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα. Μιλούσαμε μεταξύ μας χωρίς να γνωριζόμαστε.

«Είχατε κάποιον δικό σας εδώ;»

«Τον παππού μου, εσείς;»

«Τον αδερφό μου!»

«Εσείς;»

«Τον πατέρα μου!»

Ο ήλιος είχε ανέβει κιόλας ψηλά, άρχισε να καίει, η ζέστη δυνάμωνε. Τριγύρω δεν υπήρχαν δέντρα, ελάχιστα μόνο, ψηλότερα στην πλαγιά. Παντού θάμνοι αγκαθωτοί και θυμάρια. Η μυρωδιά του θυμαριού διάχυτη, έντονη, επιβλητική. Πάντα οι μυρωδιές αποτελούσαν τον ισχυρότερο δεσμό μου με τους τόπους που διατηρώ μνήμες. Του θυμαριού, το ξέρω, θα μου θυμίζει από δω και πέρα τη Μακρόνησο.

Φτάσαμε στο Μνημείο. Ο κόσμος κατέκλυσε τον περιφραγμένο χώρο. Ένα ελαφρύ αεράκι ανέμιζε τις κόκκινες σημαίες με το σφυρί και το δρεπάνι, που κρατούσαν νεαρά χέρια. Λίγο πιο δίπλα, ανάμεσά μας, ήταν μια αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, με επικεφαλής την Γραμματέα του. Πρώτος ομιλητής ο πρόεδρος της ΠΕΚΑΜ που συγκίνησε με το λόγο του και κάποιες αφηγήσεις αγωνιστών που διάβασε. Στη συνέχεια είπε λίγα λόγια –χωρίς γραπτό κείμενο- η Αλέκα. Λόγια απλά, ζεστά, ανθρώπινα. Για τους αγωνιστές-μάρτυρες της Μακρονήσου, για τους κομμουνιστές, για την ιστορία του λαού μας και του κόμματος, για τους αγώνες του τότε και του σήμερα. Άγγιξε τις καρδιές μας ο λόγος της, η άμεση επικοινωνία μας, χωρίς κάμερες και δημοσιογράφους. Δυο φοιτητές στη συνέχεια ανέλαβαν το προσκλητήριο των νεκρών ηρώων. Μετά από κάθε όνομα, άκουγες τις φωνές ηλικιωμένων συναγωνιστών: παρών! Αφού κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή, και έγινε κατάθεση στεφάνων, η τελετή τελείωσε και ο κόσμος άρχισε να κατηφορίζει προς το σημείο που θα συνεχιζόταν η εκδήλωση.

Μείναμε λίγο παραπίσω, περιμένοντας τον πολύ κόσμο να φύγει. Σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά προς την ψηλόλιγνη φιγούρα του Δεσμώτη Αγωνιστή που φορτωμένος με μια μεγάλη πέτρα στην πλάτη, αγνάντευε απέναντι στο Λαύριο, τη λευτεριά, τη ζωή, τυλιγμένος με αγκαθωτό σύρμα που όμως δεν κατάφερε ποτέ να φυλακίσει τα όνειρά του. Έσκυψα και χάιδεψα τη γη, παίρνοντας λίγο από το χώμα της στην τσέπη μου. Το πλήθος των επισκεπτών βρίσκονταν κιόλας στο χώρο του ΑΕΤΟ, όπου ένας Μακρονησιώτης κρατούμενος εξιστορούσε τη σφαγή των συνεξόριστών του, το 1948. Αντίθετα από το σημείο εκείνο, προς την κορυφή μιας από τις πλαγιές, αντίκρισα μια γνωστή –από φωτογραφίες- ερειπωμένη φιγούρα, το ναό του Αγίου Αντωνίου. Πήραμε τον ανηφορικό χωματόδρομο. Στ’ αφτιά μας έφτανε από τα μεγάφωνα η συγκλονιστική αφήγηση του υπέργηρου συναγωνιστή.

Ένας μεγάλος επιβλητικός θόλος γεμάτος από ζωγραφισμένα αστέρια, δέσποζε στο κέντρο του κτίσματος, έχοντας αριστερά και δεξιά του σειρές από τσιμεντένιες κολώνες και σκαλοπάτια. Κάτω ακριβώς από το κέντρο του θόλου, στεκόταν ακόμα όρθια, μισογκρεμισμένη η τράπεζα του ιερού του ναού. Πόσα κηρύγματα «αγάπης» να άκουσαν άραγε οι ήρωες αγωνιστές στον χώρο αυτού του ναού, από χείλη ιερέων και αξιωματικών που πάσχιζαν για την «αναμόρφωσή» τους… Κηρύγματα «αγάπης» για τον συνάνθρωπο, για τον Θεό και την πατρίδα, από ανθρωπόμορφα τέρατα-βασανιστές και ιερείς-υποκριτές που ποτέ δεν έμαθαν τι θα πει αγάπη για τον Άνθρωπο.

Περπατούσα αργά ανάμεσα στις κολώνες από οπλισμένο σκυρόδεμα, παρατηρώντας τα σημάδια που κουβαλούσαν από την άνιση μάχη τους με την αδιαφορία των ανθρώπων και το χρόνο. Οι σοβάδες είχαν ξεκολλήσει σε πολλές μεριές και είχαν πέσει στο έδαφος, αποκαλύπτοντας τον σιδερένιο οπλισμό. Η διάβρωση έχει αλλοιώσει τα σίδερα, αδυνάτισαν τα τσέρκια, τρίβεται η σκουριά στο άγγιγμα του χεριού. Κι όμως κάποτε, αυτά τα σίδερα έλαμπαν μόλις βγήκαν απ’ το χυτήριο. Ταξίδεψαν μέχρι το Λαύριο με φορτηγά, μπήκαν στο καράβι κι έφτασαν στο νησί. Χέρια οικοδόμων εξόριστων τα λύγισαν, τα έφτιαξαν τσέρκια, τα έδεσαν με σύρμα, τα έκλεισαν στα καλούπια τους.

Πιάνω τους αποκολλημένους σοβάδες, τα κομμάτια από μπετόν, παρατηρώ τη σύνθεσή τους. Διακρίνω τους κόκκους της άμμου, τα χαλίκια, το γκρίζο τσιμέντο. Προσπαθώ να τα τρίψω μεταξύ τους. Αντιστέκονται. Οι «εχθροί της πατρίδας» έχτισαν τους σύγχρονους –τότε- «Παρθενώνες», γερούς, ν’ αντέχουν στο χρόνο. Ως πότε άραγε;

Προχωράμε στον περίβολο του ναού. Στα πόδια μας απλώνεται όλη σχεδόν η πλευρά του νησιού που στέκεται αντικριστά στο Λαύριο. Το βλέμμα σαρώνει το τοπίο. Παντού πέτρα, αγκάθια, θυμάρι και πέτρα.

Κατηφορίσαμε περπατώντας ανάμεσα στους θάμνους και τα θυμάρια. Παντού κοπριές κατσικιών, φυσίγγια κυνηγιού, πλαστικά μπουκάλια, σκουπίδια, εγκατάλειψη… Φτάσαμε στο κτίριο των αρτοκλιβάνων. Εδώ μέσα κάποτε ψήνονταν το ψωμί που έτρωγαν οι εξόριστοι. Δεν χόρτασαν βέβαια ποτέ το ψωμάκι, ούτε λόγος για φρέσκο ή ζεστό… η «αναμόρφωση» απαιτούσε σκληραγώγηση…

Στους τοίχους του κτιρίου κρεμασμένες πολλές φωτογραφίες από τη ζωή των εξόριστων στο νησί του μαρτυρίου. Ο κόσμος περνούσε μπροστά τους και κοίταζε, κάποια παιδιά ρωτούσαν να μάθουν, κάποιοι κοίταζαν προσεκτικά, κάποιοι άλλοι σκούπιζαν τα δάκρυά τους. Σε μια διπλανή αίθουσα ο λεβεντόκορμος Μακρονησιώτης αγωνιστής εικαστικός Γιώργος Φαρσακίδης, εξηγούσε όρθιος σε ένα σμάρι λαίμαργων ακροατών λεπτομέρειες για τα έργα του που κοσμούσαν τους τοίχους, με θέματα τα βασανιστήρια των εξορίστων. Ανάμεσα στο ακροατήριο ήταν και μια γνωστή φυσιογνωμία, που ένοιωσα έκπληξη και συγκίνηση αντικρίζοντάς την. Ο παλιός θρυλικός δήμαρχος της Καισαριανής, Παναγιώτης Μακρής, υποβασταζόμενος από τον Σπύρο Χαλβατζή. Οι νεότεροι κρεμόμασταν από τα χείλη τους, από το σπινθηροβόλο βλέμμα τους, απ’ την ανάσα τους. Ρουφούσαμε πολύτιμες, ζωογόνες σταγόνες ιστορικής μνήμης, παίρναμε δύναμη και κουράγιο για να αντέξουμε τις σημερινές δυσκολίες της ζωής.

Ένα άλλο πηγαδάκι λίγο πιο πέρα, είχε στο κέντρο του τη Γραμματέα του ΚΚΕ. Συνομιλούσε με νέους ανθρώπους, απαντούσε στις ερωτήσεις τους, άκουγε τις απορίες ή τις διαφωνίες τους και τις συζητούσε μαζί τους. Με λόγια απλά και καθημερινά, όπως μιλάει η μάνα στα παιδιά της, ο αδερφός στην αδερφή, όπως μιλάμε στην οικογένειά μας, με τις εντάσεις, τις διαφωνίες, μα πάνω απ’ όλα με αγάπη για την οικογένεια. Όπως μιλάνε οι κομμουνιστές, με αγάπη για τον Άνθρωπο…

Εκείνος ο κόμπος συνέχιζε να πιέζει το λαιμό. Βγήκαμε στον προαύλιο χώρο του κτιρίου για λίγο καθαρό αέρα. Η ζέστη είχε γίνει σχεδόν αφόρητη. Είπαμε να κατεβούμε μέχρι την ακροθαλασσιά. Μέχρι τη μία που θα έπρεπε να μπούμε στο καράβι, είχαμε περίπου μιάμιση ώρα. Περπατώντας σ’ ένα υποτυπώδες μονοπάτι πρόσεξα το φημισμένο ψηφιδωτό με τα αρχικά «ΑΕΤΟ», από λευκά και μαύρα βότσαλα. Γνωστό κι αυτό από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Διατηρημένο σε άριστη σχεδόν κατάσταση, σαν να φτιάχτηκε χτες. Λίγο πιο κάτω, τα απομεινάρια του σταδίου του ΑΕΤΟ, όπου γίνονταν οι αθλητικές εκδηλώσεις του Τάγματος. Χαρακτηριστική η χτισμένη από πέτρα και τούβλα αψίδα, που στέκει ακόμα αγέρωχη κόντρα στον καιρό, να μας θυμίζει τη μεγαλομανία του καθεστώτος. Αντιγραφή της αψίδας του Καλλιμάρμαρου σταδίου της Αθήνας…

Τριγύρω παντού ερείπια. Γκρεμισμένοι πέτρινοι τοίχοι, σακατεμένα τούβλινα τοιχάκια, κολωνάκια από μπετόν. Ατέλειωτοι σωροί από κατεστραμμένα οικοδομικά υλικά που είχαν αποτυπωμένα πάνω τους τα σημάδια της φθοράς του χρόνου, μα και σημάδια πόνου, φρίκης, θανάτου. Σήκωνα τα τούβλα, τα έσφιγγα στα χέρια μου, έτριβα τα υπολείμματα της σαθρής λάσπης που παράσερνε το ελαφρύ αεράκι. Όταν η αγωνία για να βγει το μεροκάματο, έχει γίνει ένα με το πετσί σου τόσα χρόνια, το μυαλό σου φτάνει στους εξόριστους συναδέλφους οικοδόμους την ώρα που έχτιζαν αυτά τα τούβλα. Όταν ο ιδρώτας χώνονταν στα μάτια και πλημμύριζε το κορμί. Όταν αναμετρούνταν με τον βοριά, με τον καύσωνα, τη βροχή, την παγωνιά. Με το μυστρί και το σφυρί στο χέρι.

Όταν τη δουλειά και την κούραση της μέρας συνόδευε το μαστίγιο, το ρόπαλο, ο πόνος, η ψυχολογική βία, το αίμα. Όταν δεν ακολουθούσε ένα πιάτο ζεστό φαΐ και ένας μεσημεριανός ύπνος για ξεκούραση, αλλά μια ακόμα αγγαρεία, ένα ακόμα βασανιστήριο. Κι όμως, από τα χέρια τους ξεφύτρωσε ζωή, η τέχνη τους ομόρφυνε αυτό το αφιλόξενο σκληρό τοπίο. Τα κτίσματα πήραν κι απ’ τη δική τους μορφή, κομμάτια απ’ την ψυχή των εξόριστων αγωνιστών.

Φτάσαμε στην ακροθαλασσιά. Ένα μικρό αεράκι απάλυνε λίγο την κάψα του ήλιου. Το κύμα έρχονταν σιγανά κι ακουμπούσε στα κοφτερά βράχια, κυλούσε ανάμεσά τους, έμπαινε στο νησί και γύριζε βιαστικά προς τα πίσω. Καθιστός σε ένα βράχο, αγνάντευα το Λαύριο έχοντας στην πλάτη μου χιλιάδες τόνους πέτρας και γύρω παντού διάχυτη την μεθυστική μυρωδιά του θυμαριού. Μου έρχονταν στο μυαλό ασταμάτητα, εικόνες από τις διηγήσεις των εξόριστων. Έφταναν στ’ αυτιά μου οι ήχοι από τα μαστίγια που σφύριζαν διαγράφοντας την τροχιά τους, οι γδούποι από τα ρόπαλα πάνω στα σπασμένα κόκαλα των αγίων, τα βογγητά των βασανισμένων ανακατεμένα με τις λαχανιασμένες βρωμερές ανάσες των βασανιστών τους. Μύριζα τον ιδρώτα πάνω στα λερωμένα ρούχα τους, τον ανακατεμένο με χώμα και αλάτι. Το αίμα που έσταζε σε κάθε βήμα και πότιζε το ξερό χώμα στο διάβα τους. Ένοιωθα την έντονη μυρωδιά του θανάτου.

Έσκυψα κι ακούμπησα ένα κόκκινο γαρύφαλλο πάνω στα βράχια, μαζί και μια υπόσχεση.

Γύρισα τα μάτια μου προς το νησί. Πάνω στις πλαγιές είδα στημένα ξανά εκείνα τ’ αντίσκηνα, σε ευθείες γραμμές όπως στις παλιές φωτογραφίες. Κι ανάμεσά τους τα τσακισμένα κορμιά των εξόριστων που στέκονταν περήφανα όρθιοι. Είχαν σηκώσει τα χέρια τους και τα κουνούσαν αργά σαν να με χαιρετούσαν. Είδα στα πρόσωπά τους να φεγγοβολά ένα χαμόγελο και από τα μάτια τους να βγαίνει μια λάμψη. Κουνούσαν τα χείλη τους σαν να προσπαθούσαν κάτι να μου πουν.

Έσκυψα σιγά για ν’ ακούσω: «Μη μας ξεχάσετε»…

Εξαιρετική εξέλιξη

2012-05-28T21:12:00.001+03:00

Η εξέλιξη της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης στον πλανήτη των Δίποδων Ζώων, οι οποίοι όταν διαθέτουν Συνείδηση, δηλαδή ορθή αντίληψη του κόσμου γύρω τους, ονομάζονται Άνθρωποι είναι πράγματι Εξαιρετική. Εν έτη 2012, έχουμε καβατζάρει τα 20 χρόνια ανατροπής, για μένα, του σοσιαλιστικού οικοδομήματος της Σοβιετικής Ένωσης, του επαναστατικότερου συστήματος που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, είτε θέλουμε είτε δε θέλουμε να το παραδεχτούμε.

Έτσι, βρισκόμαστε και ζούμε σε μια εποχή, όπου μπορούμε πράγματι να αναλύσουμε όλα εκείνα τα Πλεονεκτήματα που απορρέουν από αυτή την Εξέλιξη, σωστά;! Εξαιρετικό δεν είναι το Παρόν, αλλά και το Μέλλον, Ελληνάρα μου;! Γι' αυτό δεν πανηγυρίζαμε όλοι μαζί το 1991;!

"20 χρόνια μετά", λοιπόν, μια φράση που συχνά πυκνά εμφανίζεται σαν λεζάντα σε κινηματογραφικές ταινίες, θέλω να επιχειρήσω μία, όσο το δυνατό, ψύχραιμη εξέταση της ζωής μας.

Ας ξεκινήσω με την παραδοχή ότι είμαι Ευτυχισμένος! Δε μου λείπει τίποτα! Όχι, δεν είναι ειρωνική δήλωση. Είναι απλά Καλαμπούρι, για να μη Ζουρλαθούμε Παναγία μου (δεν ξέρω αν παρατήρησες την επίκληση της Παναγίτσας...όχι παίζουμε)!

Αρχή όλων, η Βάση. Οι Οικονομικές σχέσεις.

Τί έχει συμβεί 2 δεκαετίες μετά; Τα μέσα παραγωγής έχουν συγκεντρωθεί σε ελάχιστα χέρια, σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν κοιτάξεις. Αυτοί που τα κατέχουν πλουτίζουν συνεχώς, ασύστολα. Αντίθετα, εκείνοι που απλά τα δουλεύουν και παράγουν, συνεχώς φτωχαίνουν και εξαθλιώνονται, χάνοντας ακόμη και όλες εκείνες τις κατακτήσεις που το ΚαπιταΛΗΣΤΙΚΟ σύστημα αναγκαζόταν να προσφέρει κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, προκειμένου να κρατάει τα γίδια στο μαντρί.

Έπεται το Οικοδόμημα.

Τί χτίστηκε και το απολαμβάνουμε απλόχερα όλοι εμείς οι Παγκόσμιοι Κοσμοπολίτες;

Παιδεία!!!Από δικαίωμα μετατράπηκε πλήρως σε προνόμιο. Γεγονός, που μετακύλησε το κόστος στις πλάτες των επίδοξων επιστημόνων και βάθυνε τον ταξικό χαρακτήρα της. Ακόμη μικρότερη και περιορισμένη η Επιστημονική Ελίτ, η οποία εξυπηρετεί πάντα τα συμφέροντα του συστήματος, και ταυτόχρονα ακόμη μεγαλύτερο και ευρύτερο το Καζάνι της φθηνής και ευέλικτης Επιστημονικής Πλέμπας. Επιστήμη αποκαλείται, ξεδιάντροπα πλέον, ό, τι πολλαπλασιάζει τα Κέρδη της Ελεύθερης Αγοράς και όχι ό, τι ανταποκρίνεται στις Λαϊκές και Επιστημονικές Ανάγκες.

Υγεία!!!Από δικαίωμα μετατράπηκε σε ευχή. Ναι σε Ευχή! Να έχουμε την υγειά μας που λέμε; Ακριβώς έτσι! Όποιος έχει φράγκα γιατρεύεται, ακόμη και από ανίατες ασθένειες, για τις οποίες και καλά ακόμη γίνεται έρευνα. Η έρευνα της Μάσας! Όποιος δεν έχει πάλι, βλέπει το γιατρό βέβαια, αλλά χρησιμοποιώντας Κιάλια. Σαν αξιοθέατο ένα πράγμα ρε παιδάκι μου!

Πρόνοια!!!Το γεγονός ότι ζούμε περισσότερα χρόνια πλέον, φυσιολογικά θα έπρεπε να σημαίνει πως οι Ηλικιωμένοι έχουν τη δυνατότητα να περνούν περισσότερα χρόνια ξέγνοιαστα και ανέμελα με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Τέτοιος παραλογισμός είναι ανυπόφορος. Γι' αυτό προνόησαν οι Διαπλανητικές Κυβερνήσεις να δουλεύουν όλοι μέχρι να τα τινάξουν! Ποιός ο λόγος να κάθονται; Γιατί να πηγαίνουν χαμένες τόσες εργατοώρες; Συντάξεις;! Λέξη αγνώστου ταυτότητας. Ασφάλιση;! Παραλογισμός, εκτός και αν ενισχύει την περίφημη ιδιωτική πρωτοβουλία.

Πολιτισμός!!!Στις τέχνες, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα μεγαλύτερα αριστουργήματα γεννιούνται μέσα από κινηματικές εποχές και κοινωνίες, μέσα από επαναστατικό πνεύμα. Είναι τότε, που ξεπηδούν καλλιτεχνικές προσωπικότητες με πλέρια ανθρώπινη υπόσταση, οι οποίοι μπορούν να εκφράσουν τις πραγματικές αναζητήσεις του ανθρώπου. Είναι τότε, που ο πολιτισμός βρίσκεται σε άνθιση. Στην Ελλάδα, ακόμη κι ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει ότι μετά το 1980 μας έχει πάρει ο κατήφορος. "Τέχνη" 2 ταχυτήτων. Εκείνη της "γρήγορης και φτηνής κατανάλωσης" για τους πολλούς και φτωχούς και εκείνη της "ποιότητας" για όσους έχουν τσέπες που στάζουν τάλαρα.

Ειρήνη!!!Οι επαναστάτες δεν μπορεί να μην είναι ανθρωπιστές. Αποδίδουν στην ανθρώπινη ζωή την πραγματική της αξία. Χρησιμοποιούν τη βία, ώστε να μη χρειαστεί να την ξαναχρησιμοποιήσει κανείς άλλος ποτέ ξανά. Ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, προκειμένου να αναπτυχθεί απαιτούσε συνθήκες Ειρήνης, σε αντίθεση με τον Καπιταλισμό, ο οποίος διαχρονικά βγαίνει από τα αδιέξοδά του μέσω των Πολέμων. Τι συμπεραίνεις λοιπόν φίλε μου Ειρηνιστή; Ο Ψυχρός Πόλεμος που τέλειωσε, όπως σε έκαναν να πανηγυρίζεις, σήμανε την περίοδο της Φιλίας; Σταμάτησαν οι συρράξεις ή κλιμακώθηκαν; Σταμάτησαν οι προληπτικές επεμβάσεις ή κλιμακώθηκαν; Σταμάτησαν οι πόλεμοι του Κέρδους ή κλιμακώθηκαν; Σταμάτησαν οι εθνικιστικές διενέξεις και διεκδικήσεις ή κλιμακώθηκαν; Δεν αισθάνεσαι πιο ασφαλής τώρα;!

Ας αρκεστώ σε αυτά τα βασικά και ας ρωτήσω: Εντάξει, δεν είχες εμπειρία εφαρμογής του Σοσιαλισμού στη χώρα σου. Ίσως, εσύ που διαβάζεις το γραπτό, να μην έχεις την ευκαιρία να δεις να εφαρμόζονται όλα αυτά που φοβάσαι ποτέ. Σε κάθε περίπτωση όμως, έστω και με αυτή την από σπόντα τζούρα που τράβαγες, που καταλήγεις; Δικαιώθηκαν όσοι σου έλεγαν ότι η ευημερία σου ξεκίναγε το 1991;

Ακόμη φοβάσαι ότι ο Κομουνιστής θα σου πάρει το σπίτι, τον γάιδαρο και τη γυναίκα;

Περαστικά!

Πηγή: BlackJack

Το παρακράτος “αγαπά” τον κινηματογράφο!

2012-05-28T06:10:00.001+03:00

Η είσοδος του αρχηγού της “Χρυσής Αυγής” Νίκου Μιχαλολιάκου στη Βουλή (ως αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών του Μαίου 2012), αναγκαστικά έφερε στο φως όλο το “ηρωικό” παρελθόν του. Ανάμεσα στα νεανικά κατορθώματά του περιλαμβάνονται και δυο με κινηματογραφικό ενδιαφέρον: οι βομβιστικές επιθέσεις στους κεντρικούς κινηματογράφους της Αθήνας, ΕΛΛΗ και ΡΕΞ.

Στις 11 Μαρτίου 1978 μια ισχυρή έκρηξη συγκλονίζει τον κινηματογράφο ΕΛΛΗ στην οδό Ακαδημίας σε ώρα προβολής. Είναι βράδυ Σαββάτου, 9.30μμ, μέρα και ώρα που ο κινηματογράφος είναι γεμάτος κόσμο. Μια ωρολογιακή βόμβα είχε τοποθετηθεί μέσα στην αίθουσα με προφανή σκοπό την πρόκληση πολλών θυμάτων. Πιο βαριά τραυματισμένος είναι ο άτυχος θεατής , κάτω από το κάθισμα του οποίου τοποθετήθηκε η βόμβα. Έχασε και τα δυο του πόδια. Υπήρξαν άλλοι 18 τραυματίες ανάμεσα στους εκατό περίπου θεατές της παράστασης.

Εκείνη τη βδομάδα η ΕΛΛΗ έπαιζε τη σοβιετική ταινία “Ουράνιο τόξο” κι αυτό προσδιόριζε αυτόματα την ιδεολογική ταυτότητα των δραστών.

Τρεις μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου, πάλι σε ώρα αιχμής, 9 παρά 1ο το βράδυ μία ακόμα βόμβα εκρήγνυται σε έναν από τους πιο κεντρικούς κινηματογράφους της Αθήνας, το ΡΕΞ, στην οδό Πανεπιστημίου. Η βόμβα είχε τοποθετηθεί στα μεσαία καθίσματα. Στόχος ήταν και πάλι η πρόκληση πολλών θυμάτων. Ο αριθμός των τραυματιών ανήλθε σε 15.

Και πάλι η ταινία που πρόβαλε ο κινηματογράφος ήταν σοβιετικής προέλευσης και είχε τίτλο “Ο πόλεμος σε όλα τα μέτωπα”.

Και οι δυο βομβιστικές επιθέσεις στους κινηματογράφους εντάσσονται σε ένα κύμα παρόμοιων τρομοκρατικών ενεργειών που συγκλόνισαν την Αθήνα για δυο χρόνια, 77 και 78 και δεν είχαν προηγούμενο. Οι δε βόμβες είχαν πάντα αριστερούς στόχους: περιοδικό Αντί, εφημερίδα Αυγή, γραφεία ΚΚΕ εσ., ΚΝΕ, καταστήματα με σοβιετικά προϊόντα κλπ. (πλήρης κατάλογος των βομβιστικών επιθέσεων εδώ).

Τελικά, τέλη Ιουλίου του 1978, συλλαμβάνεται μια ομάδα 9 ακροδεξιών ως υπεύθυνη των δολοφονικών ενεργειών. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ο Νίκος Μιχαλολιάκος, έφεδρος αξιωματικός την εποχή εκείνη. Λίγες μέρες αργότερα προστίθεται κι ένας δέκατος κατηγορούμενος ο Α. Καλέτζης ήδη φυλακισμένος από το 1977 για προηγούμενες βομβιστικές επιθέσεις. Θεωρείται μάλιστα αρχηγός της ομάδας.

Ο Αριστοτέλη Καλέντζη, που θεωρεί τον εαυτό του πολιτικό κρατούμενο του καραμανλικού καθεστώτος, συγγράφει και κυκλοφορεί δυο βιβλία : “Δημοκρατία ’80, Κάτεργο”, 1980 και “Η μαύρη βίβλος του Κώστα Πλεύρη” στα οποία αποκαλύπτει ένα πολύ ενδιαφέρον παρασκήνιο για τα “συγκοινωνούντα δοχεία” νεοφασιστικών οργανώσεων και ΚΥΠ.

Ο Καλέντζης, ο οποίος επίμονα αρνείται τη συμμετοχή του στις βομβιστικές επιθέσεις, κατηγορεί τον Πλεύρη σαν οργανωτή της συνομωσίας ενάντιά του (και στους υπόλοιπους συλληφθέντες) και αποκαλύπτει ντοκουμέντα. Παραθέτει φωτοτυπία μιας κατάθεσης του Πλεύρη στον ανακριτή Δ. Γυφτάκη το Μάρτιο του 1977 στην οποία ο θεωρητικός του φασισμού στην Ελλάδα φαίνεται να καρφώνει τους Καλέντζη, Μιχαλολιάκο και άλλους τέσσερις ως συμμετέχοντες σε “εκνόμους ενεργείας”. Ταυτόχρονα τον λούζει με τα επίθετα Χαζοχαφιέ της ΚΥΠ, ουτιδανό θρασσύμι, αργυρώνυτο απατεωνίσκο, χαφιέ της πεντάρας, μίασμα, σεσημασμένο ρουφιάνο, όχεντρα, αλητήριο, θλιβερό ανθρωπάριο, βλάκα κλπ. (λεπτομέρειες στα βιβλία του Καλέντζη που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο).

Ενώ αρχικά οι 10 κατηγορούμενοι παραπέμπονται στον ανακριτή για παράβαση του νόμου «περί καταστολής της τρομοκρατίας», σε βαθμό κακουργήματος, με βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου Ο Μιχαλολιάκος και άλλοι δυο παραπέμπονται στο πενταμελές εφετείο για παράβαση του νόμου «περί όπλων και εκρηκτικών υλών», δηλαδή πλημμέλημα.

Ο Χάρης Κουσουμβρής, πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής, στο βιβλίο του «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής» αναφέρεται στην ίδια περίοδο και στην περίεργη συμπεριφορά του κράτους απέναντι στο Μιχαλολιάκο γράφοντας τα εξής:

«Στην ανάκριση του απαγγέλλονται κατηγορίες για 11 κακουργήματα, από τα οποία τα μισά σχεδόν όπως ισχυρίζεται, προέβλεπαν την ποινή των ισόβιων δεσμών. Στην δίκη που ακολουθεί του επιβάλλεται ποινή 13 μηνών (στο Εφετείο 11)! Που αποδίδονται αυτές οι ποινές; Είναι άξιο απορίας. Βοά ο κόσμος για έλεγχο της κρατικής στον εθνικιστικό χώρο. Αδίκως;»

Ο Χάρης Κουσουμβρής παραθέτει φωτοτυπίες μαρτυρικών καταθέσεων του Μιχαλολιάκου όπου φαίνεται ότι και αυτός όπως ο Πλεύρης πρωτύτερα, δίνει ονόματα «συντρόφων» του στην Ασφάλεια. (πολλά περισσότερα στο βιβλίο που κι αυτό κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο).

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος αφού με τη σύντομη φυλάκισή του “καθαρίζει” με την υπόθεση των βομβών, το 1980, ιδρύει την οργάνωση «Λαϊκός Σύνδεσμος» που εκδίδει το ολιγοσέλιδο περιοδικό «Χρυσή Αυγή». Είναι η αρχή μιας νέας πορείας που θα τον φέρει στα έδρανα του εθνικού κοινοβουλίου.

Όσον αφορά του κινηματογράφους, η ΕΛΛΗ εξακολουθεί να λειτουργεί ενώ το ΡΕΞ έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να κάνει κινηματογραφικές προβολές.

(Σημ. Τα στοιχεία για το παραπάνω δημοσίευμα προέρχονται από το υλικό τεκμηρίωσης του νέου μου ντοκιμαντέρ “Καταστρέψτε τον κινηματογράφο”.)

Πηγή: http://theodosiou.wordpress.com

Το είδα στο Κουτί της Πανδώρας

Τριάντα χρόνια μουσική διαδρομή. Μακρύς ο δρόμος...

2012-05-27T20:57:00.001+03:00

Ένας από τους πιο αγαπημένους τραγουδοποιούς γιορτάζει. Πολλά από τα τραγούδια του σημάδεψαν τη διαδρομή της ζωής μας. Κάποια τα τραγούδησε ο ίδιος με τη χαρακτηριστική μπάσα φωνή του. Κάποια άλλα τα ακούσαμε από διάφορους σημαντικούς τραγουδιστές. Τραγούδια του, όπως «Κουρσάρος», «Σερενάτα», «Ήσυχα βράδια», «Για να σ' εκδικηθώ», «Παλιό Παλτό», «Και θα χαθώ» κ.λπ., έγραψαν ιστορία και σφράγισαν τους ερμηνευτές τους. Είναι ο πρώτος ροκ τραγουδοποιός, ο οποίος μελοποίησε ξένους και Έλληνες ποιητές, ενώ με τα τραγούδια του έστειλε «μηνύματα» για τη μάστιγα των ναρκωτικών, τις μειονότητες, προβλήματα της νεολαίας κ.ά. «Η μεγάλη μου αγάπη για τη μουσική μεταφράστηκε σε τραγούδια που αγαπήθηκαν από τον κόσμο. Σ' αυτό βοήθησαν οι σπουδαίοι στιχουργοί και ποιητές που μου δάνεισαν το λόγο τους και οι σπουδαίοι τραγουδιστές που τα ερμήνευσαν», αναφέρει ο ίδιος.

Τριάντα και πλέον χρόνια στη μουσική σκηνή μετρά ο Λάκης Παπαδόπουλος («Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ»), που γιορτάζει αυτή την πολύχρονη - πολύχρωμη «διαδρομή» με μια μεγάλη συναυλία, στις 5 Ιούνη, στην «Τεχνόπολη» του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100).

Μια βραδιά, συντροφιά με τους φίλους και συνοδοιπόρους του: Αρλέτα, Γιάννη Γιοκαρίνη, Χρήστο Δάντη, Γιώργο Δημητριάδη, Ελένη Δήμου, Γιάννη Ζουγανέλη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Γιάννη Μηλιώκα, Μανώλη Μητσιά, «Μπλε», Σάκη Μπουλά, Γιώτα Νέγκα, «Οnirama», Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Δημήτρη Πουλικάκο, Μπάμπη Στόκα.

Η ψήφος δεν παράγει ιδεολογία. Όποιος εκποιεί ή αλλάζει τις ιδέες του για το χατίρι της κάλπης δεν αξίζει να μετέχει στην πάλη των ιδεών

2012-05-27T05:23:00.000+03:00

Δαιμονόπληκτος και δαιμονοκίνητος

1. Παραμένω δαιμονόπληκτος και δαιμονοκίνητος ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η έξοδος από την Ευρώπη κάποτε θα γίνει πράξη και θα έχει το χαρακτήρα της εξόδου του Μεσολογγίου. Ο εκφοβισμός, η απόκρυψη της αλήθειας, η συλλογική ανησυχία δε θα καταφέρουν να αναχαιτίσουν εντός ολίγου μια γενική αναταραχή, προοίμιο της εξόδου από την Ενωση. Είναι ασέβεια προς όλους η ανεκτική στάση της πολιτικής σκηνής έναντι των Ευρωπαίων και η υποταγή τους στους ποντίφικες των τραπεζών.

2. Απάντηση στην αλαζονεία, στη μισαλλοδοξία και τον παραλογισμό των ημερών δίνουν οι κομμουνιστές με τον αγώνα τους. Τα μέτωπα είναι πολλά, γεμάτα αντιφάσεις, συγκεχυμένες ιδέες, προκαταλήψεις. Και το θέμα πάντα είναι: τώρα τι κάνει κανείς που η αναλγησία και τα ψεύδη κυριαρχούν στην καθημερινότητα προσπαθώντας να φθείρουν το καθετί; Να κρατήσουμε αποστάσεις απ' αυτό το αντιαισθητικό συνονθύλευμα: στημένους παρατηρητές πάσης φύσεως αντικομμουνιστές και δημοσιογράφους τρύπιες αυθεντίες.

3. Αγιάτρευτη η πραγματικότητα, πάντρεψε πάλι το Σαμαρά με την Ντόρα. Είναι γνωστό ότι και οι δύο στερούνται σοβαρότητας, δεν έχουν καμία σχέση με την απελπισία μας, δεν ακούνε τίποτα και κανέναν εκτός από τον εαυτό τους. Η τρέλα τους για πρωθυπουργία χρήζει θεραπείας.

4. Πιστεύοντας μόνο στη δύναμη της εικόνας, οι ευσεβιστές Αριστεροί έχουν εναποθέσει το μέλλον τους στα χέρια των δημοσιογράφων. Η δημοσιογραφία εξελίσσεται σε μια εκκλησία όπου δεκτοί γίνονται μόνο οι έμπιστοι και όχι οι πιστοί. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην πολιτική σκηνή και θα βαρεθεί να μετράει πολιτικούς πρώην δημοσιογράφους. Δεν είναι μακριά ο καιρός που οι ευσεβιστές της Αριστεράς θ' αντικαταστήσουν το πολιτικό με θεολογικό λεξιλόγιο - και αυτή η πράξη θα με βρει σύμφωνο. Η μετάλλαξη από εδώ και στο εξής θα είναι η μητέρα της Αριστεράς, η οποία περιφέρει δεξιά κι αριστερά μια απατηλή εικόνα. Η λεπτεπίλεπτη μέχρι σήμερα συμπεριφορά της δεν της δημιούργησε καμία αναστολή. Τώρα πια μιλάνε με Ευρωπαίους ηγέτες περιμένοντας το θαυματουργό άγγιγμα για ν' αρχίσουν οι πρώην Αριστεροί και νυν θεοφιλάνθρωποι να μασάνε αργά την πραγματικότητα. Τώρα αποφάσισαν πως σε περίπτωση που θα έρθουν στην εξουσία θα κάνουν δημοψήφισμα τύπου Γιωργάκη Παπανδρέου. Οπορτουνισμός; Οχι. Ελαφρότητα ορισμένων συνανθρώπων μας που δεν έχουν καμία σχέση με το «λόγο», ακόμα και όταν είναι δικός τους.

5. Η ψήφος δεν παράγει ιδεολογία. Όποιος εκποιεί ή αλλάζει τις ιδέες του για το χατίρι της κάλπης δεν αξίζει να μετέχει στην πάλη των ιδεών.

Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

Los Libertadores (Οι Ελευθερωτές)

2012-05-26T18:24:00.004+03:00

Los Libertadores (Οι Ελευθερωτές)

Έργο: Canto General

Ποίηση: Pablo Neruda

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεύει: Μαρία Φαραντούρη

Συμμετέχει η Εθνική Χορωδία της Γαλλίας

Η καλύτερη «κριτική» γίνεται με το ψηφοδέλτιο στο χέρι

2012-05-25T16:44:00.001+03:00

Όταν επιχειρείς να μετατρέψεις απόψεις ή συναισθήματα σε γραπτό λόγο, ειδικά όταν δεν είσαι μάστορας στο είδος, δεν είσαι ποτέ σίγουρος κατά πόσο το καταφέρνεις με ακρίβεια. Κυρίως όταν δεν έχεις σκοπό να πείσεις τους άλλους για την ορθότητα του λόγου σου, αλλά να μεταφέρεις απλά σκέψεις ή να εκφράσεις όσα σε «πολιορκούν».

Η κάθε άποψη έχει τον αντίλογό της. Κάτι που εγώ μπορεί να υποστηρίζω, κάποιος άλλος είναι πιθανό να απορρίπτει μετά μανίας. Ο ρόλος του διαλόγου είναι να αναλύονται οι απόψεις, να παραθέτονται τα όποια επιχειρήματα, να βγαίνει στο τέλος ένα συμπέρασμα που δεν είναι απαραίτητο να βρίσκει όλες τις πλευρές σύμφωνες. Η συμφωνία δεν μπορεί να αποτελεί προαπαιτούμενο σε έναν διάλογο. Το παιχνίδι έτσι θα ήταν στημένο. Το να είναι όμως διακριτές οι προθέσεις των συμμετεχόντων σ’ αυτόν και να γίνονται αποδεκτές από τους άλλους, είναι κάτι που κάνει τον διάλογο ουσιαστικό και χρήσιμο.

Όταν εκθέτεις τον εαυτό σου, δηλαδή το «εγώ» σου (αυτό γίνεται στην ουσία στα μπλογκς), όταν απλώνεις σε κοινή θέα σκέψεις, αντιλήψεις, απόψεις, απορίες, προβληματισμούς και συναισθήματα, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος πως όλοι αυτοί εκεί έξω που σε παρακολουθούν δεν παίρνουν απαραίτητα αυτά που εσύ επιθυμείς να τους δώσεις. Είναι φυσικό να μην βλέπουν όλοι με τα ίδια μάτια το ίδιο θέμα, ακόμα κι αν συμφωνούν πολλές φορές κατά βάθος στην ουσία του.

Αναρωτιόμουν τον πρώτο καιρό λειτουργίας του μπλογκ, όταν οι κεραίες μου δέχονταν έντονα ερεθίσματα (εντάξει, απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου συμβαίνει αυτό…), αν θα «έπρεπε» να καταπιαστώ με πολιτικά θέματα ή να παραμείνω απ’ έξω, παρατηρητής αφ’ υψηλού, «κουλ» που λένε και στο χωριό μου. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Δεν θα ήμουν εγώ αν το έπαιζα «ανεξάρτητος», «ουδέτερος», «αρεστός» και «φίλος» με όλους.

Έτσι, χωρίς πολλά πολλά αποκάλυψα γρήγορα την πολιτική ταυτότητά μου και συμμετείχα ενεργά, με αναρτήσεις και σχόλια, εδώ αλλά και σε άλλα μπλογκς. Με τον καιρό έχουμε πια «γνωριστεί» μεταξύ μας, πολλοί στη γειτονιά, ξέρουμε ο καθένας τι καπνό φουμάρει ο άλλος, μπορούμε να διακρίνουμε τις προθέσεις του. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τους σχολιαστές των αναρτήσεων και ειδικά τους «ανώνυμους». Εκτός από μερικούς, που χρησιμοποιούν κάποιο διακριτικό και που συχνά συναντιόμαστε εδώ ή σε άλλα φιλικά μπλογκς, η μεγάλη πλειοψηφία των επισκεπτών-σχολιαστών παραμένουν «ανώνυμοι».

Θα ήταν αδύνατο λοιπόν να μείνει έξω από το πεδίο μου, το κόμμα που πιστεύω, υποστηρίζω, ψηφίζω και ακολουθώ σε όλη μου τη ζωή. Αυτά που με συνδέουν μαζί του απλώνουν τις ρίζες τους πολύ βαθιά στο παρελθόν και δεν μεταφέρονται όλα «στο χαρτί».

Τις τελευταίες μέρες η λέξη «κριτική» φιγουράρει σε πολλά κόκκινα μπλογκς, συνοδευόμενη από το «καλοπροαίρετη ή όχι». Επίσης κουβέντα πολλή γίνεται για το αν ωφελεί ή αν βλάπτει η κριτική, αν πρέπει να γίνεται δημόσια ή μόνο στα όργανα του κόμματος κλπ. Όταν καταπιάνομαι με θέματα που αφορούν το κόμμα, είτε για να επικροτήσω ένα γεγονός, είτε, πολύ περισσότερο, για να εκφράσω κάποιες απορίες μου, προβληματισμούς ή ανησυχία για κάποια ζητήματα ή την πορεία του γενικότερα, αυτό δεν το λες απλά «κριτική» και ξεμπερδεύεις.

Αυτούς που αγαπάς, τους δικούς σου ανθρώπους δεν τους «κρίνεις». Και επειδή αγαπάς την «οικογένειά» σου, το κόμμα σου, το νοιάζεσαι, το πονάς, το θέλεις όρθιο, πιο δυνατό, άτρωτο, του μιλάς! Του μεταφέρεις αυτά που συζητιούνται στις παρέες σου, τα καλά και τα αρνητικά, αυτά που εισπράττεις από όσους ξέρουν πως κινείσαι κοντά του, του λες και τη δική σου γνώμη δίχως να περιμένεις «ανταλλάγματα». Εκτός από ένα: το κόμμα να τραβήξει πιο μπροστά!

Οι καιροί είναι περίεργοι, μεταβατικοί, η κοινωνία βράζει και το πολιτικό τοπίο είναι ρευστό όσο ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες. Οι εκλογές πλησιάζουν και η μάχη που δίνουν οι κομμουνιστές βρίσκεται στο ζενίθ της.

Όλοι εμείς που κινούμαστε κοντά του, οι σύντροφοι-συνοδοιπόροι, όλοι εμείς που νοιαζόμαστε το κόμμα μας και το βλέπουμε σαν τη μοναδική ελπίδα του λαού για να καταφέρει να σταθεί στα πόδια του, να αντέξει και στη συνέχεια να αντεπιτεθεί, έχουμε χρέος να γίνουμε «ένα σώμα» μ’ αυτό. Ενωμένοι σε ένα αρραγές μέτωπο να δώσουμε τη μάχη μέχρι τις εκλογές, να αντιστρέψουμε το κλίμα που κάθε άλλο παρά ευνοϊκό είναι, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να βγει ο λαός –μέσα από την εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ- πιο δυνατός!

Να μην αφήσουμε δρόμο, γειτονιά, χώρο δουλειάς, σπίτι που να μην φτάσει το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ!

Η διαφορά μας από όλους τους άλλους είναι ότι εμείς, οι κομμουνιστές, μπορούμε να κοιταζόμαστε ίσια στα μάτια. Ξέρουμε και μπορούμε να κουβεντιάζουμε. Ξέρουμε και μπορούμε να σκεφτόμαστε, να προβληματιζόμαστε από κοινού, να αναζητάμε το καλύτερο για το λαό και το κόμμα μας. Ξέρουμε όμως και να συσπειρωνόμαστε, να γινόμαστε μια γροθιά, ένα αδιαπέραστο τείχος από μπετόν-αρμέ, απέναντι στην επίθεση αποδυνάμωσης που δέχεται σήμερα το ΚΚΕ από εχθρούς και «φίλους».

«Δεν πρόκειται να παραιτηθούμε με τίποτα από την ταξική πάλη, δε θα πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων 94 χρόνια ιστορίας και μιας βασανιστικής δουλειάς, όπου κινδυνέψαμε να εξαφανιστούμε το '91 και ό,τι κατακτήσαμε τα τελευταία 20 χρόνια.

Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τα ξεπουλήσουμε.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να λυγίσουμε τώρα!»

«Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα…»

2012-05-24T18:27:00.001+03:00

Η Ελληνική κυβέρνηση, επί Όθωνα, τον συνέλαβε το 1839 και τον καταδίκασε, αν και παντελώς αθώος, σε ενάμιση χρόνο φυλακή, με τη κατηγορία της «προδοσίας»! Μετά από 1,5 χρόνο τον ελευθέρωσαν και κατάντησε ζητιάνος στα σοκκάκια του Πειραιά, για να ζήσει… Η τότε αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε άδειες για τα αποδοτικά πόστα ζητιανάς, είχε καθορίσει μια ορισμένη μέρα της εβδομάδας στον ήρωα, επαίτη πλέον, μια θέση κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας από την οποία του επέτρεπε(!) να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Αυτή ήταν η ανταμοιβή για την προσφορά του στον Αγώνα…

Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη της Μεγάλης Δύναμης (Ρωσίας), αυτός μετέβη στο συγκεκριμένο πόστο όπου επαιτούσε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

-Τι κάνετε εδώ στρατηγέ μου; ρώτησε ο ξένος…

-Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα, απάντησε υπερήφανα ο ήρωας…

-Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος κάτω στο δρόμο; επέμενε ο ξένος…

-Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος, απάντησε περήφανα ο Νικηταράς…

Ο ξένος κατάλαβε και φεύγοντας, άφησε διακριτικά να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο Νικηταράς, που σχεδόν είχε χάσει το φως του, άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο:

-Σου έπεσε το πουγκί σου… Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!!!

Στις 25 (ή 27) του Σεπτέμβρη του 1849, ο γενναιότερος των γενναίων, πεθαίνει ξεχασμένος, τυφλός και πάμφτωχος...

(Από την πολύ καλή διμηνιαία εφημερίδα-περιοδικό των Ηπειρωτών της Διασποράς "ΠΥΡΡΟΣ", αρ. φύλλου 59)

«Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας»

2012-05-24T05:50:00.001+03:00

Από τον «Όμιλο Μελέτης Ιστορίας της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ) λάβαμε μέσω e-mail την παρακάτω πρόσκληση:

Στις 26 και 27 Μαΐου ο Όμιλος Μελέτης Ιστορίας της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ) διοργανώνει στην αίθουσα Καράγιωργα 1 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Διημερίδα με θέμα: «Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας». Ώρα έναρξης 10 το πρωί.

Την παρούσα περίοδο εφαρμόζονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις και την τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) πολιτικές βίαιης αποδιάρθρωσης των εργατικών κεκτημένων για εκατοντάδες χιλιάδες νέους/ες εργαζόμενους/ες στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και εξώθησης στην ανεργία περίπου του 30% της κοινωνίας. Παράλληλα όμως και προς απάντηση των παραπάνω εξελίξεων, κομμάτια της πολυσυζητημένης «κατακερματισμένης εργατικής τάξης» επανεμφανίζονται στο προσκήνιο διεκδικώντας, με συλλογικούς απεργιακούς και εργατικούς αγώνες, πολιτικά και συνδικαλιστικά αιτήματα.

Η σύνδεση του «παρόντος» με το «νήμα του παρελθόντος» μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά, όπως πάντα, καθώς εμπλουτίζει τον προβληματισμό και την έμπνευση στην προσπάθεια επίλυσης ποικίλων ερωτημάτων και ζητημάτων που επανέρχονται σήμερα στην πρώτη γραμμή.

Γι’ αυτό το λόγο ο ΟΜΙΚ θεωρεί καθήκον του να συμβάλει στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτικό διάλογο με το δικό του τρόπο. Συγκεκριμένα να προσφέρει ένα κοινό βήμα που θα ενισχύει την όσμωση και την ανατροφοδότηση μεταξύ κοινωνικών επιστημών και κοινωνίας. Δηλαδή να φέρει σε επαφή, από τη μία τα σημερινά εργατικά κινήματα με τη σύγχρονη ιστορία, τη μεθοδολογία και τις αναζητήσεις της και από την άλλη τους κοινωνικούς επιστήμονες με τα δρώντα υποκείμενα και τους δικούς τους προβληματισμούς και τρόπους θέασης των πραγμάτων.

Μετά από μία μεγάλη περίοδο υποχώρησης της μαχητικής συλλογικής διεκδίκησης του εργατικού κινήματος και άμβλυνσης της αίσθησης της ταξικής συνείδησης στα εργατικά στρώματα και παράλληλα μια διαδικασία αναθεώρησης πλευρών των μαρξιστικών προσεγγίσεων στις κοινωνικές επιστήμες, πολλοί προεξόφλησαν το «Τέλος της Ιστορίας» και θεώρησαν παρωχημένες τις «μεγάλες αφηγήσεις». Σήμερα λοιπόν είναι εύλογο το ερώτημα εάν μπορούμε και μέχρι ποιό σημείο να συζητάμε με λιγότερο ή περισσότερο παραδοσιακούς ή νέους μαρξιστικούς όρους. Συνεπώς, η διερεύνηση μαρξιστικών οπτικών της εποχής μας μπορεί να αποτελέσει ένα ευρύτερο ζήτημα που διαπλέκεται οργανικά με την ιστοριογραφία της εργασίας και του εργατικού κινήματος, αλλά και τις αναζητήσεις της παλαιότερης και νέας γενιάς συνδικαλιστών.

Η Διημερίδα λοιπόν του ΟΜΙΚ με θέμα: «Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας» έχει ως στόχο, από τη μία την εμπλοκή κοινωνικών επιστημόνων και συνδικαλιστών εργατών σε μια διαδικασία διαλόγου και προσέγγισης μαρτυριών και ερμηνειών, αλλά από την άλλη υπέρβασης του διαχωρισμού τους, μια διαδικασία σύνθεσης της ιστορίας με την εμπειρία, του παρελθόντος με το παρόν.

Η Διημερίδα έχει δύο άξονες: ο πρώτος θα κινείται γύρω από ιστοριογραφικές προσεγγίσεις και καταλαμβάνει τις ανακοινώσεις της πρώτης ημέρας, του Σαββάτου 26/5. Ο δεύτερος βασίζεται σε μαρτυρίες συνδικαλιστών με ενεργό ρόλο στο εργατικό κίνημα κατά το παρελθόν αλλά και το παρόν οι οποίοι παρουσιάζουν την εμπειρία τους την δεύτερη ημέρα την Κυριακή 27/5.

Το πρόγραμμα:

Όμιλος για τη Μελέτη της Ιστορίας και της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ).

Διημερίδα με θέμα: Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διευρευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας.

Σάββατο 26 Μαΐου

1η συνεδρία: 10:00-12:00

· Άκης Παλαιολόγος, υπ.διδάκτορας Παν. Ιωαννίνων, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία: από τον Engels στον Hobsbawm. Σχέσεις, συνδετικά σημεία και τροφοδοτήσεις μεταξύ του πρώιμου έργου του F. Engels και των κυριότερων Βρετανών μαρξιστών ιστορικών»

· Βασίλης Μηνακάκης, ερευνητής-συγγραφέας για εργατικά ζητήματα, «Καπιταλιστικοί μετασχηματισμοί και συνδικαλιστική δράση»

· Γιώργος Γάσιας, ιστορικός, «Αγροτική μεταρρύθμιση και νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός»

12:00-12:15: Διάλειμμα

2η συνεδρία: 12:15-14:30

· Κώστας Γαλανόπουλος, υπ. διδάκτορας του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Πάντειο Πανεπιστήμιο, «“Τυφέκιον άνευ φυσεκίου”: επαναστατικός συνδικαλισμός και μαρξισμός στο πρώιμο σοσιαλιστικό κίνημα του ελλαδικού χώρου»

· Σταμάτης Λιαδάκης, υπ. διδάκτορας Πάντειο Πανεπιστήμιο, «Οι διασπάσεις στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα την περίοδο του Μεσοπολέμου: γεγονότα και συμπεριφορές στον Πειραιά»

· Μανόλης Αρκολάκης, διδάσκων ΕΑΠ, «Οι εργασιακές σχέσεις στο χώρο του κινηματογραφικού θεάματος κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου»

· Κώστας Παλούκης, υπ. διδάκτορας Παν. Ρεθύμνου, «Το ιστοριογραφικό έργο του Δ. Λιβιεράτου για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου»

14:30-16:00: Μεσημεριανό διάλειμμα

3η συνεδρία: 16:00-19:00

· Κωστής Καρπόζηλος, διδάσκων Παν. Πελοποννήσου, «“Ενότητα και Οργάνωση”: η ελληνική εκδοχή του μεταπολεμικού New Deal»

· Χρήστος Μάης, υποψ. διδάκτορας Universiteit Leiden, «“Η Εργατική σχολιάζει...”: Αναζητώντας τον κόσμο της εργασίας μέσα από το πρίσμα της “Συνεπούς Αριστεράς” (1977-1980)»

· Όλγα Καρυώτη, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου πολιτικής επιστήμης-ΕΚΠΑ, «Εργατικός συνδικαλισμός: κίνημα-οργάνωση-ιδεολογία»

19:00-19:15: Διάλειμμα

4η συνεδρία: 19:15-20:45

· Μαρία Μαυροειδή, ιστορικός-υπεύθυνη ιστορικού αρχείου ΔΕΗ, «Εργασία και εξειδίκευση στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (1950-1970)»

· Δημήτρης Κατσορίδας, ερευνητής ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, «Το απεργιακό κίνημα στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα»

Κυριακή 27 Μαΐου.

Παρεμβάσεις συνδικαλιστών.

1η συνεδρία: 10:00-12:00

· Μπάμπης Δρακόπουλος, Οικοδόμος

· Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος, Έτοιμα ενδύματα

· Γιάννης Φελέκης, Λιθογράφος-Ναυτεργάτης

12:00-12:15: Διάλειμμα

2η συνεδρία: 12:15-14:15

· Μανώλης Λαγογιάννης, πρώην πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης

· Γιάννης Σερίφης, ΗΛΠΑΠ-AEG

· Νίκος Δινόπουλος, ΔΕΗ

12:15-16:00: Μεσημεριανό διάλειμμα

3η συνεδρία: 16:00-18:00

· Σταμάτης Πελάης, πρόεδρος Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας

· Όλγα Κοσμοπούλου, ΕΙΝΑΠ (Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας)

· Βλασία Δημητρακοπούλου, γραμματέας ΠΕΚΟΠ (Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού)

18:00-18:15: Διάλειμμα

4η συνεδρία: 18:15-20:00

· Κώστας Σκηνιώτης, πρώην εργαζόμενος στην κλωστοϋφαντουργία ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

· Ντίνος Παλαιστίδης, Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής

· Νάσος Παυλάκης, έφορος δ.σ Σωματείου Εργαζομένων Ελληνικής Χαλυβουργίας

Σάββατο 26 & Κυριακή 27 Μαΐου 2012,

Πάντειο Πανεπιστήμιο,

Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα 1.

Ωρα: 10:00

Πανελλαδική στάση εργασίας στο εμπόριο και τις υπηρεσίες, το ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΜΑΗ από το ξεκίνημα της βάρδιας

2012-05-23T19:22:00.004+03:00

Αν μπορείτε, διαδώστε το. Τα μέσα προπαγάνδας που διαθέτουμε είναι πολύ μικρά, και η κινητοποίηση αυτή πολύ σημαντική, τόσο σαν φρένο στην επίθεση που δεχόμαστε σήμερα, όσο και σαν παρακαταθήκη για το μέλλον.

Η κατάσταση στον χώρο του εμπορίου-υπηρεσιών είναι λίγο πολύ γνωστή από παλιά. Η διασπορά των εργαζομένων και των επιχειρήσεων, η πολυδιάσπαση, η πληθώρα εργοδοτικών σωματείων, και η παντός καιρού στάση της πλειοψηφίας της ομοσπονδίας που αυτή την στιγμή παζαρεύουν μειώσεις μισθών μέχρι και 15% με την εργοδοσία, έχουν καταστήσει τον χώρο πρωτοποριακό πειραματόζωο για κάθε είδους αντεργατική πολιτική,

όπως τα ελαστικά ωράρια, η εκ περιτροπής, η Κυριακάτικη, η απλήρωτη εργασία, η κατά βούληση καταπάτηση ρεπό και υπερωριών κ.α., εδώ και χρόνια. Αφού με το PSI λεηλατήθηκε και το επικουρικό μας ταμείο, αυτήν την στιγμή βρισκόμαστε μπροστά στην πλήρη κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης που προωθείται με την κατά κόρον σύναψη ατομικών συμβάσεων.*

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση οι εργαζόμενοι στον χώρο του εμπορίου- υπηρεσιών αποφασίσαμε να σηκώσουμε κεφάλι και να αντιδράσουμε μέσα από τα ταξικά μας σωματεία, προκειμένου να ακυρώσουμε την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών μας συμβάσεων και δικαιωμάτων στην πράξη.

Μία πρώτη κίνηση σε αυτήν την κατεύθυνση, είναι η κήρυξη πανελλαδικής τετράωρης στάσης εργασίας, για το Σάββατο 26/5/2012 και από την έναρξη της βάρδιας.

*Βλέπε και εδώ

Ακολουθεί η ανακοίνωση των ταξικών σωματείων:

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ 4ΩΡΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΜΑΗ 2012 ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΒΑΡΔΙΑΣ

(με αποφάσεις 10δων Σωματείων του κλάδου μας)

Συναδέλφισσες – συνάδελφοι,

Οι εργοδότες στους κλάδους μας αξιοποιώντας την προεκλογική περίοδο επιτίθενται με ακόμα μεγαλύτερο ταξικό μίσος ενάντια μας με απολύσεις, μειώσεις μισθών, καθυστερήσεις πληρωμών, με πρόσθετη και απλήρωτη δουλειά, με αλλαγές στα ωράρια, δουλειά την Κυριακή.

Το Σάββατο 26 Μάη απαντάμε σε αυτόν τον αντεργατικό εφιάλτη με Πανελλαδική 4ωρη στάση εργασίας κάνοντας πράξη το ένας για όλους

και όλοι για έναν.

Με τη συμμετοχή μας στη στάση εργασίας δίνουμε αγωνιστική απάντηση στην επίθεση της εργοδοσίας που είναι ενιαία, σε όλες τις επιχειρήσεις, σε όλο τον κλάδο.

Στις επιχειρήσεις ΦΩΚΑΣ, HONDOS, NOTOS, ATTICA, BENNETON, MARKET IN, MULTIRAMA, PUBLIC, ΜΠΟΥΡΝΑΖΟΣ, ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, και εκατοντάδες άλλες επιχειρήσεις η εργοδοσία επιβάλει μειώσεις μισθών από 15% έως 30%, εκ περιτροπής εργασία, «εθελουσία έξοδο», απολύσεις.

Η εργοδοσία των Carrefour : Εκβιάζει και υποχρεώνει τους εργαζόμενους να δεχτούν μείωση μισθών την ίδια ώρα που αυξάνει τις τιμές των προϊόντων που διαθέτει.

Η εργοδοσία των S/M Βερόπουλος με την βοήθεια και της Διοίκησης του εργοδοτικού επιχειρησιακού Σωματείου μείωσε τους μισθούς των εργαζομένων κατά 12% την ίδια περίοδο που αύξησε τις τιμές των προϊόντων της.

ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ-ΚΟΥ ΚΟΥ- ΛΑΡΙΣΑ : Η εργοδοσία απαιτεί μειώσεις μισθών έως και 22%.

Στις Εταιρίες καθαριότητας , Εταιρίες ανακύκλωσης, προχωρούν ανοιχτά σε απολύσεις και μειώσεις μισθών.

Στις αποθήκες Λοτζίστικ απειλούν, η δέχεσαι την μείωση η απολύεσαι.

Στην αποθήκη του Θεοχαράκη (ΝΙΣΣΑΝ) στον Ασπρόπυργο απαιτεί από τους εργαζομένους 3η κατά σειρά μείωση μισθού 10%.

Σε 100δες ακόμα καταστήματα και υπηρεσίες οι συνάδελφοι μας δουλεύουν με μειωμένους μισθούς, κινδυνεύουν με απόλυση, δουλεύουν ανασφάλιστοι, δουλεύουν όσο θέλουν οι εργοδότες και πολλές φορές χωρίς αμοιβή.

Αυτή την κατάσταση θα την αλλάξουμε με οργάνωση στα συνδικάτα μας πετώντας έξω από αυτά τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές, δυναμώνοντας την ταξική γραμμή πάλης.

Ο μεγάλος εχθρός δεν είναι μόνο στις Βρυξέλλες και στα μνημόνια.

Είναι πριν από όλα οι εργοδότες σε κάθε τόπο δουλειάς που μας θέλουν φτηνά και υπάκουα «εργαλεία».

Κάνουμε στάση εργασίας απαιτώντας :

-Να μην μειωθούν οι μισθοί μας.

- Να υπογραφούν συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις μισθών.

- Να πληρωθούν τα δεδουλευμένα.

- Να μην καταστρατηγείται η κυριακάτικη αργία.

-Να μην είναι τα ωράρια μας « λάστιχο».

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ 4ΩΡΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΒΑΡΔΙΑΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΜΑΙΟΥ 2012

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΤΤΙΚΗΣ ΠΗΡΑΝ ΚΛΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΕ & ΓΡΑΦΕΙΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ – ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ – ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ – ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΑΥΡΙΟΥ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ CARREFOUR-DIA-ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ LIDL ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΑΤΟΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ – ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΜΠΟΡΙΟΥ - ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

http://fadomduck2.blogspot.com/2012/05/blog-post_21.html

Τι μας δένει με τα Τζουμέρκα

2012-05-23T05:41:00.000+03:00

«Το πάθος τ’ ακαπίστρωτο με σέρνει καβαλάρη»

Κωστής Παλαμάς

Εκεί, στα Τζουμέρκα μεγαλώσαμε…

Γη φτενή, χώμα λίγο. Περισσεύουν τα τσόκαλα. Και οι κοφτερίδες σκίζουν τα αγριοπόδαρα.

Φτενά χωράφια κρατημένα σε πεζούλια

κι άπιαστες γίδες που κρεμιούνται σε γκρεμνούς,

ετούτ’ είν’ η πατρίδα μας• μα η πούλια

δε λάμπει πιο καθάρια σ’ άλλους ουρανούς.

Γιώργος Κοτζιούλας

Μακρόχρονος μόχθος, σκληρή δουλειά, ακριβό το δώρο της ζωής. Κόποι ανείπωτοι, ποτάμια ο ιδρώτας, κορμιά αντρειωμένα που αντιστέκονται στους μανιασμένους ανέμους, που στύβουν τις πέτρες μέσα στα χέρια τους, ατρόμητοι κι ακατάβλητοι εραστές, που «βατεύουν» τη γη, για να γευτούν τη Δημιουργία. Της Δημιουργίας αυτής γινόμαστε και εμείς ΚΟΙΝΩΝΟΙ.

Να! ξεμυτίζει το κεχρί, ροδίζει το σταφύλι,

κορφοπρασίνισε η συκιά, κατάπεσε ο θρακιάς,

το στάχυ γέρνει προς τη γη, προς το φιλί τ’ αχείλι,

προς τ’ ουρανού τα ολάνοιχτα,καπνέ,φιδογλιστράς.

Κωστής Παλαμάς

Τζουμερκιώτες. Άνθρωποι σκληροί, μα γεμάτοι λυρισμό, πολλές φορές «αλύγιστοι», αλλά παθιασμένοι με τον τόπο τους, «βουνίσιοι» με συναίσθημα, που μέσα τους στέριωσε ο έρωτας.

Θεέ μου, βρέξε, χιόνισε, κάνε βαρύ χειμώνα,

για να σαπούνε τα σχοινιά, να πέσουν τα κουδούνια,

να χάσ’ ο νιος τα πρόβατα, να χάσ’ η νια τα γίδια,

να χάσ’ ο νιος τα πρόβατα, ναρθεί στην αγκαλιά μου.

Δημοτικό Τραγούδι Τζουμέρκων

Μας δένει το πάθος για τη ζωή, αυτό που δείξαμε παιδάκια, που είναι αλήθεια ότι δεν είχαμε να φάμε, αλλά περίσσευε σε μάς το όνειρο. Κι αυτό το όνειρο με αγώνα το πραγματοποιήσαμε. Σ’ έναν τόπο που αγαπήσαμε.

Εκεί τ’ αηδόνια ως άκουγα, τριγύρω μου,

και τους καρπούς γευόμουν απ’ το δίσκο

είχε τη γέψη του σταριού, του τραγουδιού και του μελιού

βαθιά στον ουρανίσκο.

Άγγελος Σικελιανός

Μας δένει το τραγούδι, και το κλαρίνο.

«Στο κλαρίνο του Χαλκιά βογκάει, τινάζεται, χαμογελάει, χορεύει η Ελλάδα». Γιάννης Ρίτσος

Αγαπάμε το Τζουμερκιώτικο χώμα, αφού το πάτησαν παλικάρια. Εκεί βρίσκουμε αμαλαϊά και λειτουργεί αζάπωτα, απείθαρχα και ανυπάκουα η σκέψη μας. Ελεύθερη.

Η επαφή με τον τόπο μας δεν είναι και δεν πιστεύουμε πως είναι ακινησία. Είναι ρεύμα σκέψης, ελπίδα και ζωή. Περπατώντας τα Τζουμερκιώτικα στρουγγλίθια, βιώνουμε τα ονείρατα της νιότης και συντάσσουμε και ζούμε τις ίδιες κι απαράλλακτες χρυσές ελπίδες των παιδικών μας χρόνων.

νάχω και κόρην όμορφη στεφανωτή μου νάχω,

να μου βοηθάη στο σάλαγο, να μου βοηθάη στα γρέκια

κι όντας θα τα σταλίζουμε τα δειλινά στους ίσκιους,

στης ρεματιάς τη χλωρασιά μαζί της να πλαγιάζω,

να με κοιμίζη με φιλιά στους δροσερούς της κόρφους.

Κώστας Κρυστάλλης

Μας δένει η γλώσσα μας, η Τζουμερκιώτικη λαλιά.

Γιατί μ’ αρέσει η γλώσσα σου, γιατί μ’ αρέσει εμένα,

Σαν κάποια αργά ανεβάσματα σε κάποια ορθά βουνά.

Μέσα της πέλαγα άψαχτα. Στα δάση τα παρθένα

Φωλιάζουν όλα τ’ άπιαστα και τ’ άγρια πουλιά.

Κωστής Παλαμάς

Εκεί, γινόμαστε αληθινοί « κελαϊδεστάδες».

Κι είτανε γύρω όλο νερά, ποτάμια, καταρράχτες,

λίμνες, βρυσούλες, ρεματιές, πηγές, νεροσυρμές,

καλαϊδεστάδες ήσυχοι και βροντερόηχοι κράχτες,

ύπνοι νερών αξύπνητοι και δρόμοι και φωνές.

Κωστής Παλαμάς

Όλα μας δένουν με τα άγρια Τζουμέρκα.

Και οι θύμισες της νιότης και οι καταβολές μας, και η ανείπωτη ομορφιά της φύσης και η ηδονή της αγριάδας.

Εκεί στα Τζουμέρκα κάθε καλοκαίρι:

(ακούμε) τριγύρω (μας) πεύκα κι οξιές να σκούζουν,

τον ήχο της βροχής (ακούμε) και γλυκοκοιμιόμαστε.

(Εκεί) του λόγγου τα πουλιά με τον κελαϊδισμό τους

(μας) κοιμίζουν το βραδύ, και (μας) ξυπνούν το τάχυ.

(Εκεί, στα Τζουμέρκα), η βρυσούλα, η ρεματιά, παλιές, γλυκιές (μας) αγάπες

(μας) προσφέρουν γιατρικό τ’ αθάνατα νερά τους.

Μ’ αυτά και μ’ άλλα να ευχηθούμε εκ βάθους καρδιάς ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

Και να έχουμε υπόψη μας τα ακόλουθα:

« ΌΤΑΝ Ο Νώε εφύτευσε το κλήμα της αμπέλου -λέγουσι οι Ραβίνοι- παρευρεθείς ο Σατανάς, εθυσίασε τέσσερα ζώα, πρόβατον, λέοντα, πίθηκον και συν. Τα ζώα δε ταύτα παρίστανον τους διαφόρους βαθμούς μέθης. Όταν αρχίζει τις να πίνει, ομοιάζει το αρνίον κατά την πραότητα και άγνοια∙ γίνεται ακολούθως τολμηρός καθώς ο λέων∙ μετ’ ολίγον, η ανδρεία του μεταμορφούται εις την μωρίαν του πιθήκου∙ και τελευταίον κυλίεται εις τον βόρβορον, καθώς η συς».

Μετάφραση

Όταν ο Νώε φύτευσε το κλήμα της αμπέλου, ο Σατανάς που παρευρίσκονταν

θυσίασε τέσσερα ζώα. Πρόβατο, λέοντα, πίθηκο και συν. Τα ζώα αυτά

παρίσταναν τους διάφορους βαθμούς μέθης. Όταν αρχίζει κάποιος να πίνει

μοιάζει με το αρνάκι ως προς την πραότητα και την άγνοια. Ακολούθως γίνεται τολμηρός όπως το λιοντάρι. Μετά από λίγο η ανδρεία του μεταμορφώνεται σε μωρία πιθήκου. Τελευταία κυλίεται στο βόρβορο, καθώς η συς.

Καλά τσίπουρα…

Χρίστος Α. Τούμπουρος

ΤΖΟΥΜΕΡΚΙΩΤΕΣ

Είτε βοσκοί στο βουνό...

Είτε καλλιεργητές...

Είτε οικοδόμοι...

ΠΑΝΤΑ τίμιοι, πανάξιοι και παλικάρια…

Ευχαριστούμε τον Τζουμερκιώτη φίλο του ιστολογίου Χρίστο Α. Τούμπουρο για το κείμενο και τις φωτογραφίες που μας έστειλε.

Τι ΚΚΕ θέλουμε; Προβληματισμοί –και- με αφορμή την επιστολή Ρούση

2012-05-21T21:09:00.001+03:00

«Εσύ σώνει και καλά προσπαθείς να δώσεις δίκιο στην ηγεσία (το τονίζω την ηγεσία) του ΚΚΕ, σε οτιδήποτε πει ή πράξει, και να τα βλέπεις όλα στραβά στην υπόλοιπη αριστερά και είναι φυσικό αυτό αφού δηλώνεις οπαδός του ΚΚΕ»... Ένα απόσπασμα από σχόλιο αναγνώστη του ιστολογίου σε πρόσφατη ανάρτηση. Η αλήθεια είναι πως ξαφνιάστηκα. Ως τώρα η κριτική που δεχόμουν από αναγνώστες φίλους του ΚΚΕ, σε αναρτήσεις που αφορούσαν στο κόμμα, ήταν συχνά επικριτική, του στυλ «δεν τα λέμε αυτά δημόσια», «τα παραλές», «δεν κάνεις καλό στο κόμμα» κλπ.

Σε φιλικό «κόκκινο μπλογκ» που αναδημοσίευσε την παραπάνω ανάρτηση, διάβασα –επίσης με έκπληξη- στο σχόλιο του διαχειριστή του μπλογκ: «Δυστυχώς βλέπω πως η κριτική μας γίνεται με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα και πάντα μετά από αυτό. Δηλαδή αν τον Ιούνιο πάρουμε 12% όλα καλά;». Εκτός του ότι από τη μεριά μου φυσικά και δεν ισχύει κάτι τέτοιο, διαπιστώνω λοιπόν πως πρέπει συνέχεια να αναμασάμε τα ίδια. Να το κάνω λοιπόν για ακόμα μια φορά: ποτέ δεν αντιμετώπισα το ΚΚΕ με βάση το εκάστοτε εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν είναι τα ποσοστά στις εκλογές ο καθρέφτης της δουλειάς και της αποδοχής του από το λαό. Παράλληλα, δεν θα με άφηνε αδιάφορο μια εκλογική ενίσχυσή του, θα χαιρόμουν, και πιστεύω πως στις τελευταίες εκλογές υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για να την επιτύχει.

Εδώ και πάνω από ένα χρόνο, όταν ξεκινούσα τον «Οικοδόμο» -χωρίς σχέδια, «πάμε κι όπου βγει»- ένα μόνο πράγμα είχα στο μυαλό μου. Να είμαι πάντα ο εαυτός μου. Αληθινός. Αυτός που ήμουν και έξω από δω. Δεν ξέρω αν κατάφερα κάτι άλλο με τούτη την προσπάθεια, είμαι όμως απόλυτα ήσυχος πως τήρησα την υπόσχεσή μου. Οι κριτικές που δέχομαι είναι όλες καλοδεχούμενες, είτε έχουν καλή πρόθεση είτε όχι. Τις παίρνω φυσικά υπόψη μου, δεν είναι όμως αυτές που θα καθορίσουν τη γνώμη μου για το οποιοδήποτε ζήτημα.

Όταν εκφράζω τις απόψεις μου για το κόμμα, του οποίου είμαι φίλος, συνοδοιπόρος και υποστηρικτής απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, το κάνω αφού βουτήξω πρώτα τη γλώσσα μου στο μυαλό. Το ΚΚΕ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, είτε αυτός είναι η Γραμματέας, το στέλεχος, το μέλος, ο φίλος κλπ. Αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της εργατικής τάξης, κτήμα του λαού. Πιστεύω βαθιά πως όλα τα ζητήματα πρέπει να συζητιούνται δημόσια, οι απόψεις όλες να εκφράζονται και μέσα από διάλογο να βγαίνουν συμπεράσματα και ίσως προτάσεις που θα βοηθούν το κόμμα και θα το κάνουν πιο δυνατό. Πιο δυνατό κόμμα, πιο ωφελημένη η εργατική τάξη. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται η όποια αναφορά μου στο ΚΚΕ από το μπλογκ. Όποιος επικαλεστεί το αντίθετο, αρνείται την πραγματικότητα.

Αυτά, τα θεώρησα απαραίτητα να διευκρινιστούν πριν διαβάσετε τις παρακάτω γραμμές.

Το σύστημα, βαριά τραυματισμένο θεριό, ψυχορραγεί. Τα ψωμιά του τελειώνουν και το ξέρει. Όσο λιγοστεύει το οξυγόνο του γίνεται πιο επικίνδυνο, πιο αιμοδιψές. Σπέρνει απογοήτευση, πόνο, δυστυχία. Είναι αποφασισμένο να συμπαρασύρει όσο μπορεί περισσότερους στη σκοτεινή άβυσσο της εξαθλίωσης.

Οι μέρες που ζούμε, για κάποιες γενιές, φαντάζουν βγαλμένες από εφιαλτικές ιστορίες που διάβασαν σε παλιά βιβλία, ή είδαν στο σινεμά. Η ζωή μας ανατράπηκε, η αβεβαιότητα μας κυρίεψε, ο τρόμος για το αύριο στέκεται μπροστά στα μάτια μας, φωλιάζει στη σκέψη, επηρεάζει τους παλμούς της καρδιάς μας.

Μέσα σ’ αυτό το εφιαλτικό τοπίο, ο καθένας αντιμετωπίζει -ή νομίζει πως το κάνει- την κατάσταση με τον δικό του τρόπο. Άλλος περιμένει, έχει την πολυτέλεια να κάνει υπομονή –για πόσο όμως;- και να πιστεύει πως θα φτιάξουν τα πράγματα. Άλλος αναζητά λύσεις άμεσες, «τεχνοκρατικές» και «κοστολογημένες», παρασύρεται από τους μέχρι πριν λίγο βιαστές του που πριν από τις εκλογές φόρεσαν τη μάσκα του «σωτήρα». Υπάρχουν αυτοί που έκαναν ένα βήμα αναγνωρίζοντας τους βιαστές, έστω, χωρίς να «δουν» τ’ αφεντικά τους. Από αυτούς, άλλοι απλά ψάχνουν –και βρίσκουν- νέους φορείς οραμάτων, φορτώνοντάς τους την ελπίδα και άλλοι , είναι διατεθειμένοι να πάνε λίγο παραπέρα, δεν βρίσκεται όμως κάποιος κοντά τους να τους πιάσει το χέρι...

Ανάμεσα σε όλους αυτούς υπάρχουν και κάποιοι που μπόρεσαν να δουν λίγο μακρύτερα, όχι γιατί διέθεταν κάποιο ιδιαίτερο «χάρισμα», μα γιατί η ανάγκη τους το επέβαλε. Βρήκαν και χρησιμοποίησαν τα κατάλληλα εργαλεία που τους βοήθησαν να εξηγήσουν και να αναλύσουν αυτά που ζουν, να κατανοήσουν τις αιτίες, να βρουν τη διέξοδο, που δεν είναι άλλη από το αποτέλειωμα αυτού του θεριού. Όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα.

Ο φόβος είναι ο κρίκος που μας συνδέει όλους, ανεξάρτητα από ποια οπτική γωνιά βλέπουμε ή αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Φόβος προσωπικός, για τα παιδιά μας, για τους δικούς μας, φόβος για το διπλανό, το φίλο μας, το γείτονα. Φόβος γενικότερα για το αύριο και αυτό που θα φέρει. Το συναίσθημα του φόβου όμως δεν επιδρά το ίδιο στον καθένα. Κάποιους μπορεί να τους οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή και κάποιους άλλους στο δρόμο του αγώνα. Κάποιοι πιο αδύναμοι θα εγκαταλείψουν και κάποιοι θα μαζέψουν την δύναμη που τους απέμεινε και θα θεριέψουν οι ίδιοι, αποφασισμένοι να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους.

Δικαιούμαστε να λέμε πως κάποιοι περισσεύουν; Δικαιούμαστε να απορρίπτουμε, να απαξιώνουμε αυτούς που οι αντοχές τους λιγόστεψαν; Κανείς δεν περισσεύει. Ο άνθρωπος κρύβει μέσα του αστείρευτες δυνάμεις. Ο λαός μας κουβαλάει στις πλάτες του άπειρα παραδείγματα ανδρείας και ηρωισμού, ανεξάντλητων ψυχικών αποθεμάτων, ατσάλινης αντοχής και αυτοθυσίας. Μια σπίθα που θα πεταχτεί όταν κινηθούν τα σκουριασμένα γρανάζια της Ιστορίας θα είναι αρκετή για να μεταδώσει τη φωτιά που θα καθαρίσει το τοπίο για την ανοικοδόμηση του καινούργιου. Μια σπίθα που θα πρέπει να βρει όμως τις κατάλληλες συνθήκες για να μετατραπεί σε φωτιά.

Χωρίς πολλά λόγια πιστεύω πως το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα σήμερα που εξηγεί με τρόπο επιστημονικά τεκμηριωμένο το πώς φτάσαμε ως εδώ. Παράλληλα προτείνει θέσεις ξεκάθαρες σε κατεύθυνση ανατροπής του σάπιου συστήματος και οικοδόμησης του σοσιαλισμού, βασισμένες στις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού. Θέσεις που –θεωρητικά- θα έπρεπε να γνωρίζει και να υιοθετεί ο κάθε καταπιεζόμενος άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα, ο εργάτης, ο άνεργος, ο φτωχός, ο αδικημένος, φτάνει να διαθέτει αυτό που λέμε κοινή λογική. Ποιος τυφλός δεν θέλει ν’ αντικρίσει το φως; Παρ’ όλα αυτά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Τα μέλη του κόμματος (γνωρίζω αρκετά) ακούραστα προσπαθούν με όλες τις δυνάμεις, να πείσουν το λαό, να τον φέρουν κοντά. Είναι εκεί έξω, στους δρόμους του αγώνα, παλεύουν ανιδιοτελώς και πολλές φορές με αυτοθυσία να συσπειρώσουν τον κόσμο. Τα αποτελέσματα όμως δεν είναι ενθαρρυντικά. Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στα εκλογικά αποτελέσματα, αν και εκεί θα περίμενε κανείς μια ενίσχυση που οι διαμορφωμένες συνθήκες ευνοούν. Το ζήτημα είναι πως το ΚΚΕ δεν πείθει τον λαό στο βαθμό που η ιστορική συγκυρία επιτάσσει.

Από αυτό το ιστολόγιο έχει γίνει πολλές φορές κριτική –μέσα από αναρτήσεις αλλά και σχόλια- στην πολιτική του κόμματος όπως αυτή εκφράζεται επίσημα και στην ελλιπή αποτελεσματικότητά της. Έγινε αναφορά στο έλλειμμα επικοινωνίας με τον κόσμο και στην «λίγη» επικοινωνιακή συμπεριφορά του στα ΜΜΕ. Έγινε και σαφής αναφορά πως η περιορισμένη αποδοχή των θέσεων του ΚΚΕ (που εκφράστηκε και στις εκλογές) δεν οφείλεται μόνο σ’ αυτά αλλά κυρίως σε αίτια βαθύτερα, που έχουν να κάνουν με τους δεσμούς που αναπτύσσει -ή δεν αναπτύσσει- το κόμμα με το λαό.

Οι καιροί μας προειδοποιούν σύντροφοι, μας φωνάζουν: «κάτι δεν κάνετε καλά!». Αυτό το μήνυμα, η εντύπωσή μου είναι πως δεν φτάνει μέσα στο κόμμα, εκεί που χαράσσονται οι πολιτικές, εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις. Γιατί δεν μπορεί διάολε η συντριπτική πλειοψηφία του λαού να σε αγνοεί, να σου γυρίζει την πλάτη, όσοι μπαμπούλες κι αν τον τρομάζουν, όσες σειρήνες κι αν τον παρασύρουν, κι εσύ να μην ψάχνεσαι, να μην ανησυχείς, να μην γυρίζεις τον τόπο ανάποδα να δεις τι φταίει. Παρά να αρκείσαι σε αυτάρεσκες διαπιστώσεις του στυλ «σας τα ‘λεγα εγώ, δεν μ’ ακούγατε». Ναι το κόμμα τα έλεγε και απ’ όσα έλεγε επιβεβαιώθηκε -αν δεν κάνω λάθος- σε όλα. Είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος ύπαρξής του; Θέλουμε λοιπόν ένα κόμμα που απλά θα ακολουθεί τις εξελίξεις, θα εκτιμά, θα αναλύει, θα προβλέπει και θα καταγγέλει; Δεν φτάνει –λένε οι γραφές- να εξηγείς τον κόσμο, είναι χρέος σου να τον αλλάξεις!

Διάβασα την επιστολή του καθηγητή Γιώργου Ρούση. Πολλές φορές. Επισημαίνω προκαταβολικά, πως ναι μεν δίνω σημασία πάντα ποιος είναι αυτός που λέει κάτι, μα μεγαλύτερη σημασία δίνω στα λεγόμενά του. Δεν έχει νόημα, δεν θέλω αλλά και δεν βοηθάει σε κάτι, να μείνω απλά στο γεγονός ότι ο Ρούσης δεν είναι σήμερα στο ΚΚΕ, βρίσκεται σε άλλο κόμμα (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), που αποσκοπεί με αυτήν την επιστολή κλπ. Μένω, κυρίως, στα γραφόμενά του που τα θεωρώ πολύ σημαντικά και χρήσιμα για συζήτηση και για να βγουν κάποια συμπεράσματα.

Γράφει λοιπόν η επιστολή (με κόκκινη γραμματοσειρά) και θα επεμβαίνω με τις απόψεις μου:

«Αγαπητοί σύντροφοι, Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα όχι μόνον δεν μπόρεσε να εισπράξει σημαντικό κομμάτι της λαϊκής οργής, αλλά αντίθετα έχασε ψήφους και μάλιστα σε λαϊκές περιοχές, παραδοσιακά προπύργια του, όπως στη β' Πειραιά.

Ταυτόχρονα για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του 1968 το κόμμα έπαυσε να είναι η ηγεμονεύουσα δύναμη της Αριστεράς. Επιπροσθέτως οι μετεκλογικές σφυγμομετρήσεις, για όσο αξίζουν, δείχνουν μια επικίνδυνων διαστάσεων παραπέρα συρρίκνωση της εκλογικής του δύναμης».

Αυτά τα βλέπει ο κάθε λογικός άνθρωπος, ανεξάρτητα αν υποστηρίζει ή όχι το κόμμα. Η πλάστιγγα έγειρε πολύ και ο δρόμος γίνεται, όλο και πιο ανηφορικός.

«Για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι σαφές ότι υπάρχουν και πολλές αιτίες, για τις οποίες δεν ευθύνεται το κόμμα. Πέραν όμως αυτών, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι και το ίδιο είναι άμοιρο ευθυνών, ή με άλλα λόγια ότι φταίει μόνο η στραβωμάρα του γιαλού‐λαού και όχι και το λάθος αρμένισμα του καραβιού‐κόμματος».

Ο αντίπαλος είναι πολύ δυνατός και έχει στα χέρια του πανίσχυρα όπλα που ξέρει να τα εξελίσσει και να τα χρησιμοποιεί. Αυτό είναι γνωστό και εκεί πρέπει να «απαντήσουμε» εμείς εξαντλώντας όλες τις δυνατότητές μας. Δεν πιστεύω πως είναι πια τόσο περιορισμένες.

«Ποια λοιπόν είναι τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν την αρνητική για το κόμμα κατάσταση; Πέρα από γενικότερες λαθεμένες θέσεις του με τις οποίες κατά καιρούς έχω εκφράσει τη διαφωνία μου, και οι οποίες σαφώς επηρεάζουν αρνητικά και τη στάση του λαού απέναντι του, νομίζω ότι αυτά μπορεί να επικεντρωθούν:

1. Στην αντιμετωπική στρατηγική του κόμματος που φτάνει μέχρι την άρνηση του διαλόγου, την άρνηση ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία το οδηγεί και σε ένα απομονωτισμό ο οποίος και του στερεί την κύρια πηγή άντλησης δυνάμεων.»

Βλέπω από τη μεριά του κόμματος μια «προσπάθεια», που φτάνει στα όρια της αυτοκτονικής τάσης, αυτοαπομόνωσης. Δεν μου αρέσει να στρογγυλεύω τις εκφράσεις μου. Η αίσθησή μου είναι πως το κόμμα λέει (με τη συμπεριφορά του) πως «πας μη κομμουνιστής, βάρβαρος». Θεωρώ τουλάχιστον υπερβολικό το γεγονός να τοποθετείς ισότιμα τον ΣΥΡΙΖΑ δίπλα στους παραδοσιακά εχθρούς σου ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία. Με ενοχλεί να το βλέπω γραμμένο στο πανό πίσω από την Γραμματέα στη συνέντευξη τύπου. Δεν ξέρω σε τι μας βοηθάει να αναγάγουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στον βασικότερο αντίπαλό μας. Το κυριότερο μέρος της αρθρογραφίας των επίσημων οργάνων του κόμματος, με στομφώδεις τίτλους, να αναλώνεται σε αυτήν την κατεύθυνση. Στις ομιλίες των στελεχών μας επίσης. Περισσότερο αναφερόμαστε στο ΣΥΡΙΖΑ, παρά σε όλους τους άλλους μαζί. Στο σημείο αυτό πρέπει να πω πως ανεξάρτητα από τις χαοτικές διαφορές των θέσεών μας με αυτές του ΣΥΡΙΖΑ, προσβάλει τη νοημοσύνη και την αισθητική μου, η προκλητική ως χυδαία αντιμετώπισή του από τα ΜΜΕ και τους έμμισθούς τους. Ξαφνικά, ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για τα πάντα. Βαράτε τον λοιπόν όλοι μαζί, βαράμε κι εμείς, και μετά αναρωτιόμαστε τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;…

Με ενοχλεί να αντιμετωπίζεται κάθε άλλη –εκτός ΚΚΕ- αριστερή φωνή (και μιλάω για απλούς ανθρώπους και όχι επίσημες θέσεις κομμάτων), κάθε προβληματισμός ή αγωνία, ως εχθρικοί προς το κόμμα, με τρόπο που διώχνει έναν κόσμο από κοντά μας και το χειρότερο αποκόβει κάθε γέφυρα επικοινωνίας μαζί του. Ξεκαθαρίζω (αφού νιώθω συχνά πως πρέπει να το κάνω και για τα –για μένα- αυτονόητα) πως ο οπορτουνισμός είναι ιός και πρέπει να καταπολεμηθεί, μαζί και οι εκφραστές του, όμως με τρόπους κατάλληλους που να μην σε απομακρύνουν από τα τμήματα του λαού που –μέσα στην απογοήτευσή τους- ταλαντεύονται από τη γοητεία των θέσεών του, επενδύουν τις ελπίδες τους σ’ αυτόν, χωρίς όμως και να σου κλείνουν την πόρτα.

Όταν σαν κόμμα βγαίνεις και λες στο λαό πως εσύ «δεν είσαι Αριστερά» (!) είναι σαν να του χτυπάς εκείνη τη στιγμή με δύναμη την πόρτα κατάμουτρα. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι ανεπίτρεπτο να «χαρίζουμε» αυτούς τους ανθρώπους στο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ταυτόχρονα δεν είμαστε ικανοί να τους κάνουμε να μας ακούσουν.

«2. Στην παραπομπή της σωτηρίας του λαού στον απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον, σε συνδυασμό με μια μηδενιστική καταστροφολογία για το άμεσο μέλλον.

Αν όμως το κόμμα προσμένει να ενισχυθεί στη συνείδηση του λαού, μέσω της επιβεβαίωσης αυτής της καταστροφολογίας πλανάται πλάνη οικτρά και τούτο διότι ο λαός που έχει φτάσει στα όριά του οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά, δεν αντέχει να του λες ότι θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο τέλμα, δίχως να του προτείνεις μια άμεση θετική λύση.

Εξάλλου η έτσι κι' αλλιώς μεθοδολογικά ανεπαρκής άρνηση της άρνησης, δίχως να συμπληρώνεται από μια άμεσα υλοποιήσιμη, θετική πρόταση, που να ανταποκρίνεται στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας, μάλλον αποστροφή προκαλεί, ή σε λάθος διέξοδο οδηγεί, παρά σε έλξη προς όποιον την καλλιεργεί».

Στις συζητήσεις μου με φίλους, γνωστούς, συνεργάτες στη δουλειά, ακούω από όλους σχεδόν τα ίδια λόγια. «Απομονώνεστε», «φοβάστε μη μολυνθείτε», «δεν συζητάτε με κανέναν», «απορρίπτετε την αντίθετη άποψη», «μας υπόσχεστε καλύτερο μέλλον… αλλά στη δευτέρα παρουσία» και άλλα. Επίσης, είναι κάτι που ακούω όλο και συχνότερα από φίλους ή «φίλους» εδώ στο μπλογκ αλλά και έξω στην κοινωνία: «το ΚΚΕ θέλει και προσδοκά την πλήρη εξαθλίωση του λαού για να στραφεί μετά εύκολα σε αυτό». Όσο κι αν αυτή η φράση δεν απηχεί την πραγματικότητα, βρίσκει έδαφος σαν «επιχείρημα» σε πολύ κόσμο. Όμως ακόμα κι αν κάποιοι σύντροφοι αποδέχονται κάτι τέτοιο, πιστεύουν στ’ αλήθεια πως ένας πλήρως εξαθλιωμένος λαός θα ανακαλύψει και θα στραφεί προς τη σωστή κατεύθυνση, κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει όταν στεκόταν -πιο σταθερά- στα πόδια του και είχε τις καλύτερες προϋποθέσεις να το κάνει;

Η περιθωριοποίηση του λαού δεν θα προσφέρει δύναμη στις υγιείς δυνάμεις που αντιστέκονται, μα –έστω και μέσω της αδρανοποίησής τους- ενίσχυση σε κάθε είδους αντιδραστικά αναχώματα που θα κάνουν την εμφάνισή τους όποτε η άρχουσα τάξη τα χρειάζεται. Η επίκληση από το ΚΚΕ της καταστροφής που –συνεχώς- έρχεται («έρχεται θύελλα», «έχουμε πόλεμο», «αντεπίθεση» κλπ.) τρομάζει και απομακρύνει τον κόσμο, όταν παράλληλα δεν έχεις τη δυνατότητα (ή δεν την βασάνισες) να του προτείνεις κάτι πιο χειροπιαστό από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αυτούς, που από διαφορετική εντελώς αφετηρία ορμώμενοι, του τάζουν αυταπάτες για λύσεις εντός του συστήματος. Και εδώ είναι που το κόμμα θα πρέπει να βγει επιθετικά στο προσκήνιο.

«Το δραματικό, σύντροφοι είναι, ότι αν το ΚΚΕ, όχι δα ανταποκρινόμενο στις προτάσεις για συνεργασία άλλων αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ , αλλά παίρνοντας το ίδιο πρωτοβουλίες στη βάση όσων προβλέπονται από το ίδιο το πρόγραμμα του, θα είχε ξεπεράσει και τις δυο παραπάνω αδυναμίες.

Εξηγούμαι. Στο πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο μάλιστα με βάση το πρώτο άρθρο του καταστατικού του, πρέπει να το αποδεχτεί όποιος επιθυμεί να γίνει μέλος του, γίνεται αναφορά σε ένα «αντιϊμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό Μέτωπο» :

‐ στο οποίο το ΚΚΕ διατηρώντας την αυτοτέλεια του «συμμετέχει και δουλεύει για την ανάπτυξη της ενότητας και της μαχητικότητας του»,

‐μέσα από το οποίο «το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και τη ανεξαρτησία της χώρας»

‐το οποίο «μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική συμφωνία »

‐του οποίου οι προγραμματικές κατευθύνσεις και στόχοι πάλης, μεταξύ των οποίων πρώτος και καλύτερος είναι η «αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση», δεν ταυτίζονται με το σοσιαλισμό, ούτε παραπέμπεται η υλοποίηση τους σε αυτόν, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στην υλοποίηση του.

Μάλιστα στο υποκεφάλαιο με τίτλο «το Μέτωπο και το πρόβλημα εξουσίας», γίνεται λόγος και για πιθανότητα «να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα».

Γύρω από το χαρακτήρα ή και το περιεχόμενο αυτής της μετωπικής πρότασης που σίγουρα χρίζει ανανέωσης –πχ σχετικά με τα μνημόνια τους συνοδευτικούς νόμους, τις δανειακές συμβάσεις ή το ευρώ κλπ‐ πολλά μπορούν να ειπωθούν . Το βασικό όμως είναι ότι αυτή η πρόταση θα μπορούσε να αποτελέσει τον άξονα κίνησης του ίδιου του κόμματος, τόσο όσον αφορά στην αναγκαιότητα του Μετώπου, όσο και στην κάλυψη του κενού ανάμεσα στο καπιταλιστικό παρόν και το σοσιαλιστικό μέλλον. Και αυτό όχι βεβαίως με τη μορφή ενός ξέχωρου στάδιου, αλλά ως κατάκτηση ενός οχυρού σε ένα γκραμσιανού τύπου πόλεμο θέσεων, που θα διαμόρφωνε καλύτερες θέσεις για το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Να όμως που αυτό το πρόγραμμα όχι μόνον έχει καταχωνιαστεί, αλλά το Κόμμα κινείται σε παντελώς αντίθετη με αυτό κατεύθυνση».

Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου και αποτελούν μαζί και ερωτήματα και απορίες μου, που θα ήθελα κάποιος από τους συντρόφους του κόμματος να μου φωτίσει. Είναι ένα ζήτημα –των συνεργασιών/συμμαχιών- που με απασχολεί πολύ και δεν μπορώ να το «λύσω» στο μυαλό μου, τη στιγμή που από μεριάς κόμματος βλέπω μια αρνητική διάθεση, μια αποσιώπηση μάλλον αυτών των σημείων του προγράμματός του. Δηλαδή για να το πω αλλιώς, ο δρόμος μας θα είναι πάντα μοναχικός; Δεν έχουμε ανάγκη από συμμάχους; Υπάρχουν δυνάμει σύμμαχοί μας; Είναι εφικτές κάποιας μορφής συνεργασίες; Για να έρθει κάποιος κοντά μας πρέπει απαραίτητα να ενταχθεί στο κόμμα; Και αν είναι έτσι, τι προοπτική δίνουμε στον κόσμο; Τι του προτείνουμε εκτός από το να παλεύει και να παλεύει;

Από την άλλη κάθεται κουρνιασμένο ένα ολόκληρο κόμμα έμπειρο και δοκιμασμένο στα δύσκολα και δέχεται όλη αυτή την παραπλανητική επίθεση «συνεργασίας» προεκλογικά, συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ (που άλλο που δεν ήθελαν), αφήνοντας το ΣΥΡΙΖΑ να αλωνίζει, να παραπλανά το λαό και να σχηματίζεται η εντύπωση (;) πως το ΚΚΕ δεν συζητά με κανέναν και δεν συνεργάζεται (;) με κανέναν. Αντί να βγεις μπροστά σαν κόμμα και να τους διαλύσεις ουσιαστικά αλλά και στα μάτια του λαού με τα επιχειρήματά σου, επιδιώκοντας εσύ το διάλογο και θέτοντας εσύ τους όρους, σύρεσαι να απολογείσαι διαρκώς για το αν πετάει ο γάϊδαρος...

«Σαν κομμουνιστής, που πονά ένα κόμμα που υπηρέτησε επί 21 χρόνια , που θλίβεται βαθύτατα από το σημερινό φυλλορρόημα του , που έχει ασκήσει δριμεία κριτική στο κόμμα όπως αρμόζει σε ότι αγαπάς, που θεωρεί ότι ο κόσμος του ΚΚΕ βρίσκεται στο ίδιο με αυτόν μετερίζι, και ότι αυτός ο κόσμος είναι τραγικό λόγω της στάσης του κόμματος να σπρώχνεται στην αγκαλιά του υπό διαμόρφωση αριστερού αναχώματος του συστήματος, τούτες τις κρίσιμες ώρες, σας κάνω έκκληση όχι μεγαλόσχημη, αλλά ταπεινή : Σώστε το κόμμα, τολμώντας να απευθύνεται και στον κόσμο και στις συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς, την μετωπική, άμεση πρόταση, που προβλέπει το πρόγραμμα του. Τόσα απλά.

Συντροφικά, Γιώργος Ρούσης. Παρασκευή 18 Μαϊου 2012»

Επιμένω πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος σήμερα από αυτήν που προτείνει το ΚΚΕ. Όμως για να οδηγηθούμε εκεί θα πρέπει το κόμμα (γιατί αυτό θα είναι ο καθοδηγητής) να οργανώσει την εργατική τάξη, να γίνει η κοινή συνισταμένη της δυσαρέσκειας των εργαζομένων, της απογοήτευσης των ανέργων, της οργής του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου, που θα μετουσιωθεί και θα επιστραφεί σαν ταξική συνείδηση ριζωμένη βαθιά στο νου και την καρδιά τους.

Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει η μάχη να δοθεί σε δυο πεδία που συναντώνται μεταξύ τους. Στο εργατικό κίνημα, στους χώρους δουλειάς, στα πρωτοβάθμια σωματεία και συνδικάτα, που όσα υπο-λειτουργούν, το κάνουν με πολλά προβλήματα, εξαιτίας της μικρής συμμετοχής των εργαζομένων που κι αυτοί με τη σειρά τους για κάποιους συγκεκριμένους λόγους δεν συμμετέχουν. Σε αυτά που κυριαρχεί το ΠΑΜΕ (κυρίως αυτά) αλλά και στα υπόλοιπα, η επιδίωξη των κομμουνιστών θα πρέπει να είναι η συσπείρωση των εργατών και η ενεργοποίησή τους χωρίς αποκλεισμούς, σε ενωτική κατεύθυνση, η σύνθεση πολιτικών μέσα από τη διαφορετικότητα των απόψεων, η διαμόρφωση και η προώθηση από τη βάση προς τα πάνω αυτών των πολιτικών και όχι η επιβολή τους μέσω κεντρικών αποφάσεων. Να μην βολευόμαστε με απόψεις όπως «εμείς αυτοί είμαστε, όποιος θέλει ας ακολουθήσει». Μας αδικούν. Οι κομμουνιστές δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα και από κανέναν, ούτε σε επίπεδο θεωρίας ούτε σε επίπεδο επιχειρημάτων διαλόγου και δράσης.

Με τον τρόπο αυτό να δούμε και το ζήτημα της αποτελεσματικότητας των αγώνων. Να επανεξετάσουμε τους τρόπους διεκδίκησης, που όλοι βλέπουμε πως δεν αποδίδουν. Να παραδειγματιστούμε από την εξέλιξη του ηρωικού –και μόνο- αγώνα των απεργών χαλυβουργών, σε μια μοναδική ευκαιρία «ανάφλεξης» που χάθηκε. Αναρωτιέμαι και δεν νομίζω να είμαι ο μόνος, αν κερδίζουμε κάτι με τις σποραδικές 24ωρες απεργίες ανά κλάδο (στην ουσία δεν αναρωτιέμαι, είμαι πεπεισμένος πως όχι). Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ένα βήμα μπροστά σε ότι αφορά τη μορφή των απεργιακών αγώνων από δω και πέρα, αλλά και την «συμπεριφορά» μας στις απεργιακές ή άλλες συγκεντρώσεις και πορείες;…

Η μάχη πρέπει να δοθεί επίσης μέσα στο λαό, εκεί που αναπνέει, ανησυχεί, αγωνιά, υποφέρει. Στην καθημερινότητα του εργάτη, του άνεργου, του νέου, του συνταξιούχου. Να δουν οι κομμουνιστές πώς μπορούν να δράσουν συνεισφέροντας έμπρακτα βοήθεια στους απλούς ανθρώπους που την έχουν ανάγκη. Πρέπει να αναπτυχθεί η ψυχική επαφή με τον κόσμο και αυτό δεν θα συμβεί αν δεν ακούσουμε τι έχει να μας πει. Τα προβλήματά του, τον πόνο του. Είναι σπουδαίο να σε νιώθει ο άλλος δικό του άνθρωπο, να μπορεί να σε εμπιστευτεί, ν’ ακουμπήσει πάνω σου. Θα πει κανείς, μα και οι κομμουνιστές άνθρωποι είναι, ανάγκες έχουν, στην ίδια δύσκολη θέση με το λαό βρίσκονται. Ναι, μα αυτός ο λαός έχει απαιτήσεις από τους κομμουνιστές γιατί έτσι τους γνώρισε, μπροστάρηδες στα δύσκολα. Και ο πόλεμος που αυτοί διεξάγουν (οι κομμουνιστές) πάντα θα κινείται σε δυο μέτωπα: τον ταξικό εχθρό και ταυτόχρονα στις προσωπικές τους αδυναμίες.

Ας ανοίξουμε διάπλατα τα μάτια μας σύντροφοι. Δίπλα μας, την ώρα που εμείς περιχαρακωνόμαστε, και ζητάμε από το λαό να… διορθώσει την ψήφο του (άλλο πάλι και τούτο!...), κάποιες δυνάμεις που ήρθαν να αναστήσουν -και το καταφέρνουν σιγά σιγά- την σοσιαλδημοκρατία που εκτέλεσε το ΠΑΣΟΚ, καλλιεργούν αυταπάτες στο λαό που αργά ή γρήγορα θα του προσθέσουν κι άλλα αδιέξοδα και ακόμα πιο δυνατές απογοητεύσεις.

Ας τεντώσουμε τ’ αφτιά μας ν’ ακούσουμε την αγωνία ενός κόσμου που δεν μας πλησιάζει, αλλά που δεν μας κλείνει και την πόρτα. Που μας περιμένει. Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας, ο καθένας ξεχωριστά και συλλογικά σε όλα τα επίπεδα, να βρούμε τις ευθύνες, τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε. Η «μοναξιά» είναι καλή μερικές φορές, όταν την επιδιώκουμε, για περισυλλογή και ανασύνταξη. Όταν όμως παίρνει στοιχεία μονιμότητας μπορεί να εξελιχτεί σε κατάθλιψη.

Το κόμμα δέχεται σκληρή επίθεση σήμερα από την άρχουσα τάξη και η επίθεση αυτή θα ενταθεί στο μέλλον όσο οι συνθήκες της κρίσης θα οξύνονται. Είναι πιθανό σύντομα να μάχεται για την επιβίωσή του κόντρα στον αυταρχισμό και τις μεθοδεύσεις του επίσημου κράτους. Ας μην θεωρούμε τη σημερινή κατάσταση σαν μόνιμη… Αν δεχτούμε πως στο ΚΚΕ αναλογούν ευθύνες για το μέλλον αυτού του λαού, αυτού του τόπου, αν δεχτούμε πως το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα διαλυθεί το σκοτάδι ή θα επικρατήσει ο βόρβορος, τότε ο λαός έχει ανάγκη το κόμμα του και το ΚΚΕ απ’ το λαό θ’ αντλήσει τη δύναμή του.

Μάθημα ταξικής πάλης

2012-05-21T05:56:00.001+03:00

«Συνάδελφοι,

Σήμερα κλείνουμε 200 μέρες σκληρού απεργιακού αγώνα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο απεργιακό αγώνα στην ιστορία του εργατικού κινήματος της χώρας μας και έναν από τους πιο μεγάλους που έχουν γίνει διεθνώς. Είμαστε γι' αυτό υπερήφανοι και ταυτόχρονα αποφασισμένοι, να υπερασπίσουμε και να περιφρουρήσουμε με κάθε τρόπο τον ηρωικό αυτό αγώνα μας. Το τι κάναμε αυτές τις 200 μέρες, τα έχουμε συζητήσει αναλυτικά στις προηγούμενες συνελεύσεις μας, στη μεγάλη πρωτομαγιάτικη απεργία και συγκέντρωση, εδώ μπροστά στην πύλη της "Χαλυβουργίας". Η σημερινή μας συνέλευση είναι εκλογοαπολογιστική.

Στις 200 μέρες και νύχτες απεργιακού αγώνα, αντιμετωπίσαμε θεούς και δαίμονες και τους νικήσαμε. Απέναντί μας είχαμε την αδίστακτη εργοδοσία με τους μηχανισμούς της. Την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της, τις δικαστικές διώξεις. Τα ΜΜΕ και τον Τύπο των εφοπλιστών, βιομήχανων, μεγαλοκατασκευαστών, των συναδέλφων δηλαδή του Μάνεση. Είχαμε τις προσπάθειες διάφορων να συκοφαντήσουν και να υπονομεύσουν τον αγώνα μας.

Τους νικήσαμε όλους. Κανένας δεν μας έβαλε στο χέρι. Αποδείξαμε ότι είμαστε πιο δυνατοί. Μας είχαν παρεξηγήσει. Νόμιζαν ότι μπορούσαν να μας ξεγελάσουν με ένα ξεροκόμματο, ότι το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να είμαστε σκλάβοι, να δουλεύουμε και να λιώνουμε το σίδερο για να βγάζουν κέρδος, για να ζούνε όλοι αυτοί καλά.

Τους νικήσαμε γιατί είχαμε το δίκιο με το μέρος μας, γιατί είμαστε ενωμένοι. Γιατί δεν μπόρεσαν να μας διασπάσουν, με όσες προσπάθειες και αν έκαναν. Γιατί δουλεύουμε με βάση το «ένας για όλους και όλοι για έναν». Γιατί 200 μέρες παλεύουμε και ταυτόχρονα περιφρουρούμε τον αγώνα μας.

Τους νικήσαμε γιατί δεν είμαστε μόνοι μας. Μαζί μας είναι όλη η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι συνάδελφοι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι. Κάνανε τον αγώνα μας δικό τους αγώνα, και 200 μέρες και νύχτες μας στηρίζουν οικονομικά και ηθικά. Διοργάνωσαν εκατοντάδες συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα. Μας στήριξαν από το υστέρημά τους.

Τους νικήσαμε γιατί ο αγώνας στηρίζεται από ταξικά συνδικάτα και οργανώσεις από όλο τον κόσμο. Διοργάνωσαν και εκεί εκδηλώσεις, έκφρασαν την αλληλεγγύη τους και μας στήριξαν οικονομικά. Επιβεβαιώθηκε ξανά, ότι οι εργάτες σε όλο τον κόσμο έχουν κοινό ταξικό συμφέρον, δεν έχουνε τίποτα να χωρίσουν.

Κανένας από τους αντιπάλους μας, ο Μάνεσης, η κυβέρνηση, ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν μας περίμεναν τόσο δυνατούς. Μας υποτίμησαν, μας θεωρούσαν κατώτερους, φοβισμένους, με σκυμμένο το κεφάλι και έχασαν πανηγυρικά. Νόμιζαν ότι θα μας φοβίσουν, θα μας γονατίσουν, θα μας απομονώσουν από τους υπόλοιπους εργάτες και γελάστηκαν οικτρά. Τους νικήσαμε όλους, αυτός είναι ο δικός μας απολογισμός».

«Συνάδελφοι,

Δυστυχώς αυτό τον ηρωικό αγώνα, από τον οποίο έχουν συγκινηθεί ακόμα και οι πέτρες, προσπάθησαν να τον αμαυρώσουν με τη στάση τους μια χούφτα απεργοσπάστες. Δε μιλάμε για αυτούς τους συναδέλφους που πιθανόν σε κάποια φάση του αγώνα ταλαντεύτηκαν, είχαν κάποιες άλλες σκέψεις...

Μιλάμε για τους διευθυντές και τους παρατρεχάμενους του Μάνεση που πέρασαν ανοιχτά με το μέρος του αντιπάλου. Εγιναν όργανα του Μάνεση. Προσπάθησαν να αξιοποιήσουν την αστυνομία, τα δικαστήρια, τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες των εφοπλιστών και των βιομήχανων ενάντια στα μέλη του ΔΣ, ενάντια στους συναδέλφους τους. Η Ιστορία θα τους καταγράψει ως προδότες, ως μελανό σημείο στον αγώνα. Τους 17 που πήγαν προχτές στην Εισαγγελία και ζήτησαν να συλληφθούν τα μέλη του ΔΣ και απεργοί, η Ιστορία θα τους γράψει με μαύρα γράμματα, ποτέ κανένας δεν πρόκειται να τους συγχωρέσει γι' αυτή την ατιμία.

Ολοι μας πρέπει να καταδικάσουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις ενέργειες αυτές, να τους απομονώσουμε. Συκοφάντησαν τον αγώνα μας, μπήκαν στην υπηρεσία του αντιπάλου, προσπάθησαν να σύρουνε στα δικαστήρια συναδέλφους, να τους καταδικάσουνε. Να πάρουμε υπόψη, ότι όποτε λήξει η απεργία, αυτοί οι ίδιοι θα αξιοποιηθούνε για να υλοποιήσουνε το σχέδιο εκδίκησης του Μάνεση ενάντια στους απεργούς. Αυτός είναι ο βρώμικος απολογισμός ο δικός τους.

Αντίθετα, ο απολογισμός του ΔΣ, είναι θετικός και για εμάς τους χαλυβουργούς και για τους εργάτες συνολικότερα. Είναι ένας απολογισμός που θα ήθελε να έχει κάθε ΔΣ, οι εργάτες κάθε χώρου δουλειάς. Καμαρώνουμε γι' αυτό, χωρίς καθόλου να ξεχνάμε πως ό,τι κάναμε το κάναμε όλοι μαζί οι χαλυβουργοί, με τη στήριξη και την αλληλεγγύη όλης της εργατικής τάξης».

«Συνάδελφοι,

Σήμερα ο αγώνας μας βρίσκεται σε κρίσιμη φάση. Οι τελευταίες μέρες δείχνουν ότι η εργοδοσία είναι στριμωγμένη, έχει χάσει την ψυχραιμία της, έχει βγει έξω από τα νερά της και σκληραίνει τη στάση της. Χρησιμοποιεί όλους τους μηχανισμούς. Τη βοηθάνε τα ΜΜΕ, και άλλες δυνάμεις. Φαίνεται ότι ο Μάνεσης θέλει να ανοίξει το εργοστάσιο και πιέζει.

Εδώ είναι που εμείς πρέπει να πιέσουμε πιο πολύ. Εχουμε κάνει 200 μέρες απεργία και πρέπει να αντέξουμε να ολοκληρώσουμε τη νίκη μας. Χωρίς την εχθρική και προδοτική δράση του απεργοσπαστικού μηχανισμού, οι προϋποθέσεις για να νικήσουμε θα ήταν καλύτερες, γι' αυτό και θα πρέπει να απομονωθεί.

Αυτό δεν αφορά μόνο το σήμερα αλλά και το αύριο. Γιατί όταν ολοκληρωθεί αυτή η μάχη, ο αγώνας δεν σταματάει, συνεχίζεται. Δεν σταματάνε τα προβλήματα. Ισα ίσα, στο σχεδιασμό τους έχουνε να πάρουνε και άλλα αντεργατικά μέτρα, όποια κυβέρνηση του ευρωμονόδρομου κι αν βγει, όπως και αν τη λένε. Οταν ξαναγυρίσουμε στη δουλειά νικητές, δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα είναι ρόδινα. Τότε ο Μάνεσης θα προσπαθήσει να μας εκδικηθεί, να πάρει το αίμα του πίσω. Θα αξιοποιήσει επομένως όλο αυτό τον αντεργατικό μηχανισμό που σήμερα μας κυνηγάει με τα δικαστήρια, την αστυνομία, για να μας κυνηγάει μέσα στο χώρο δουλειάς.

Επομένως, έχει μεγάλη σημασία τι ΔΣ θα εκλέξουμε για την καθοδήγηση του απεργιακού αγώνα μας, αλλά και τι θα γίνει μετά το κλείσιμο του αγώνα. Για το πώς θα απαντήσουμε στη λυσσαλέα επίθεση που θα εξαπολύσει εναντίον μας ο Μάνεσης. Κανένας απεργοσπάστης, εχθρός του σωματείου δεν θα πρέπει να πάρει ούτε έναν ψήφο τίμιου και αγωνιστή χαλυβουργού».

«Συνάδελφοι.

Με βάση αυτά σας καλούμε να εγκρίνετε με ψηλά το κεφάλι τον απολογισμό δράσης του σωματείου, δηλαδή αυτά που όλοι μαζί κάναμε αυτό το διάστημα. Να εγκρίνουμε έναν απολογισμό των απεργών χαλυβουργών της "Ελληνικής Χαλυβουργίας" που αποτελεί το θετικό παράδειγμα για τους εργάτες όλου του κόσμου. Που προκάλεσε τη συγκίνηση, το σεβασμό και το θαυμασμό κάθε τίμιου εργαζόμενου.

Να εγκρίνετε μια αγωνιστική δράση που συνέβαλε στη διαπαιδαγώγηση όλων των εργαζόμενων, που ανέδειξε την εργατική περηφάνια, τη συλλογικότητα, την αποφασιστικότητα, την αλληλεγγύη. Που ανέδειξε το χαλυβουργό του Ασπροπύργου ως το θετικό παράδειγμα του κάθε τίμιου εργάτη που δεν σκύβει το κεφάλι, που διεκδικεί τίμια με τον αγώνα του τα δικαιώματά του. Που αρνείται να προδώσει τις προσδοκίες και την εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι εργαζόμενοι από όλο τον κόσμο, και συνεχίζει αταλάντευτα μέχρι τη νίκη.

Σας καλούμε στις αρχαιρεσίες που θα γίνουν, να εκλέξουμε τους συναδέλφους που οργάνωσαν και πρωτοστάτησαν σε αυτό τον αγώνα και όπως ενωμένοι μέχρι τώρα έδωσαν τον αγώνα, έτσι ενωμένοι θα κατέβουν σε κοινό ψηφοδέλτιο στις αρχαιρεσίες. Να εκλέξουμε τους συναδέλφους που θα υπηρετούν τα συμφέροντα όλων των χαλυβουργών και όχι του Μάνεση και της κλίκας του. Αυτούς που όταν θα αρχίσει να δουλεύει ξανά το εργοστάσιο, με όλους τους εργαζόμενους που δούλευαν πριν την απεργία, θα επαγρυπνούνε για τα δικαιώματά μας. Θα οργανώνουνε την πάλη ενάντια στην επίθεση που θα μας γίνεται. Θα συντονίζουν την πάλη των χαλυβουργών με την πάλη όλων των εργατών. Αυτούς που δεν θα νοιάζονται μόνο για το τομάρι τους, που δεν θα λένε "εγώ να έχω δουλειά και δεν με ενδιαφέρει τι γίνεται με τους άλλους", "δεν με ενδιαφέρουν οι απολυμένοι"...

Συνάδελφοι,

Ξέρουμε ότι η εργοδοσία θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για να βάλει στο σωματείο τους δικούς της ανθρώπους, για να βάλει το σωματείο στο χέρι της. Οτι θα κινητοποιήσει το μηχανισμό της, ότι θα προσπαθήσει να απειλήσει, να εξαγοράσει. Είναι στο δικό μας χέρι να μην το επιτρέψουμε. Ολοι μας, εργαζόμενοι και απολυμένοι, που δουλεύουμε μέσα στη φωτιά και στο σίδερο, που κινδυνεύουμε καθημερινά, δεν πρέπει να παραδώσουμε τις τύχες μας στο μηχανισμό του Μάνεση, στους διευθυντές και στους προϊστάμενους. Εχουμε ξαναπεί πως είμαστε όλοι απολυμένοι και πρέπει να αναδείξουμε τους δικούς μας ανθρώπους που ήταν μπροστά όλο αυτό το διάστημα, και θα συνεχίσουν το επόμενο. Να εκλέξουμε ένα ΔΣ που θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα ταξικά και εξετάζοντας όλα τα δεδομένα να δει τη συνέχεια του αγώνα μας.

Καλούμε με την ψήφο μας να εγκρίνουμε το πιο μεγάλο και ηρωικό αγώνα και να τιμήσουμε τη συγκινητική αλληλεγγύη και τη στήριξη που μας έδωσαν απλόχερα οι εργάτες από τη χώρα μας και διεθνώς. Να κάνουμε για άλλη μια φορά τα παιδιά μας να νιώσουν υπερήφανα. Συνεχίζουμε αταλάντευτα, απομονώνουμε τους απεργοσπάστες και περιφρουρούμε τον αγώνα μας.

Ζήτω οι ηρωικοί χαλυβουργοί!

Ζήτω η εργατική αλληλεγγύη!».

(Η εισήγηση που παρουσίασε εκ μέρους της απερχόμενης διοίκησης του σωματείου εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία» στη συνέλευσή τους, ο πρόεδρος του ΔΣ Γιώργος Σιφωνιός)

Μικροαστοί και φασισμός στην Ελλάδα

2012-05-20T18:39:00.001+03:00

Ο πρώην σοσιαλιστής Μουσολίνι στην Ιταλία και ο ναζιστής (εθνικιστής) Χίτλερ στη Γερμανία προσφέρουν καινούργια πρότυπα, λαϊκίστικα και βαρβαροσοσιαλίζοντα, με πολύ αγάπη για το λαό κι ακόμα πιο μεγάλη για το πολύ μεγάλο κεφάλαιο, αλλά και για το μικρότερο. Τώρα, με το φασισμό, ο περίφημος «μικρομεσαίος» που αγωνίζεται να αποβάλει το πρώτο συνθετικό για να γίνει σκέτα μεσαίος (καπιταλιστής) κάνει την αυτόνομη εμφάνισή του στην ιστορία, ξεκόβοντας και από τους αστούς και από τους προλετάριους.

Κανένα άλλο κυβερνητικό σύστημα δεν μπορεί να ικανοποιήσει καλύτερα απ’ το φασισμό το κλασικό όνειρο του μικροαστού για μια «προαγωγή στην ανώτερη τάξη». Έτσι που είναι η γέμιση στο σάντουιτς, μισεί και τους από πάνω, τους αστούς, που του κόβουν το δρόμο, και τους από κάτω, τους προλετάριους, που κάθονται και περιμένουν να τον δεχτούν στις τάξεις τους, μέσα απ’ τη διαδικασία της φτωχοποίησης, που προκαλεί ο ανταγωνισμός με τους οικονομικά ισχυρότερους.

Ο φασισμός, που για πρώτη φορά στην ιστορία δίνει πολιτική υπόσταση στους μικρομεσαίους (έτσι λέμε επί το ευπρεπέστερον τους μικροαστούς, έτσι τους έλεγε και ο Χίτλερ – και κάθε ομοιότητα με γνωστές και σε μας καταστάσεις δεν είναι μια ακόμα «κακοήθεια» του υπογράφοντος), είναι καθεστώς που ταιριάζει πολύ στους κατοίκους της κατ’ εξοχήν μικροαστικής χώρας που λέγεται Ελλάδα. Ο λαός αγάπησε το Μεταξά, κι ας μάθουμε επιτέλους να λέμε την αλήθεια.

Βασίλης Ραφαηλίδης: Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 1993.

Εβδομήντα χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου συνθέτη της Σμυρναίικης Σχολής Παναγιώτη Τούντα

2012-05-20T06:33:00.001+03:00

Μέσα στην Κατοχή, πριν από 70 χρόνια, στις 23 Μάη του 1942, έφευγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Τούντας, ο διασημότερος συνθέτης της Σμυρναίικης Σχολής. Πολυγραφότατος δημιουργός (συνθέτης, στιχουργός, οργανοπαίχτης, μαέστρος) ο Π. Τούντας άφησε ένα ποικίλο συνθετικό έργο, ενώ μαζί με τους άλλους μεγάλους Μικρασιάτες μουσικούς συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού στην Ελλάδα.

Εξαίρετος γνώστης της ευρωπαϊκής μουσικής, στα τραγούδια του ανέμειξε παραγωγικά ανατολικά και δυτικά μουσικά στοιχεία, δημιουργώντας εξαίσιες μελωδικές «χημείες» διαφορετικών ειδών: Αστικά λαϊκά, αμανέδες, δημοτικά, ρεμπέτικα, ελαφρά τραγούδια. «Δημητρούλα», «Γκαρσόνα», «Αερόπλανο θα πάρω», «Αμάν, Κατερίνα μου», «Κουβέντα με το Χάρο», «Μπήκε ο χειμώνας», «Είν' ευτυχής ο άνθρωπος», «Η Λιλή η σκανταλιάρα», «Πασαλιμανιώτισσα», «Χαρικλάκι», «Το κουκλί της Κοκκινιάς», είναι κάποια από τα γνωστότερα τραγούδια του, που πέρασαν στη δισκογραφία, μέσα από τις ερμηνείες των σημαντικότερων τραγουδιστών της εποχής: Ρίτα Αμπατζή, Ρόζα Εσκενάζυ, Κάκια Μένδρη, Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου, Κώστας Νούρος, Αντώνης Νταλγκάς, Γιώργος Παπασιδέρης, Στελλάκης Περπινιάδης, Κώστας Ρούκουνας, Ευάγγελος Σωφρονίου, κ.ά.

Βαθύς γνώστης της ανατολικής και δυτικής μουσικής

Ο Παναγιώτης Τούντας γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1886, σε πλούσια οικογένεια, που του έδωσε τη δυνατότητα να ασχοληθεί από μικρός με τη μουσική. Από παιδί άρχισε να παίζει μαντολίνο, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα συμμετείχε στη Σμυρναίικη Εστουδιαντίνα του Σιδέρη, που έμεινε γνωστή με το όνομα «Τα Πολιτάκια», το περίφημο μουσικό εργαστήρι, στο οποίο μαθήτευσαν πολλοί μουσικοί, τραγουδιστές και δημιουργοί. Ως μέλος διαφόρων μουσικών σχημάτων, που έκαναν περιοδείες εκτός Σμύρνης, ταξίδεψε σε χώρες της Βόρειας Αφρικής και Ευρώπης, ψυχαγωγώντας Ελληνες της διασποράς και μελετώντας παράλληλα τα κατά τόπους μουσικά ρεύματα, με αποτέλεσμα να γίνει βαθύς γνώστης της ανατολικής αλλά και της δυτικής μουσικής κουλτούρας.

Με τον ερχομό του στην Ελλάδα, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, δουλεύει αρχικά παίζοντας μαντολίνο, ενώ το 1924 ηχογραφεί σε ελληνικό έδαφος το πρώτο του τραγούδι με τίτλο «Η Σμυρνιά», με την Αθηναϊκή Εστουδιαντίνα του Τάσου Μαρίνου. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι ο πρώτος συνθέτης της δισκογραφίας στην Ελλάδα που το όνομά του αναφέρεται σε ετικέτα δίσκου. Την ίδια χρονιά αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ελληνικού παραρτήματος της δισκογραφικής εταιρείας «Odeon», ενώ από το 1931 και για πολλά χρόνια είχε τη διεύθυνση της «Columbia». Για πολλά χρόνια, εκτός από ενορχηστρωτής, παίζει το σημαντικό ρόλο του υπεύθυνου ρεπερτορίου και ταυτόχρονα είναι αυτός που αναζητά νέους δημιουργούς και ερμηνευτές. Μέσα από τη δουλειά του και με τις υποδείξεις του θα περάσουν στη δισκογραφία αρκετοί σπουδαίοι ερμηνευτές, όπως οι Κώστας Ρούκουνας, Στελλάκης Περπινιάδης, Βαγγέλης Σωφρονίου, Ρίτα Αμπατζή, Ρόζα Εσκενάζυ και πολλοί άλλοι.

Ως δημιουργός είναι από τους κορυφαίους, με μεγάλη ποικιλία τραγουδιών, τόσο ως προς το μουσικό φάσμα όσο και ως προς το θεματικό περιεχόμενό τους. Από το 1924 μέχρι το 1941 θα ηχογραφήσει περισσότερα από 300 τραγούδια. Ιδιαίτερα στο διάστημα 1924 - 1934 καλύπτει μόνος του πάνω από το 50% της ελληνικής δισκογραφίας. Μέσα στα τραγούδια του μεταφέρθηκαν πολλές παραδοσιακές μικρασιατικές μελωδίες, ενώ έγραψε πολλά πρωτότυπα κλασικά λαϊκά τραγούδια. Ενδεικτικό της επιτυχίας του είναι ότι συχνά τα τραγούδια του επανεκδίδονταν ταυτόχρονα από όλες τις εταιρείες δίσκων. Μέχρι το 1935 ο Παναγιώτης Τούντας και ο Βαγγέλης Παπάζογλου στάθηκαν οι στυλοβάτες του λαϊκού μας τραγουδιού, χαράζοντας νέα πορεία.

Μετά την επικράτηση των μπουζουκιών και του πειραιώτικου στιλ του Μάρκου, ο Π. Τούντας έγραψε κι αυτός στο νέο ύφος, συνεργαζόμενος με τους περισσότερους νέους μουσικούς και τραγουδιστές. Ο ίδιος, κυρίως λόγω της αστικής καταγωγής του, δεν είχε σχέσεις με τη ζωή και τη συμπεριφορά των μελών της πειραιώτικης μαγκιάς. Ασχολήθηκε όμως με τα προβλήματα και τα «πάθη» τους, γράφοντας μερικά από τα ωραιότερα βαριά ρεμπέτικα, που καθιερώθηκαν από μεγάλους δεξιοτέχνες μπουζουξήδες σαν τραγούδια επίδειξης και ανάπτυξης αυτοσχεδιασμού.

«Είμαι εργάτης τιμημένος...»

Ο Παναγιώτης Τούντας ζει σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα κάνει τα πρώτα του βήματα. Παρά τα εμπόδια και το φόβο από τις συντηρητικές κυβερνήσεις του Μεσοπολέμου, ο δημιουργός έδειξε ένα ασυνήθιστο ενδιαφέρον για τα πολιτικά θέματα, ενώ είναι αυτός που εισήγαγε την έννοια της «τιμημένης εργατιάς» μέσα στο λαϊκό τραγούδι. Γράφει τραγούδια που εκφράζουν τους φτωχούς και δείχνουν περιφρόνηση απέναντι στον πλούτο και τους πλούσιους.

Το 1932, με το «μανδύα» ενός ερωτικού τραγουδιού, ο Τούντας «πέρασε» τον «Εργάτη» με τη συγκλονιστική ερμηνεία του Κώστα Ρούκουνα: «Εκατό δραχμές τη μέρα παίρνω / τζιβαέρι μου / πες της μάνας σου πως θέλω / να σε κάνω ταίρι μου / Είμαι εργάτης τιμημένος / όπως όλη η εργατιά / και τεχνίτης προκομμένος / λεοντάρι στη δουλειά». Τραγούδι ταξικής συνειδητοποίησης, ο «Εργάτης» εκφράζει την περηφάνια του προλεταριάτου όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για όλη την κοινωνική τάξη στην οποία ανήκει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Π. Τούντας είδε με συμπάθεια, ακόμη και με θαυμασμό την προσπάθεια της γυναίκας να βγει από το σπίτι και να κατακτήσει τον εργασιακό στίβο και να χειραφετηθεί. Στην περιβόητη «Μπολσεβίκα» του - λέξη ταμπού και εξαιρετικά επικίνδυνη για την εποχή με την οποία τιτλοφόρησε το τραγούδι του ο Π. Τούντας, η Ρόζα Εσκενάζυ ως γκαρσόνα δίνει μια εικόνα ανεξάρτητης γυναίκας: «Εγώ είμαι η Μπολσεβίκα / με τ' αλάνια θα γλεντώ / ρετσίνα θα ρουφάω / γλυκά τραγουδάω / μεγαλεία δεν ψηφάω / και τους μάγκες θ' αγαπώ». Η «Μπολσεβίκα» θυμίζει τις άλλες περήφανες γυναικείες φυσιογνωμίες του δημιουργού, που προέρχονται από τις λαϊκές τάξεις, όπως τη «μόρτισσα Κική» που περιφρονεί τα πλούτη και θέλει να βρει άντρα εργάτη, όπως τραγούδησε στο «Φτώχεια μαζί με την τιμή» η Ρίτα Αμπατζή: «Δε θέλω πλούτη και καλά / μ' αρέσει η φτώχεια και η εργατιά / κι αν παντρευτώ με τον καιρό / άντρα εργάτη θε να βρω / φτώχεια μαζί με την τιμή / θέλω να ζήσω μια στιγμή». Η αναφορά στις κοινωνικές διαφορές είναι κάτι σύνηθες στη δημιουργία του Τούντα, ενώ τραγούδια του που αναφέρονται σε επαγγέλματα («Το σωφεράκι», «Τα ψαραδάκια», «Η γκαρσόνα» κ.λπ.), συνέπεσαν με αγώνες του εργατικού κινήματος της χώρας μας.

Λογοκριμένη «Βαρβάρα»

Κόκκινο πανί για τη δικτατορία του Μεταξά έγινε το σατιρικό τραγούδι «Βαρβάρα» του Π. Τούντα, το οποίο απαγορεύτηκε και χρησιμοποιήθηκε σαν αφορμή να επιβληθεί η ξακουστή Επιτροπή Λογοκρισίας, που φίμωσε το λαϊκό τραγούδι. Φημολογείται πως η «Βαρβάρα» είναι δημιουργία του Γιοβάν Τσαούς και πως ο Τούντας ανέλαβε την ευθύνη ως πιο «ευυπόληπτος» πολίτης, μήπως και γλιτώσουν την καταδίκη. Το τραγούδι σατίριζε κάποια κοπέλα της «καλής κοινωνίας», που είχε διάφορες νυχτερινές περιπέτειες στις ακρογιαλιές του Σαρωνικού. Τα έξυπνα, σεξουαλικά υπονοούμενα του τραγουδιού θεωρήθηκαν από τους φασίστες του Μεταξά άκρως προσβλητικά για τη «δημόσια αιδώ», καθώς φήμες ισχυρίζονταν επίμονα ότι οι στίχοι σατίριζαν την κόρη του Μεταξά.

Ο Τούντας οδηγήθηκε στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε βαρύ χρηματικό πρόστιμο. Το τραγούδι απαγορεύτηκε και οι χωροφύλακες έσπασαν όλους τους δίσκους με τη «Βαρβάρα» που κυκλοφορούσαν στα μαγαζιά. Μάλιστα, η Επιτροπή Λογοκρισίας που επιβλήθηκε δεν αρκέστηκε μόνο στη λογοκρισία των στίχων, αλλά πετσόκοψε και τη μουσική πολλών τραγουδιών, σε μια προσπάθεια να εξαφανίσει οτιδήποτε θύμιζε Ανατολή. Ετσι αποκλείστηκαν από τη δισκογραφία οι Γιώργος Μπάτης, Ανέστης Δελιάς, Γιοβάν Τσαούς και άλλοι δημιουργοί με «τολμηρό» στίχο, αλλά και ο μεγάλος Βαγγέλης Παπάζογλου, που αρνήθηκε να υποβληθεί σε οποιαδήποτε λογοκρισία, ενώ οι υπόλοιποι που συνέχισαν αναγκάστηκαν να προσαρμόσουν τα τραγούδια τους.

Η θέση του Παναγιώτη Τούντα στις δισκογραφικές εταιρείες αποδυναμώθηκε. Συνέχισε όμως να ηχογραφεί τραγούδια (με χαμηλότερη πάντως συχνότητα) μέχρι το κλείσιμο των δισκογραφικών εταιρειών από τους Γερμανούς το 1941. Στην τελευταία αυτή περίοδο της δουλειάς του θα συνεργαστεί με τους περισσότερους γνωστούς μουσικούς και τραγουδιστές (Βασίλη Τσιτσάνη, Στέλιο Κερομύτη, Στράτο Παγιουμτζή κ.ά.) και θα γράψει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του, όπως το «Είν' ευτυχής ο άνθρωπος», ένα από τα καλύτερα προπολεμικά ζεϊμπέκικα, με τον Στράτο Παγιουμτζή (φωνή) και το νεαρό Μανώλη Χιώτη (μπουζούκι). Ρ.Σ.

Η «αριστερή» βουλευτής Ρεπούση προσβάλει έναν ολόκληρο λαό

2012-05-19T12:13:00.002+03:00

Προκλητική, ασεβής και κυρίως αμετανόητη αρνητής, η βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ Μαρία Ρεπούση – τα κατάφεραν οι εχθροί των Ποντίων, εύγε Φώτη Κουβέλη- εκπρόσωπος των αναθεωρητών της ελληνικής ιστορίας, εμφανίστηκε χθες στη βουλή!

Τι έκανε η γνωστή συγγραφέας του βιβλίου ιστορίας του ….’συνωστιμού’;

Αποχώρησε επιδεικτικά από την αίθουσα, μόλις ο πρόεδρος της βουλής ζήτησε από τους 300 βουλευτές να σηκωθούν όρθιοι και να κρατήσουν ενός λεπτού σιγή για τα γενοκτονημένα θύματα του Τουρκικού φασισμού!

Υπάρχουν φωτογραφίες που κατέγραψαν λεπτό προς λεπτό την ιταμή πρόκληση!

Υπάρχουν μαρτυρίες δημοσιογράφων που επιβεβαιώνουν το προκλητικό γεγονός!

Εάν η κυρία αυτή έκανε το ίδιο ακριβώς στη Γαλλία ή την Ελβετία, θα έμπαινε φυλακή! Η άρνηση της γενοκτονίας είναι ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ στις πολιτισμένες αυτές χώρες.

Και στην Ελλάδα τι;

Στην Ελλάδα τιμούμε τους αρνητές της γενοκτονίας, κάνοντάς τους υποψήφιους βουλευτές και με λίγες εκατοντάδες ψήφους τους εκλέγουμε για να τους επιβραβεύσουμε!

Και το αμείλικτο ερώτημα που βγαίνει από τις ψυχές όλων υμών των απογόνων εκείνων που επέζησαν από το μέγιστο αυτό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, είναι αν ο πρόεδρος του κόμματος της ΔΗΜ.ΑΡ Φώτης Κουβέλης εγκρίνει την ασεβή αυτή στάση της!

Την εγκρίνεις ΝΑΙ ή ΟΧΙ κύριε Κουβέλη;

Γιατί αν την εγκρίνεις, ξέρουν οι Πόντιοι πώς να απαντήσουν.

Αν όμως δεν την εγκρίνεις, ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να ξεπλυθεί η προσβολή:

ΝΑ ΤΗΝ ΒΓΑΛΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΣΟΥ!

Δεν υπάρχει άλλη συγνώμη για όλους τους Πόντιους απανταχού της γης που να γίνει δεκτή από εσένα, εκτός από αυτήν την ενέργεια.

Αναστάσιος Καζαντζίδης

Απόγονος Ποντίων που επιβίωσαν από το ΓΕΝΟΤΕΛΕΜΑ

Υ.Γ.

Το θέμα όμως δεν είναι η συμπεριφορά τη κυρίας Ρεπούση κύριε Κουβέλη, αλλά η δική σου ως προέδρου Ελληνικού Κόμματος που εκπροσωπείται στη βουλή.

Πηγή: http://taxalia.blogspot.com/

Το είδα στο Ζείδωρον

Οι Ιταλοί «ξεπέρασαν» και τους φωστήρες του ελληνικού Υπουργείου Οικονομικών. Πρότειναν τη φορολόγηση σκύλων και γάτων!

2012-05-19T11:26:00.004+03:00

Αναρωτιόμαστε πολλές φορές μέχρι που θα φτάσει η «εφευρετικότητα» των φωστήρων του υπουργείου Οικονομικών, που σκαρφίζονται το ένα χαράτσι μετά το άλλο. Οι Ιταλοί συνάδελφοί τους προκειμένου να αυξήσουν τα έσοδα του κράτους, σκέφτηκαν την επιβολή φόρου στους… ιδιοκτήτες κατοικιδίων. Έχεις σκύλο ή γάτα; Πληρώνεις φόρο! Λέτε να πήραν το... μήνυμα οι «δικοί» μας;

Αντιγράφω από εδώ:

"Στην διαδρομή προς το Ιταλικό Κοινοβούλιο βρισκόταν ο νόμος για την επιβολή δημοτικού φόρου στους ιδιοκτήτες σκύλων και γάτων. Ο στόχος ήταν η αύξηση των εσόδων δήμων και κοινοτήτων .

Αντιδράσεις ήλθαν από όλες τις πλευρές λέγοντας ότι ενθαρρύνεται κατ’ ουσίαν η εγκατάλειψη των ζώων στην Ιταλία της οικονομικής κρίσης ενώ οι πολιτικοί χαρακτήρισαν την πρόταση σουρεαλιστική.

Η σχετική πρόταση βρέθηκε επί ώρες στο ηλεκτρονικό πρωτοσέλιδο των μεγάλων ιταλικών μέσων ενημέρωσης, και έγινε «καυτό» θέμα συζήτησης στα κοινωνικά δίκτυα.

Έως το απόγευμα της Παρασκευής η πρόταση είχε αποσυρθεί και όπως φάνηκε όλοι όσοι μετείχαν στην επιτροπή στην οποία συζητήθηκε αρνούνταν την «πατρότητά» της."

Απελαύνεται ο Niko Ago! Η Ελλάδα... καθαρίζει από τους «λαθρομετανάστες»...

2012-05-19T05:36:00.001+03:00

Επιτέλους, μια καλή αρχή! Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Το ελληνικό κράτος βάζει τάξη στο θέμα της «λαθρομετανάστευσης». Τι θα πει δηλαδή 20 συνεχόμενα χρόνια παραμονής και δουλειάς στην Ελλάδα; Τι σημαίνει το παιδί σου γεννήθηκε εδώ; Ε, και; Για να μετρήσουμε τα ένσημά σου… Δεν κατόρθωσες να βάλεις τα... απαιτούμενα μια χρονιά; Αρρώστησες είπες; Άσε… αυτά μας τα ‘παν κι άλλοι… Είστε «λαθρομετανάστης» κύριε! Να φύγετε από δω, να πάτε στη χώρα σας…ή μήπως προτιμάτε τα στρατόπεδα του Χρυσοχοΐδη;

Γιατρέ μου…τώρα τελευταία δεν είμαι καλά…ντρέπομαι διαρκώς για την ταυτότητά μου…ή μήπως…είμαι;;;

Αντιγράφω από το Ποντίκι:

«Είκοσι χρόνια παραμονής στην Ελλάδα φαίνεται δεν είναι αρκετά για τον γνωστό Αλβανό δημοσιογράφο, NikoAgo, ο οποίος απειλείται με απέλαση από τη χώρα μας. Ο ίδιος με ανάρτηση στο προσωπικό του blog με τίτλο «Σ’ ευχαριστώ Ελλάδα!», κοινοποίησε την δική του ιστορία «ελληνικής τρέλας». Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει στην ανάρτηση του, έλαβε ειδοποίηση από το ελληνικό κράτος, πως εντός 30 ημερών θα πρέπει να εγκαταλείψει την Ελλάδα, καθώς το έτος 2007-2008 -περίοδο την οποία είχε πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας- δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων για να ανανεώσει την άδεια παραμονής του.

Ο Niko Ago είχε την τελευταία περίοδο βρεθεί στο προσκήνιο λόγω της αρθρογραφίας του σχετικά με την άνοδο της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, ενώ είχε καταγγείλει ότι δεχόταν απειλές γι' αυτήν του τη δράση.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση:

«Συμπλήρωσα 20 χρόνια στην Ελλάδα και μπήκα αισίως στον εικοστό πρώτο. Από τότε που ήρθα, εργάστηκα σε διάφορες δουλειές. Μετά από πολύ κόπο και κυρίως πολύ διάβασμα, έμαθα την ελληνική γλώσσα κι έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, που ήταν η δημοσιογραφία. Σήμερα είμαι δημοσιογράφος στα ελληνικά ΜΜΕ. Σε πιο βαθμό καταφέρνω να κάνω καλή δημοσιογραφία, το κρίνουν αυτοί που διαβάζουν αυτά που γράφει η ταπεινότητά μου. Μεγαλώνω δυο κόρες που σήμερα είναι 18,5 και 17,5 ετών. Η μεγάλη μου κόρη ήρθε στην Ελλάδα 5 μηνών, η μικρή γεννήθηκε στην Ελλάδα και δεν γνώρισε άλλη χώρα για πατρίδα της.

Προσέφερα λίγα ή πολλά δεν το ξέρω, το μόνο σίγουρο είναι ότι δούλεψα και δουλεύω τίμια. Ποτέ και για κανένα λόγο, δεν απασχόλησα τις Αρχές της χώρας. Αφοσιώθηκα στο επάγγελμά μου αλλά και στην προσφορά υπέρ των δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είμαι μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Αυτά με εκφράζουν, αυτά κάνω. Στην άνοδο της Χρ. Αυγής, την είσοδό της στη Βουλή και τις απειλές που δέχομαι για τη ζωή μου, ήρθε να προστεθεί ένα άλλο γεγονός, εξίσου άσχημο. Αν για το πρώτο κομμάτι ανησυχούμε πολλοί, το σίγουρο είναι ότι το δεύτερο με πονά εξίσου προσωπικά.

Χθες, 17 Μαΐου 2012, το ελληνικό κράτος, με ειδοποίησε ότι εντός 30 ημερών, πρέπει να εγκαταλείψω την Ελληνική Επικράτεια, επειδή το έτος 2007-2008, περίοδο την οποία είχα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν μπόρεσα να συγκεντρώσω τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων για να ανανεώσω την άδεια παραμονής μου. Στην ίδια μοίρα με μένα, βρίσκονται και πολλοί άλλοι μετανάστες. Άνθρωποι που έχουν συνδέσει τη ζωή τους με τη χώρα αυτή, που έφτιαξαν τις οικογένειές τους εδώ, που τα παιδιά τους γεννήθηκαν, φοίτησαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για όλους και για μερικούς, τέτοια ζητήματα είναι "πολυτέλεια". Πράγματι, έτσι είναι. Για μερικούς άλλους όμως, είναι θέμα ύπαρξης και αξιοπρέπειας.

Ακόμα και να μην μπορέσω να κερδίσω την παραμονή μου δικαστικά – τη στιγμή που σφοδρή μου επιθυμία είναι να αποκτήσω την ελληνική υπηκοότητα και να συνεχίσω να προσφέρω σε αυτό τον τόπο – θα παραμείνω το ίδιο φιλέλληνας, ακόμα και στην άκρη της γης να καταλήξω. Ωστόσο, το θέμα αυτό ας χρησιμεύσει σε όλους μας για να δούμε επιτέλους πως τα στραβά που μας συμβαίνουν, πολλές φορές τα προκαλούμε εμείς οι ίδιοι. Είχα γράψει κάποτε ένα κείμενο με τίτλο "Σου χρωστάω ένα ευχαριστώ, Ελλάδα", το ίδιο μπορώ να επαναλάβω και σήμερα αλλά τούτη τη φορά, γεμάτος πίκρα: Σ'ευχαριστώ Ελλάδα!».

Παγκόσμιο θέμα στο Twitter η απειλή απέλασης του

Η είδηση πως απειλείται με απέλαση ο γνωστός δημοσιογράφος δεν άφησε ασυγκίνητους τους χρήστες του Τwitterπου φρόντισαν να ενημερώσουν όλο τον κόσμο για το περιστατικό.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, το hashtag #KeepNikoAgo να ανέβει στο Worldwide trends του κοινωνικού δικτύου».