Κώστας Κάππος: «Αφάνταστα μαρτύρια» (1974 - Μαρτυρίες από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας 1/4)

Μετά το ματοκύλισμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τα κρατητήρια της ΕΣΑ, το υπόγειο γκαράζ της Γενικής Ασφάλειας, τα μπουντρούμια των στρατιωτικών φυλακών στο Μπογιάτι γέμισαν ασφυκτικά από φοιτητές, εργάτες και άλλους δημοκρατικούς πολίτες   οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη. Όπως αποκαλύφτηκε και αργότερα, μετά την πτώση της χούντας,  στη δίκη των βασανιστών, μεγάλος αριθμός στελεχών του χουντικού κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού, αλλά και απλοί αστυνομικοί, στρατιωτικοί, φαντάροι και γιατροί ρίχτηκαν σαν ύαινες πάνω στους αλυσοδεμένους αγωνιστές και τους σακάτεψαν με φριχτά βασανιστήρια, που μόνο αρρωστημένα μυαλά μπορούσαν να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν. Ήθελαν να τους αποσπάσουν την «ομολογία» ότι  «δια πλειόνων πράξεων συνιστωσών εξακολούθησιν ενός και του αυτού εγκλήματος επεδίωξες την εφορμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος και δημοκρατικού καθεστώτος και την εγκαθίδρυσιν του κομμουνιστικού καθεστώτος εις την χώραν κατά το πρότυπον των λαϊκών δημοκρατιών»...

Εκδήλωση για τον Κώστα Κάππο

Εκδήλωση για τον «Κώστα Κάππο - Στιγμές από τη ζωή και το έργο του» διοργανώνει η οικογένειά του και φίλοι του, την Πέμπτη 18 Οκτώβρη στις 6.00 μ.μ. στο κτίριο της Παλιάς Βουλής.

Το τέλος των ιδεολογιών είναι ευσεβής πόθος

"Εχουμε μια ιδεολογία με την οποία ή για την οποία πεθαίνουμε" Δημήτρης Γληνός.

Τελευταία διακηρύσσεται με κάθε ευκαιρία το σύνθημα για το τέλος των ιδεολογιών, το τέλος των διαχωριστικών γραμμών. Η ιδεολογική πάλη όμως είναι κομμάτι της ταξικής πάλης που δεν μπορείς να την καταργήσεις π.χ. με νόμο στη Βουλή όπως νόμιζε ότι μπορεί να το κάνει το 1976 ο τότε υπουργός της Ν.Δ. Κ. Λάσκαρης. Η ταξική πάλη είναι σκληρή αντικειμενική πραγματικότητα που μπορεί να καταργηθεί μόνο αν καταργηθούν οι τάξεις.

Βάση των ιδεολογιών αποτελούν οι παραγωγικές σχέσεις, οι σχέσεις ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής που χωρίζουν την κοινωνία σε δύο τάξεις: τους κατέχοντες και τους μη κατέχοντες.

Η «μαστούρα» του συστήματος και η …«ξύλινη γλώσσα» του ΚΚΕ

Απευθύνομαι  σε όσους –μεταξύ των οποίων και φίλοι-  επιμένουν να υποστηρίζουν και να ελπίζουν πως αυτό που ζούμε είναι μια «βαριά χειμωνιάτικη καταιγίδα», και πως κάνοντας υπομονή όλα θα περάσουν κι ο ήλιος της άνοιξης που ακολουθεί, θα μας «ζεστάνει» ξανά όπως παλιά (αν βέβαια γλιτώσουμε, προσθέτω). Δέχομαι την καλή πρόθεση μερικών, η οποία  όμως δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την επικινδυνότητα αυτής της άποψης και αντιμετώπισης των πραγμάτων σήμερα.

Απευθύνομαι επίσης σ’ αυτούς που εξακολουθούν να αποστρέφουν τα βλέμμα και τα ώτα τους στους κομμουνιστές που μιλούν για «ταξικό πόλεμο», για την «επίθεση»  που δέχεται η «εργατική τάξη» από το «κεφάλαιο» και για την ανάγκη «αντίδρασης» του λαού και «αντεπίθεσής» του, θεωρώντας πως χρησιμοποιούν «την ίδια ξύλινη γλώσσα όπως παλιά», πως «έχουν αλλάξει τα πράγματα», «ο κόσμος πήγε μπροστά» και οι κομμουνιστές ...«το χαβά τους», κλπ.