Τα «αθώα» βιντεάκια των «αγανακτισμένων» και που στοχεύουν

Από την Τετάρτη κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα βίντεο που δείχνει για μια ακόμα φορά δήθεν «αγανακτισμένους», μετρημένους στα δάχτυλα, να γιουχάρουν την πορεία του ΠΑΜΕ. Είναι μια σκηνή που είχε πολυφορεθεί κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων της πλατείας αλλά και σε διάφορες απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες που ακολούθησαν.

Ο λαϊκός εκβιασμός και το ΚΚΕ

Ανέφερα κάποια στιγμή σε σχόλιο αυτό που μού είπε φίλος με άμεση ενημέρωση από τα υψηλά κλιμάκια του ΠΑΜΕ, δηλαδή ότι πριν τις εκλογές το ΠΑΜΕ δεχόταν τηλέφωνα από διάφορες επιχειρήσεις όπου οι εργαζόμενοι ήταν απλήρωτοι με την έκκληση (ή απαίτηση) "νά 'ρθει και να καθαρίσει", δηλαδή να στείλει καναν φουσκωτό να τρομάξει τον εργοδότη. Τραγελαφικό καθώς είναι, το παράδειγμα είναι επίσης ενδεικτικό της νοοτροπίας στην οποία αναφέρομαι στον τίτλο μου, ο οποίος δεν παραπέμπει στον εκβιασμό τον οποίο δέχτηκε και δέχεται ο λαός (αυτός είναι δεδομένος και πολυσυζητημένος ήδη), αλλά στον εκβιασμό που άσκησε ο ίδιος στο ΚΚΕ μέσω του εκλογικού αποτελέσματος.

ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ: ο παπα Δήμος φτάνει στη Βουλή! (video)

"ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ": Πού πήγε το "συντεταγμένα";

«Δε μου λες ρε οικοδόμε, εσύ που’ σαι μεσ’ τα ιντερνέτια, τι λέει εκείνο το συνδικάτο μας για το λογαριασμό της ΔΕΗ, τί θα κάνουμε»; Προχτές στο τηλέφωνο, συνάδελφος, φίλος από τα παλιά, άνεργος εδώ και καιρό, και παρ’ όλο το σχετικά νέο της ηλικίας του, άσχετος με τα… «ιντερνέτια».

Απόψε ξεκίνησαν οι αρχαιρεσίες, ή αλλιώς εκλογές, του Συνδικάτου οικοδόμων. Έφτασα στο παράρτημα που ανήκω, λίγο νωρίτερα, σχολνώντας από τη δουλειά. Η δικαστικός αντιπρόσωπος είχε μόλις φτάσει και ετοίμαζαν -  με τους συναδέλφους της διοίκησης - τα της διαδικασίας. Είχα καιρό να περάσω από το παράρτημα, που παρεμπιπτόντως συγχωνεύτηκε κι αυτό – ως άλλος Καλλικράτης να έβαλε το χέρι του – με παραρτήματα όμορων δήμων. Τους συναδέλφους τους συναντούσα στις απεργίες, αλλά εκεί δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για συζητήσεις.

Η κουβέντα ξεκίνησε από τα γνωστά: «πως τα πας;», «έχεις δουλειά;», «πόσο καιρό είπες ότι κάθεσαι;» κλπ. Κουβέντες του σιναφιού, που απέπνεαν  μαυρίλα και απαισιοδοξία. Δεν περίμενα ν’ ακούσω κάτι αισιόδοξο βέβαια, αλλά ούτε είχα και κάτι αισιόδοξο να πω. Ο κλάδος μαστίζεται από την ανεργία. Κάποια στιγμή η συζήτηση έφτασε στα χαράτσια, στο λογαριασμό της ΔΕΗ,  και την άρνηση πληρωμής τους, όπως προτάσσεται από το Συνδικάτο και, βέβαια, από το ΠΑΜΕ. Ένα θέμα που καίει τον κόσμο, που δυσκολεύεται να το πληρώσει.

Άλλοι δεν μπορούν και άλλοι (εδώ είναι το ζητούμενο) ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ. Γιατί είναι διαφορετικό να μην έχεις φράγκο για να πληρώσεις το λογαριασμό, και να λες τι να κάνω αφού δεν έχω, αν είχα θα τον πλήρωνα. Και άλλο ΝΑ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ  ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, έχεις δεν έχεις λεφτά. Αυτό, το δεύτερο, καλούν τα ταξικά συνδικάτα, ομοσπονδίες κλπ, καλεί το ΠΑΜΕ, καλούμε και πολλοί από μας μέσα από τα μπλογκς, τον καθένα να πράξει. Και επιχειρηματολογούμε υπέρ της άρνησης πληρωμής, και καλούμε τον κόσμο σε μαζική και συντεταγμένη άρνηση όλων των δυσβάσταχτων και παράνομων χαρατσιών.

Γράφει η ανακοίνωση του Συνδικάτου για τις εκλογές: «Δεν έχεις χρέος να πληρώσεις για να σωθούν οι τράπεζες. Εμείς είμαστε άνεργοι και μεροκαματιάρηδες. Έχουμε χρέος οργανωμένα να αρνηθούμε να πληρώσουμε. Να πληρώσουν οι πλούσιοι, όχι ο λαός!»

Πώς όμως; Πως αυτός ο κόσμος που δεν μπορεί ή δεν θέλει να πληρώσει, θα οργανωθεί και θα το κάνει συντεταγμένα; Στο σημείο αυτό εντοπίζω το μεγάλο πρόβλημα.

Έγραφα στις 28/9 εδώ: «Θέλω η άρνησή μου  στην πληρωμή των χαρατσιών να καταγραφεί. Συγκεκριμένα και επώνυμα. Όχι ως μια …«ηρωική» αλλά ως μια συνειδητή πράξη αντίστασης στον πόλεμο που δέχομαι από τους ταξικούς αντιπάλους  μου» μαζί και με άλλους  προβληματισμούς, χτυπούσα ένα καμπανάκι και αναζητούσα κάποια οργανωμένη και πρακτική κίνηση, παράλληλα με μια «ομπρέλα» που θα σκέπαζε τους αρνητές πληρωμής. Στην ανάρτηση αυτή ανταλλάχτηκαν πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις. Χωρίς κατά τη γνώμη μου να απαντηθεί το κύριο ερώτημά μου: «ηρωικά» ή συντεταγμένα (και πώς;).

Σκέφτηκα πως ίσως είναι νωρίς, θα οργανωθούμε ρε παιδιά, δε μπορεί το «οργανωμένα»  και «συντεταγμένα» να αφορά το κάψιμο κάμποσων φωτοτυπιών λογαριασμών έξω από ΔΟΥ, από το Συνδικάτο μας ή από το ΠΑΜΕ. Δεν μπορεί, σκέφτηκα, κάτι θα οργανώσουν οι συνδικαλιστές μας, ενθαρρύνοντας  και εμπνέοντας έτσι τους δύσπιστους ή φοβισμένους να αρνηθούν. Σαράντα μέρες πέρασαν από τότε.

Στη μεγαλειώδη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην πλατεία Ομονοίας, στις 19 Οκτώβρη, και λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία προς την πλατεία Συντάγματος, διαβάστηκε μεταξύ άλλων από την εξέδρα και ψήφισμα που ανέφερε πως η άρνηση πληρωμής των χαρατσιών πρέπει να γίνει πιο μαζική και με πιο οργανωμένη μορφή.

Στις 2/11, πριν πέντε μέρες, έγραφα εδώ: «Απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, έρχεται να δώσει ο Δήμος Νέας Ιωνίας Αττικής! Και δεν αρκείται στις απαντήσεις, καλεί τους δημότες του, ο ίδιος ο Δήμος, να αρνηθούν να πληρώσουν! Από αλλού, είναι η αλήθεια, περιμέναμε μια τέτοια κίνηση και από αλλού ήρθε.»

Και παρακάτω: «Ο Δήμος Νέας Ιωνίας δίνει οδηγίες στους δημότες του, βήμα-βήμα, πως θα πληρώσουν στη ΔΕΗ μόνο το ηλεκτρικό ρεύμα, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ!»

Και ακόμα: «ο Δήμος Νέας Ιωνίας αναλαμβάνει ΟΛΑ τα υπόλοιπα και κυρίως τη ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ και ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ όσων δημοτών του δεν πληρώσουν. Παράλληλα ο δήμαρχος ζητάει από τους δημότες να τον εξουσιοδοτήσουν σαν εκπρόσωπό τους στη ΔΕΗ και όπου αλλού χρειαστεί.»

Απόψε στο παράρτημα έθεσα όλα αυτά στη συζήτηση με συναδέλφους της διοίκησης. Και ρώτησα τι ακριβώς έχουμε κάνει μέχρι τώρα σαν Συνδικάτο σ’ αυτό το θέμα και τι άλλο σκοπεύουμε να κάνουμε στο μέλλον. Η απάντηση που πήρα στο πρώτο ερώτημα είναι πως «συγκεντρώσαμε  αρκετούς λογαριασμούς-πρωτότυπους, όχι φωτοτυπίες- και τους κάψαμε  έξω από το υπουργείο.» Όσο αφορά το μέλλον: … «θα το δούμε, κάτι πρέπει να κάνουμε» (!!!).

Είναι γνωστό πως σε πολλές χιλιάδες σπίτια ο λογαριασμός έφτασε. Πολύς κόσμος έχει ήδη πληρώσει το χαράτσι από το φόβο (δικαιολογημένο) να μη του κόψουν το ρεύμα. Τί λέμε εμείς σ’ αυτό τον κόσμο που στέκεται στην ουρά για να πληρώσει τη ΔΕΗ; Πώς τον καλούμε και – το κυριότερο – πως τον πείθουμε να μην πληρώσει; Ποιά είναι η οργανωμένη κίνηση των ταξικών συνδικάτων μας; Πώς εκφράζεται το «συντεταγμένα» στην κίνηση άρνησης πληρωμής, όπως καλεί το ΠΑΜΕ; Τι οδηγίες δίνουμε στον κόσμο;

Η γνώμη μου είναι πως χαθήκαμε… στη μετάφραση! Οι εξελίξεις μας ξεπέρασαν. Ο χρόνος τρέχει και δεν μας περιμένει. Σε λίγο φτάνουν στα σπίτια όσων δεν ήρθαν ακόμα, οι λογαριασμοί της ΔΕΗ με το χαράτσι. Τί περιμένουμε φίλοι, συνάδελφοι, συναγωνιστές, σύντροφοι; Είναι γεγονός οι «δυναμικές» κινήσεις από το Συνδικάτο οικοδόμων και το ΠΑΜΕ που επανασυνέδεσαν το ηλεκτρικό ρεύμα σε περιπτώσεις που το έκοψαν, ή το νερό σε περιπτώσεις ανέργων που δεν είχαν να το πληρώσουν. Σωστές και αναγκαίες κινήσεις, που δείχνουν προς μια κατεύθυνση: την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων! Είναι όμως κινήσεις κατόπιν εορτής.

Ο δήμος Νέας Ιωνίας έδειξε ένα δρόμο, οργανωμένο και συλλογικό. Που θα μπορούσε ίσως να πάει και πιο πέρα. Δίνει όμως συγκεκριμένες οδηγίες στους δημότες του, πως να μην πληρώσουν το χαράτσι. Το παράδειγμά του ακολουθούν κι άλλοι δήμοι. Δυστυχώς δεν προλαβαίνω… να μεταδημοτεύσω!

Προλαβαίνω όμως να αναρωτηθώ:

Πώς αξιοποιείται όλη αυτή η δυναμική που ανέπτυξε το μαζικό κίνημα τον τελευταίο καιρό, με αποκορύφωμα την απεργία της 19-20 Οκτώβρη; Πώς αξιοποιούμε όλον αυτό τον κόσμο που έδειξε δυνατά σημάδια διάθεσης να αντισταθεί; Πως τον βοηθάμε στο θέμα των χαρατσιών, πως του συμπαραστεκόμαστε, όχι με τσιτάτα, μα  με πρακτικές λύσεις; Ή μήπως έχουμε την απαίτηση από όλον αυτό τον κόσμο, να συνειδητοποιήσει πρώτα την ταξική του θέση και μετά να τον βοηθήσουμε; Καλούμε τους εργάτες και εργαζόμενους να συσπειρωθούν στα σωματεία, να τα δυναμώσουν, για να γίνουν και οι ίδιοι πιο δυνατοί. Ποια διέξοδο τους δίνουν τα σωματεία μας στην άρνηση πληρωμής των χαρατσιών;

Η ανακοίνωση του Συνδικάτου για τις εκλογές γράφει σε κάποιο σημείο της: «ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!». Είναι πολλοί όμως αυτοί που νιώθουν μόνοι τους σήμερα. Και δεν έχουν ένα στήριγμα. Θέλουν να αντισταθούν, να αρνηθούν να πληρώσουν, να αντιταχθούν γενικότερα σε όσα κάποιοι κάνουν «για μας», χωρίς εμάς. Δεν κάνουν το επόμενο βήμα όμως. Διστάζουν είτε γιατί φοβούνται, είτε γιατί δεν πιστεύουν πια στη δύναμη που μπορούν να αποκτήσουν μέσα από τον αγώνα.

Όλους αυτούς πρέπει εμείς να τους πλησιάσουμε, να τους στηρίξουμε, να τους παρακινήσουμε. Να τους δείξουμε το δρόμο, ένα δρόμο που να μπορούμε να διαβούμε μαζί. Ένα δρόμο αγωνιστικό που θα οδηγεί σε αποτελέσματα. Να μην περιμένουμε πότε θα κάνουν από μόνοι τους αυτό το βήμα. Για να πάψουν πια να είναι μόνοι. Για να μη νιώθει κανείς πια, σ’ αυτόν τον αγώνα, μόνος!

"ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ": μια καλά οργανωμένη κίνηση!

Φτάνει όπου να’ ναι ο «νέος» λογαριασμός της ΔΕΗ. Αυτά που ξέραμε μέχρι τώρα -  τόσο το ρεύμα, τόσο τα δημοτικά τέλη, τόσο η ΕΡΤ – δεν θα ισχύουν. Σ’ αυτό το λογαριασμό θα έρθει ενσωματωμένο το τέλος ακινήτων, ένα ακόμα άγριο χαράτσι. Και επιπλέον, ένα παράνομο χαράτσι. Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι «νέοι» λογαριασμοί έχουν ήδη φτάσει σε χιλιάδες σπίτια.

Πολύς ο λόγος τελευταία για ανυπακοή, για μαζική άρνηση πληρωμής από το λαό. Κόμματα, σωματεία εργαζομένων και άλλοι μαζικοί φορείς, καλούν το λαό να μην υποταχτεί. Να μην πληρώσει. Και βέβαια πολύ καλά κάνουν. Γιατί, που νομίζατε θα πάνε τα λεφτά και από αυτό το χαράτσι; Στους  τόκους των δανείων τους!

Έχει αναπτυχθεί εδώ και καιρό, ένας έντονος διάλογος στην κοινωνία σχετικά με τους τρόπους που μπορεί να εκφραστεί μια μαζική άρνηση πληρωμής. Όλοι συζητάμε με τους φίλους μας, συναδέλφους στη δουλειά, γείτονες, πως μπορεί να γίνει αυτό, αλλά και πως μπορούν να αποφευχθούν οι συνέπειες που επισύρει μια τέτοια πράξη. Γιατί, κακά τα ψέματα, ποιος είναι διατεθειμένος να «μπλέξει» σε περιπέτειες, με διακοπή ρεύματος στο σπίτι του, ή δικαστικά «τρεχάματα»; Ποιος νιώθει τόσο «δυνατός» ώστε να τα βάλει μόνος του με την κρατική μηχανή;

Η κατεύθυνση που φτάνει από τα ταξικά συνδικάτα και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές ενώσεις, αρκείται – μέχρι τώρα - στη μαζικότητα της κίνησης, όσο περισσότεροι συμμετέχουμε δηλαδή, τόσο θα λιγοστεύουν και οι πιθανότητες των  συνεπειών. Πως, για παράδειγμα, θα κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα από όλους τους πελάτες της καταναλωτές, αν αυτοί αρνηθούν να πληρώσουν το χαράτσι; Αυτό είναι σωστό σαν συμπέρασμα, στην πράξη όμως πόσοι θα το ακολουθήσουν; Πόσοι θα αρνηθούν χωρίς φόβο, την πληρωμή του χαρατσιού;

Ένας εποικοδομητικός διάλογος αναπτύχθηκε εδώ, πριν λίγο καιρό, με διάφορες ενδιαφέρουσες απόψεις να κατατίθενται. Καμία απάντηση όμως δεν ήταν συγκεκριμένη στα εξής ερωτήματα:

Α) πως θα πληρώσω μόνο το ρεύμα και όχι το χαράτσι;

Β) πως θα αντιδράσω στην περίπτωση που η ΔΕΗ έρθει να μου κόψει το ρεύμα;

Γ) υπάρχει κάποια νομική κάλυψη στην περίπτωση που το κράτος προσφύγει στη δικαιοσύνη εναντίον μου;

Απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, έρχεται να δώσει ο Δήμος Νέας Ιωνίας Αττικής! Και δεν αρκείται στις απαντήσεις, καλεί τους δημότες του, ο ίδιος ο Δήμος, να αρνηθούν να πληρώσουν! Από αλλού, είναι η αλήθεια, περιμέναμε μια τέτοια κίνηση και από αλλού ήρθε. Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες. Ο Δήμος Νέας Ιωνίας δίνει οδηγίες στους δημότες του, βήμα-βήμα, πως θα πληρώσουν στη ΔΕΗ μόνο το ηλεκτρικό ρεύμα, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ!

Τους ζητάει απλά να καταθέσουν στην αρμόδια υπηρεσία του Δήμου την απόδειξη πληρωμής, και ο Δήμος Νέας Ιωνίας αναλαμβάνει ΟΛΑ τα υπόλοιπα και κυρίως τη ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ και ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ όσων δημοτών του δεν πληρώσουν. Παράλληλα ο δήμαρχος ζητάει από τους δημότες να τον εξουσιοδοτήσουν σαν εκπρόσωπό τους στη ΔΕΗ και όπου αλλού χρειαστεί.

Δείτε όλες τις λεπτομέρειες αλλά και τις οδηγίες από το Δήμο Νέας Ιωνίας.

Αξίζουν συγχαρητήρια στο δήμαρχο Ηρακλή Γκότση. Δείχνει με την πρωτοβουλία του αυτή ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης: δίπλα στο λαό, ένα με το λαό, ειδικά σε εποχές που αυτός δοκιμάζεται. Μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλοι Δήμοι το παράδειγμά του και μαζί με συνδικάτα και άλλες οργανώσεις, να πάρει το φαινόμενο της άρνησης πληρωμής των χαρατσιών, παλλαϊκό χαρακτήρα.

Η πρώτη πραγματικά οργανωμένη, συντεταγμένη, κίνηση  είναι λοιπόν γεγονός, και… εγώ δεν είμαι δημότης Νέας Ιωνίας…

"ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ": «ηρωικά» ή συντεταγμένα; (μια πρόταση)

Συλλογική, μαζική, οργανωμένη, συντεταγμένη δράση
του λαού για την άρνηση πληρωμής.
 Εκεί βρίσκεται η δύναμή μας!

Έχω απέναντί μου το ειδοποιητήριο της εφορίας. Εισφορά και τέλος επιτηδεύματος και πρώτη δόση κλπ, κλπ. Η προθεσμία πληρωμής, λήγει μεθαύριο. Αυτά τα χαράτσια, όπως και άλλα που πληρώναμε μέχρι τώρα, και τα άλλα που έρχονται, κι αυτά που ετοιμάζουν, είναι απάνθρωπα. Δεν υπάρχει αντίλογος. Εξοντώνουν εμάς και τις οικογένειές μας. Εξοντώνουν ξεκάθαρα πια όλο και μεγαλύτερα τμήματα του λαού.

Δεν θα αναλύσω περαιτέρω, όσοι παρακολουθούν την κίνηση του μπλογκ, έχουν καταλάβει τις θέσεις μου και για τα χαράτσια και για άλλα ζητήματα. Ενημερώνω όμως εξ αρχής τους νέους αναγνώστες πως δεν προτίθεμαι να πληρώσω. Αδυνατώ αλλά και δεν θέλω.

Αλλά…

Μη βιαστείτε μερικοί να βγάλετε εύκολα συμπεράσματα από αυτό το «αλλά». Δεν κιοτεύω, όχι. Αναρωτιέμαι όμως, ψάχνω τρόπο, αγωνιώ. Και η αγωνία δεν είναι μόνο δική μου.

Με φίλους στο τηλέφωνο, γείτονες, συναδέλφους στο γιαπί, μοιραζόμαστε την ίδια αγωνία, την ίδια αηδία αλλά και την ίδια αδυναμία και ταυτόχρονα άρνηση (που δεν έχει να κάνει με την οικονομική κατάσταση του καθένα) για πληρωμή των χαρατσιών. Δεν θέλουμε να πληρώσουμε.

Και πως αυτό θα επιτυχθεί οργανωμένα, συλλογικά; Αυτό είναι το ζητούμενο. Να μαζέψουμε τις φωτοτυπίες λέει των ειδοποιητηρίων και να τους τις τρίψουμε στη μούρη. Σιγά τ' αυγά! Αυτή είναι μια απλά συμβολική κίνηση, όχι οργανωμένη. Είναι αναγκαία μια πιο συγκεκριμένη πρόταση...

Θέλω η άρνησή μου  στην πληρωμή των χαρατσιών να καταγραφεί. Συγκεκριμένα και επώνυμα. Όχι ως μια …«ηρωική» αλλά ως μια συνειδητή πράξη αντίστασης στον πόλεμο που δέχομαι από τους ταξικούς αντιπάλους  μου. Ως μια πράξη υπεύθυνη, όχι στείρας άρνησης αλλά παράλληλα πρότασης που ξέρω φυσικά εκ των προτέρων πως δεν θα ληφθεί υπ όψη.

 Όμως θα καταγραφεί.

Θα ήταν εύκολο για μένα να γράψω μια επιστολή προς την αρμόδια ΔΟΥ της περιοχής μου, να τους τα πω ένα χεράκι, να νιώσω ήσυχος με τη συνείδησή μου, πως έκανα το χρέος μου σαν υπεύθυνος πολίτης που δεν ανέχεται να τον ληστεύουν και να τον κοροϊδεύουν από πάνω. Να τους δηλώσω πως δεν πληρώνω και να περιμένω… Θα ήταν μια προσωπική μου πράξη, ναι μεν συνειδητή αλλά μη υπολογίσιμη από αυτούς που θα την πέταγαν στο καλάθι των σκουπιδιών γελώντας ίσως ειρωνικά: «που πα ρε Καραμήτρο…»

Όμως η συλλογικότητα; Η οργανωμένη άρνηση; Η συντεταγμένη αντίσταση;

Αυτά κατά τη γνώμη μου είναι το ζητούμενο. Ο χρόνος κυλά, οι μέρες περνούν. Συλλαλητήρια σχεδόν κάθε μέρα. Εντάξει είμαι κι εγώ εκεί, θα είμαι και σήμερα, ε και; Να μαζέψουμε λέει σε φωτοτυπίες τα ειδοποιητήρια της εφορίας και να τους τα επιστρέψουμε. Αυτή είναι η μόνη «χειροπιαστή» πράξη έκφρασης της συλλογικής άρνησης.

Αυτό διαβάζω στον Τύπο, στα μπλογκς, «επαναστατικά» τσιτάτα και συνθήματα (βάζω και τον εαυτούλη μου μέσα), «τσαμπουκάδες» απέναντι στο σύστημα, που μπορεί να πνέει τα λοίσθια (δεν είμαι σίγουρος γι αυτό), αλλά οι μηχανισμοί καταστολής και απόδοσης της δικαιοσύνης τους δουλεύουν ρολόι  και με πολλές …υπερωρίες.

Ενθουσιασμός και μόνο! Αυτό έχω να πω. Από ουσία όμως;

Πόσοι από αυτούς που θα παραδώσουν τη φωτοτυπία του λογαριασμού τους στη διοίκηση του σωματείου τους θα πάνε να πληρώσουν από την …πίσω πόρτα, φοβούμενοι τις συνέπειες;  



Μόνος δε μπορείς, δεν έχεις δύναμη!



Πόσοι, μόλις τους καλέσει ο έφορος ή οι ιδιώτες (απ’ ότι διαβάζω) χαρατσοεισπράκτορες και του τρίξουν λίγο τα δόντια, θα πουν «συγγνώμη λάθος»;

Μήπως σκέφτονται και αυτά οι συνδικαλιστές μας, των ταξικών δυνάμεων εννοώ, όχι οι άλλοι οι …γιαλαντζί, και δεν «πιέζουν» τον κόσμο;

Τη Δευτέρα, προχτές, έγινε στο Συνδικάτο Οικοδόμων μια πλατιά σύσκεψη για τον τρόπο αντίδρασής μας. Παρόλο που ήθελα πολύ να πάω, για λόγους υγείας μου στάθηκε αδύνατο. Μίλησα όμως με συναδέλφους που ήταν εκεί. Τίποτα το συγκεκριμένο σαν αποτέλεσμα. Σκεφτόμαστε λέει να μαζέψουμε τις φωτοτυπίες, να τις επιστρέψουμε, μπλα-μπλα κλπ.

Η ταπεινή μου γνώμη λέει πως αυτό δεν είναι οργανωμένη, δεν είναι συλλογική, δεν είναι συντεταγμένη αντίδραση.

Είναι κάτι σαν …το χορό του Ζαλόγγου. Όσοι τελικά δεν πληρώσουν για τους λόγους που έγραψα παραπάνω, να …πέσουν «ηρωικώς» μαχόμενοι! Σαν τα πρόβατα που περιμένουν νευρικά τη σειρά τους στην ουρά για το λεπίδι.

Επαναλαμβάνω για να μην παρεξηγηθώ: οι λόγοι για την άρνηση πληρωμής, όπως αυτοί διατυπώνονται από τα σωματεία μας και άλλες οργανώσεις, με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Στα πρακτικά ζητήματα όμως κολλήσαμε, για άλλη μια φορά. Κάποιος πρέπει να αναλάβει τη «βρώμικη» δουλειά. Να αναλάβει συγκεκριμένες ευθύνες απέναντι στο νόμο, που μας αρέσει ή όχι, λογοδοτούμε σ’ αυτόν για τις πράξεις μας. Εκτός κι αν μας προτείνουν, αφού αρνηθούμε να πληρώσουμε, να βγούμε στο βουνό.

Τα κόμματα της Αριστεράς, οι ταξικές ομοσπονδίες, τα συνδικάτα, δεν έχουν δικηγόρους; Έχουν. Τι τους θέλουν; Για να συμπληρώνουν μόνο τα χαρτιά των υποψήφιων συνταξιούχων; Ή για τις καταγγελίες στο ΙΚΑ; Να στρώσουν τον κώλο τους κάτω και να επεξεργαστούν πρόταση συγκεκριμένη και το κυριότερο, χειροπιαστή. Ή μήπως δεν παίρνουν τέτοιες κατευθύνσεις από τους συνδικαλιστές εργοδότες τους; Ή μήπως δεν υπάρχει τέτοια πρόταση; Κι αν δεν υπάρχει γιατί μας «ταλαιπωρούν»;

Έχω χορτάσει από θεωρητικολογίες.

Με το φτωχό μυαλό μου όμως σκέφτηκα το εξής:

Να μαζευτούν όλοι οι εκπρόσωποι του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και να συντάξουν ένα κείμενο που να έχει τη μορφή μιας προσωπικής επιστολής, εκτενή και εμπεριστατωμένη, να αναλύουν τους λόγους για τους οποίους δεν πληρώνουμε, την αδικία των χαρατσιών, την πρότασή μας (όσων δεν πληρώνουν) για το ποιοι πρέπει να πληρώσουν κλπ.

Στο τέλος να βάλουμε ο καθένας την υπογραφή και τα στοιχεία του και να την ταχυδρομήσουμε «συστημένα» στη ΔΟΥ για να είμαστε βέβαιοι πως θα την παραλάβουν. Και να αναλάβουμε την ευθύνη της πράξης μας.

Να δουν οι εκπρόσωποί μας σε συνεργασία με τους νομικούς συμβούλους των οργανώσεών μας το πολύ σοβαρό ζήτημα της  νομικής κάλυψης και στήριξης όσων από τους αρνητές κληθούν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες του νόμου. Οι ειδήμονες επί των οικονομικών μας λένε πως τα χαράτσια εκτός από δυσβάσταχτα αντιβαίνουν το νόμο, είναι αντισυνταγματικά.

Μπορούν να το κάνουν;

Πως θα στηρίξουμε νομικά-δικαστικά τα επιχειρήματά μας όταν κληθούμε να το κάνουμε;

Με τι λεφτά θα πληρώσουμε δικηγόρο αν διωχθούμε  ποινικά για την άρνησή μας;

Μη μου πείτε πως κανείς σας δεν αναρωτήθηκε γι αυτά!

Με την πρόταση που κάνω, νομίζω πως θα καταγραφεί η συλλογική αντίδρασή μας. Όταν οι εφοριακοί υπάλληλοι θα μετρούν τις χιλιάδες,  πιστεύω, όμοιες επιστολές άρνησης, θα τρίβουν τα μάτια τους. Ενώ οι φωτοτυπίες, κουρελόχαρτα… για τα σκουπίδια.

Δεν αναφέρομαι φυσικά στις διάφορες επιστολές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, με νομικίστικες ορολογίες, ή μια επιστολή που δηλώνεις πως πληρώνεις μεν, με …επιφύλαξη δε. Αν πληρώσεις δεν υπάρχει καμιά επιφύλαξη. Με την …απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!

Περίμενα είναι η αλήθεια μια πιο «σοβαρή» πρόταση ειδικά από τα κόμματα της Αριστεράς, και πιο ειδικά από το μεγάλο. Χορτάσαμε από περπάτημα, έκλεισαν οι φωνές μας, τρέξαν τα μάτια μας. Ναι, πρέπει να γίνονται αυτά, στους δρόμους γίνονται οι αγώνες. Εκεί θα είμαστε και σήμερα και αύριο και όποτε χρειαστεί. Η συμμετοχή μας καταγράφεται στις πορείες και όσο μεγαλύτερη είναι τόσο θα μας υπολογίσουν περισσότερο.

Δεν φτάνει όμως αυτό. 

Δε διεκδικώ το αλάθητο με την πρότασή μου. Πείτε μου την άποψή σας, συμπληρώστε, διορθώστε, απορρίψτε με. Μπορεί κάποια άλλη πρόταση να είναι πιο καλή. Να την ακούσουμε. Να γίνει κάτι όμως. Που να’ χει αντίκρισμα στον απλό άνθρωπο. Να του ανεβάσει το ηθικό, να ξέρει πως δεν είναι μόνος. Και στην περίπτωση που αποφασίσει συνειδητά ν' αντιμετωπίσει τις συνέπειες από το αποτέλεσμα της πράξης του, να έχει δίπλα του ένα στήριγμα, με τη μορφή ενός κόμματος, των συνδικαλιστικών του οργάνων, κάτι επίσημο και οργανωμένο.

Όποιος σήμερα διστάζει να κάνει το βήμα, αν νιώσει μια τέτοια στήριξη, οι πιθανότητες να το κάνει πολλαπλασιάζονται!

Η άρνηση πληρωμής φόρων είναι μια πολύ σοβαρή, συνειδητή πράξη, που όμως έχει και συνέπειες, και αν δε γίνει υπόθεση όλων μας, με τη σοβαρότητα και την οργάνωση που της αρμόζει εκ μέρους των ηγεσιών μας, θα  βυθίσει το λαό ακόμα βαθύτερα στην απογοήτευση και την απελπισία. Και ο απελπισμένος ξέρετε έχει δυο επιλογές:

ή να εξεγερθεί, ή να αυτοκτονήσει…

Ξύπνα!..

Σκέψου!



Σήκω, οργανώσου!



Δείξε τους τη δύναμή σου!

Συλλογικά, μαζικά, συντεταγμένα!!!

Αρνούμαστε το παρόν τους, διεκδικούμε το μέλλον μας!

H φωτογραφία από: http://anarhogatoulis.blogspot.com/

Η ΕΛ.ΑΣ πάντα δίπλα στον πολίτη!



Οι αστυνομικοι βοηθουν Πολιτη που εχει παθει κριση πανικου.



Οι ανανδροι Συριζαιοι δεν λυπηθηκαν ουτε την ηλικιωμενη αυτη κυρια.

Χτυπημενος απο 2 νεολαιους του Συριζα, χρειαστηκε η παρεμβαση του  αστυνομικου για να ηρεμισει τον εξαγριωμενο πολιτη.

Μασκες που μοιρασε η ΕΛΑΣ βοηθησαν τα τιμημενα γηρατια να ανταπεξελθουν.

Τα ματ σπευδουν να καλυψουν την υποχωρηση του κυριου για να νοσηλευτει

Δισταζει, γιατι δεν τον διεταξαν να καπνισει. Τελικα το εσκισε και το πατησε.



Ο αστυνομικος δειχνει στον πανικοβλητο πολιτη οτι πρεπει να κινηθει προς τα δεξια για να σωθει απο τους αναρχικους.



και οι αμεα στο πλευρο των αστυνομικων

Ετοιμοι να προασπισουν το εθνος και να παρουν και την Πολη.

Ενας αστυνομικος βοηθαει εναν πολιτη να σηκωθει, ενω ενας δευτερος χορευει για να του ανυψωσει το ηθικο.

Οι αστυνομικοι θυμιζουν στους οδηγους της ΕΘΕΛ που παρκαραν τα οχηματα τους

Οι αστυνομικοι ντυνουν εναν πολιτη που εγδυσαν οι κουκουλοφοροι

Δυστυχως οι πολιτες που παλευουν στο πλευρο της αστυνομιας, δεν εχουν παντα την αντοχη του εκπαιδευμενου αστυνομικου.

Δεν αρκει να εχεις μονο υψηλοτατη εκπαιδευση και αρτια υποδομη. Χρειαζεσαι και τον μεγαλοδυναμο διπλα σου, και οι θρησκευομενοι αστυνομικοι μας το ξερουν καλα.

Κουκουλοφοροι κυνηγουν αθωο συνταξιουχο, ενω ειδικη πρακτορας της ΕΛΑΣ under-cover τον βοηθαει να ξεφυγει.

Πολιτης που μολις σωθηκε απο αστυνομικους, φιλαει απο ευγνωμοσυνη τα ποδια τους

Αστυνομικος με μεταπτυχιακο στην Κινα καταπολεμει την μεσημεριανη ηχορυπανση

Η αστυνομια επιδιδεται σε τελετουργικες χορογραφιες για να ενθαρρυνει τους βουλευτες μας να κανουν το σωστο.

Αστυνομικος οδηγει πολιτη μακρια απο τα δακρυγονα

Αστυνομικοι φυγαδευουν τον Αι Βασιλη απο αφηνιασμενο κοριτσι -φαν

Αστυνομικος σκουπιζει τα αιματα απο τραυματισμενο πολιτη

Αστυνομικος περισυλλεγει αποδεικτικο στοιχειο



Αστυνομικος ετοιμαζεται να ψεκασει μαλοξ στο προσωπο ατυχου διαδηλωτη



Αστυνομικος επιδεικνυει σε πολιτη ποσο ανωδυνα και ευλυγιστα τα γκλομπ ειναι

Περηφανος βετερανος ηγειται των αστυνομικων

"Οχι φιλε μου, δεν μπορω να σε αφησω να κυνηγησεις τους αναρχικους χωρις εκπαιδευση".

Ενας εναντιον ολων.

Αστυνομικοι περιφρουρουν τραυματια μεχρι να ερθει το ασθενοφορο

Αστυνομικοι προστατευουν ηλκιωμενο που ξαπλωσε να ξεκουραστει και μωαμεθανο που πραγματοποιει την μεσημεριανη του προσευχη. Προστασια σε ολους ανεξαρτητως ηλικιας ή θρησκευματος.

Σε εκτακτες αναγκες, χρειαζονται εκτακτα μετρα. Εδω ο φιλος αστυνομικος χριζει ιπποτη του ταγματος των Ματατζηδων φιλο αγωνιστη.

Πηγή: do-it-like-pasxos.blogspot.com Η πρωτότυπη ανάρτηση έχει τίτλο «μια ρεαλιστική οπτική στα γεγονότα της Τετάρτης».  

Όσο κι αν  προσπάθησα για τη μορφοποίηση των φωτογραφιών, απόψε ο Blogger είχε νεύρα!

Ό,τι σπέρνουν θα θερίσουν!

Οποιος έτυχε να δει το βίντεο το σχετικό με τη σύλληψη του αγωνιστή και στελέχους του ΝΑΡ και της ΑΝ-ΤΑΡΣΥΑ Σήφη Καυκαλά και ιδιαίτερα τις τελευταίες εικόνες του [i] απορεί για ποιο λόγο ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη διέταξε να διεξαχθεί ένορκη διοικητική εξέταση, σχετική με τα όσα φαίνονται σε αυτό.

Και απορεί διότι όσα διαδραματίζονται σε αυτό είναι εντελώς ξεκάθαρα και δεν χρήζουν καμιάς περαιτέρω έρευνας. Οπως λοιπόν αποδεικνύεται περίτρανα από αυτό το βίντεο, μια μικρή ομάδα μπρατσωμένων μασκοφόρων, κουκουλοφόρων και ροπαλοφόρων, προφανώς επηρεασμένων από τη στάση των μεταμεληθέντων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι ασκούσαν κριτική στο μεσοπρόθεσμο, αλλά τελικά το ψήφισαν,

επηρεασμένων ακόμη από τους καλλιτέχνες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ όπως η κ. Αντζελα Γκερέκου, η κ. Πέμη Ζούνη, ο κ. Γιάννης Βούρος... που παραμέρισαν τις αυξημένες καλλιτεχνικές τους ευαισθησίες και υπερψήφισαν και αυτοί το μεσοπρόθεσμο, και κυρίως από την ηρωική στάση της κυρίας Ελσας Παπαδημητρίου, αποφάσισαν να μετανοήσουν.

Ενώ λοιπόν μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν με το μέρος των αναρχοκομμουνιστών, που στρέφονταν κατά του ναού της δημοκρατίας και των προστατών της και προστατών εν γένει του πολίτη, αποφάσισαν να μεταλλαχθούν και οι ίδιοι σε προστάτες και να γίνουν ένα με αυτούς.

Ετσι οι ένστολοι προστάτες έσπευσαν ως όφειλαν να τους εναγκαλιστούν και να τους εντάξουν αυτομάτως και δίχως άλλες διαδικασίες στις δυνάμεις τους. Εξ ου και παραμέρισαν τα διαχωριστικά και τους δέχτηκαν ανάμεσά τους μπρος από τη Βουλή-ναό όπου ήταν παραταγμένοι.

Με άλλα λόγια ήταν σαν κάποιος βάρβαρος, αλλόθρησκος, φονιάς... να μεταμελείται και η εκκλησία να τον δέχεται στους κόλπους της. Ολα τα παραπάνω τεκμαίρονται με τον πιο απόλυτο τρόπο από το βίντεο το οποίο έτυχε να τραβήξει κάποιος νεαρός θέλοντας προφανώς να καταγράψει τόσο τη σύλληψη του γνωστού από την εποχή του Πολυτεχνείου λήσταρχου αναρχοκομμουνιστή Καυκαλά όσο και τον εκχριστιανισμό των βαρβάρων.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες διερωτάται κανείς για ποιο λόγο να παρέμβει ο υπουργός και μάλιστα με το να διατάσσει μια τόσο επίπονη για το σώμα των προστατών διαδικασία όπως η ένορκη διοικητική εξέταση. Η μόνη λογική απάντηση είναι ότι ο υπουργός διακατέχεται από σοσιαλιστική υπερευαισθησία.

Ολα τα υπόλοιπα που εντέχνως διαδίδουν σκοτεινές αντιπατριωτικές δυνάμεις, δηλαδή ότι:

- η ένορκη διοικητική εξέταση αποτελεί μια εσωτερική στο σώμα των προστατών του πολίτη (τέως αστυνομίας) διαδικασία, η οποία το μόνο που αποκλείεται να αποδείξει είναι ότι όλα όσα έγιναν την Τετάρτη στο κέντρο της Αθήνας αποτελούσαν κυβερνητικό σχέδιο,

- ακόμη κι αν ορισμένοι από αυτούς ήταν συνδικαλιστές της ΕΘΕΛ καθόλου, μα καθόλου, δεν αποκλείεται να ήταν και «εξωτερικοί συνεργάτες» των προστατών,

- είχε γεμίσει ο τόπος με προστάτες μεταμφιεσμένους σε διαδηλωτές,

- ο υπουργός και η κυβέρνηση δεν λένε λέξη για τη ρίψη χημικών σε κλειστούς χώρους όπως μεταξύ άλλων στην είσοδο του μετρό, μέσα σε κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών στην οδό Καλαμιώτου 2 και αλλού

- ρίχτηκαν τόνοι χημικών ακαθορίστου σύνθεσης αλλά αποδεδειγμένης βλαπτικότητας για την υγεία, δίχως να υπάρχει η παραμικρή πρόκληση, εξ ου και η απόδειξη ότι οι διωγμοί δεν έχουν πάντοτε ανάγκη από ζηλωτές για να εκδηλωθούν,

Φωτογραφία από το Διαδίκτυο

- ξυλοκοπήθηκε άγρια κόσμος σε γύρω καφενεία και εστιατόρια,

- παρεμποδίστηκε από τους προστάτες η παροχή ιατρικής βοήθειας και η μεταφορά φαρμάκων, όπως δηλώθηκε από τον πρόεδρο του Φαρμακευτικού Συλλόγου,

- στόχος ήταν να διαλυθεί πάση θυσία ο κόσμος και να τρομοκρατηθεί, ώστε να μην ξανακατέβει να διαμαρτυρηθεί για όσα άλλα δεινά μάς περιμένουν,

- έχουμε να κάνουμε με δικτατορία που φέρει κοινοβουλευτικό μανδύα, η οποία έκανε επίδειξη δύναμης και προς το εσωτερικό της χώρας και προς τα ξένα αφεντικά της,

- όσο θα σκληραίνουν τα αντιλαϊκά μέτρα τόσο θα εντείνεται και ο αυταρχισμός και η φασιστικοποίηση του καθεστώτος, αποτελούν αποκυήματα της νοσηρής φαντασίας όσων επιβουλεύονται την πατρίδα και τις φιλεύσπλαχνες δυνάμεις, οι οποίες αφιλοκερδώς σπεύδουν να την βοηθήσουν.

Και για να σοβαρευτούμε. Αποδοτικές και δίχως κόστος οι ελεγχόμενες προβοκάτσιες, αποδοτική και αναγκαία η χρήση βίας, όταν δεν είναι δυνατόν να αποσπαστεί η λαϊκή συναίνεση με διαφορετικό τρόπο.

Ας λάβουν όμως υπόψη τους ότι όσο συνεχίζουν έτσι, όσο αποκαλύπτουν το πραγματικό δικτατορικό πρόσωπο της αστικής εξουσίας, από τη μια δυσκολεύουν το λαϊκό κίνημα, από την άλλη όμως συμβάλλουν στο να ανδρωθεί και κυρίως να οργανωθεί και το αντίπαλον δέος.

Και όταν αυτό προσλάβει το χαρακτήρα ενός μαζικού, ενωτικού, ηγεμονικού κινήματος βίας στη βία της εξουσίας, τότε θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν όπως οι ομογάλακτοί τους των αραβικών χωρών. Διότι από τη στιγμή που επέλεξαν να κηρύξουν τον πόλεμο, πρέπει να γνωρίζουν ότι, παρά τις δυσκολίες, τους διχασμούς και τις αδυναμίες, θα υπάρξει αντίσταση, και με τα δικά τους μέσα.

[i] Για όποιον δεν είδε ακόμη αυτό το βίντεο, ιδού η ηλεκτρονική διεύθυνση όπου μπορεί να το δει προσέχοντας ιδιαίτερα τις τελευταίες σκηνές: http://www.youtube.com/user/narvideos# p/a/u/1/ihahWeFvmfE

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

(Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 3 Ιουλίου 2011)

"Γιατί μπαμπά;" (μια αναφορά στους "αγανακτισμένους")

Λένε πως από την εφορία μπορείς να ξεφύγεις, από τις ερωτήσεις ενός παιδιού όμως, ποτέ. Ειδικά όταν τα μάτια του αιχμαλωτίζουν τα δικά σου και σε πιέζουν ασφυκτικά να απαντήσεις.  Με τις κόρες μου πάντα συζητάμε.  Από μωρά, πριν ακόμα αρθρώσουν λόγο, συνήθιζα να τους μιλάω. Ήξερα μέσα μου πως με καταλάβαιναν κι ας μη μπορούσαν ν΄ απαντήσουν. 

Κι αργότερα όταν άρχισαν να μεγαλώνουν και μπορούσαμε να κάνουμε διάλογο, έβρισκα πάντα τον τρόπο με αφορμή διάφορα γεγονότα ή περιστατικά να προκαλώ μια συζήτηση. Δεν εννοώ «κήρυγμα». Η αλήθεια είναι πως συχνά ήρθα - μέσα από τέτοιες συζητήσεις -  σε δύσκολη θέση. Ίσως να απέφυγα κάποιες φορές τις ερωτήσεις τους, όμως ποτέ δεν τις κορόιδεψα. Προσπαθούσα πάντα να είμαι ειλικρινής απέναντί τους, δεν ξέρω άλλο δρόμο.

Αρκετές φορές κατεβήκαμε οικογενειακώς σε μια συγκέντρωση, είτε των οικοδόμων ήταν αυτή είτε πρωτομαγιάτικη, μαθητικό συλλαλητήριο ή μια γενική απεργία. Πεποίθησή μου είναι πως τα παιδιά πρέπει να συμμετέχουν σε όλες τις διαδικασίες και εκδηλώσεις της ζωής μαζί με τους γονείς τους, να κοινωνικοποιούνται, να χουν τα μάτια και τ΄ αυτιά τους ανοιχτά και να μη δέχονται «αμάσητα» ό,τι τους σερβίρουν στο σπίτι οι γονείς ή ο δάσκαλος στο σχολείο. Να έχουν άποψη – από μικρά – και να την υποστηρίζουν.

Εδώ και πολύ καιρό οι ειδήσεις των καναλιών της τηλεόρασης «δεν παίζουν» στο σπίτι. Μου προκαλούν αηδία όλοι αυτοί οι τύποι που ιδρώνουν μπροστά στους προβολείς για να με πείσουν, πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να βγούμε από την κρίση – είμαι κι εγώ συνυπεύθυνος για την ύπαρξή της άλλωστε – και κάτι πρέπει να τρέχει με την περίπτωσή μου αφού δεν μπορώ να κατανοήσω πως ό,τι γίνεται, γίνεται για το καλό μου.

 Όλοι αυτοί που διατείνονται πως «όλους» μας έπληξε η κρίση και «όλοι» πρέπει να βάλουμε πλάτη για να βγούμε απ΄ αυτή και πόσο προσπαθεί η κυβέρνηση για το καλό μας και πόσο κακόπιστοι και κατευθυνόμενοι είμαστε όσοι πιστεύουμε σε άλλες λύσεις. Και μόλις τελειώσουν τη βάρδιά τους βάζουν τη γραβάτα στην τσέπη και σπεύδουν παρέα με τους πολιτικούς που λίγο πριν… «μαστίγωναν» ανελέητα μπροστά στο φακό, στα μπιστρό και εστιατόρια του Κολωνακίου, για να πνίξουν την πίκρα και τη στεναχώρια τους για τον απλό λαό που υποφέρει, στο ουίσκι και τους αστακούς. Γιατί η δική τους «κρίση» θέλει καλοπέραση.

Ήταν  απόγευμα Δευτέρας, από εκείνα που απλώνεις το κουρασμένο  κορμί σου στον καναπέ και προσδοκάς λίγες στιγμές ηρεμίας - όσο γίνεται -  και ξεκούρασης, όταν δέχτηκα  το πρώτο «χτύπημα»: «μπαμπά χθες η φίλη μου η… πήγε με την οικογένειά της στο μουσείο της Ακρόπολης και μετά πέρασαν από την πλατεία Συντάγματος. Ήταν μαζεμένοι πολλοί άνθρωποι εκεί και  φώναζαν κλέφτες-κλέφτες και μούντζωναν όλοι μαζί τη Βουλή και τους πολιτικούς, μούντζωνε και η φίλη μου».

Και πριν προλάβω να συνέλθω: «μπαμπά εμείς πότε θα πάμε να φωνάξουμε στους πολιτικούς, πηγαίνει ο κόσμος κάθε μέρα, και η κυρία μας στην τάξη πήγε». ( Η «κυρία» είναι η δασκάλα της που παρεμπιπτόντως όταν οι δάσκαλοι απεργούν, αυτή εργάζεται γιατί όπως λέει στην τάξη «έχει οικονομικό πρόβλημα» και αυτοί που απεργούν δεν έχουν υποχρεώσεις!!!)

Προσπαθώντας να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου  επήλθε η πανωλεθρία: «η κυρία μας είπε πως πρέπει όλοι να πάμε γιατί οι πολιτικοί είναι κακοί και κλέφτες και πως αν φυσήξουμε όλοι μαζί θα φύγουν, γιατί μπαμπά εμείς δεν πηγαίνουμε;». Την παρακάλεσα να μου φτιάξει καφέ για να κερδίσω χρόνο. Η κούραση που ένοιωσα ξαφνικά ήταν περισσότερη από την κούραση μιας μέρας στο γιαπί. Πάνε κι εκείνες οι στιγμές της ηρεμίας που αναζητούσα. Δεν έπρεπε να παραδοθώ όμως χωρίς συζήτηση. Θα ήταν η εύκολη λύση.

Παρακολουθώ - ειδικά μέσα από τα blogs - από το ξεκίνημά του αυτό το λεγόμενο κίνημα των «αγανακτισμένων». Μου άρεσε στην αρχή που όλος αυτός ο κόσμος βγήκε στο δρόμο, καιρός ήταν είπα. Μου άρεσε επίσης που γέμισαν τους δρόμους και τις πλατείες οικογένειες με παιδιά, γονείς και παππούδες. Όμως… Κάτι δεν μου «πήγαινε» σ΄ αυτή την ιστορία, κάτι που με κράτησε στο σπίτι και δεν μ΄ άφησε να τρέξω στο δρόμο με τους άλλους.

Γύρισα πολλές σελίδες στο ημερολόγιο από εκείνα τα πρώτα χρόνια της νιότης, τότε που πίστευα πως  είμαι ο μοναδικός  κάτοχος της «αλήθειας» και  δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Από τότε που πίστευα πως όποιος δεν είναι «δικός μας» είναι «εχθρός», με τους απέναντι. Ακόμα και τότε όμως πίστευα πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Πόσο μάλλον σήμερα που με πιο ώριμη - θέλω να πιστεύω -  ματιά βλέπω τα πράγματα.

Μου προκάλεσε εντύπωση αρχικά το γεγονός ότι είπαν καλά λόγια γι αυτό το «κίνημα των αγανακτισμένων» ιεράρχες, έγραψαν καλά λόγια οι μεγαλοδημοσιογράφοι και «κάλυπταν» με ατελείωτες ζωντανές συνδέσεις τα κανάλια της τηλεόρασης. Όμως γιατί να συμβεί κάτι τέτοιο; Ποια άλλη φορά εξέφρασε την αγάπη και την αλληλεγγύη του σε απεργούς ο "άγιος" Θεσσαλονίκης;

Πότε ένοιωσαν συμπαράσταση ή άκουσαν ένα καλό λόγο οι άνεργοι της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης  του Περάματος από τους καψολυριτζοικονομουπρετεντερηδοπαπαχελάδες και τους άλλους τζουτζέδες της «ενημέρωσης»; Και αλήθεια πότε προέβαλλαν ή έστω ανέφεραν μια απεργία των οικοδόμων τα μικρότερα ή "μεγκάλα" τηλεοπτικά κανάλια;

Μήπως προβάλλουν το «κίνημα των αγανακτισμένων» γιατί δεν τους ενοχλεί; Μήπως τα πυρά του «κινήματος» αυτού (οι μούντζες και οι κατσαρόλες δηλαδή) είναι τζούφια, άσφαιρα; Αρκεί άραγε ένα φύσημα απ΄ όλους μας για να φύγουν οι κακοί πολιτικοί; Σίγουρα όχι. Το σύστημα έχει τις «εφεδρείες» του  όπως έχει τις τάξεις του κι αυτές τα κόμματα-εκφραστές τους. Και ξέρουν τη δουλειά τους καλά. Πόσο όμορφα ταιριάζει στην περίπτωση ο στίχος του μεγάλου μας Ελύτη «ήρθαν ντυμένοι φίλοι οι εχθροί μου»!

Δεν με εξέφραζαν ποτέ οι μούντζες και οι αφορισμοί κατά πάντων. Ούτε συνθήματα τύπου «να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή». Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι, όπως δεν είναι κι όλες οι πολιτικές που - οι πολιτικοί -  εκφράζουν ίδιες. Υπάρχουν εκεί μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλά και έξω από αυτό, άνθρωποι και ιδέες που δεν ένοιωσα ποτέ να με προδίδουν. Αυτοί που τους θυμάμαι νέους (νέος κι εγώ τότε) δίπλα μου στις μαθητικές κινητοποιήσεις, στα προβλήματα της γειτονιάς μου κι αργότερα στις απεργίες και τις διεκδικήσεις των δικαιωμάτων μου.

Αυτοί που μέχρι σήμερα «τα μαύρα τα μαλλιά τους κι αν ασπρίσαν δεν τους τρομάζει η βαρυχειμωνιά». Δεν πρόδωσαν ποτέ το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας. Και το σπουδαιότερο: χ ω ρ ί ς ανταλλάγματα!  Είναι αυτοί, άνθρωποι λαϊκοί όπως εγώ κι εσύ, που μπήκαν στην πολιτική φτωχοί κι έμειναν φτωχοί ή έγιναν φτωχότεροι. Οι κομμουνιστές. Κι αν διαφωνώ μαζί τους σε διάφορα ζητήματα και πρακτικές, αυτό δεν με εμποδίζει να πω πως ήταν  πάντα δίπλα μου στα δύσκολα και (υπο)στήριξαν τα δικαιώματά μου. Αυτοί οι πολιτικοί που σύμφωνα με τους πολύχρωμους παπαγάλους της τηλεόρασης «δεν μπορούν να πείσουν το λαό για τις ιδέες τους» γιατί «λένε πάντα τα ίδια, με την ίδια ξύλινη γλώσσα».

Οι ίδιοι αυτοί παπαγάλοι πασχίζουν να μας πείσουν πως υπάρχουν έντιμοι πολιτικοί στα δύο «μεγάλα» κόμματα. Και τους δίνουν απλόχερα βήμα για να μας συμβουλεύσουν (αυτοί που μας έφτασαν ως εδώ!) πως θα βγούμε από την κρίση. Τι κοροϊδία! Έντιμος παύεις να είσαι όχι μόνο αν απλώσεις χέρι στο ταμείο, αλλά κι αν κάνεις τα στραβά μάτια σ΄ αυτόν που το κάνει. Η σιωπή είναι συνενοχή. Κανείς τους δεν είναι πια καθαρός.

Όσοι με την ενεργό συμμετοχή τους στην άσκηση της εξουσίας έφεραν το λαό μας στη σημερινή κατάντια, είναι ένοχοι. Όσοι σώπασαν και δεν αντιστάθηκαν σ΄ αυτή την πολιτική, είναι ένοχοι. Όσοι δε συμφωνούν με τις αναλογίες στο «μίγμα» της πολιτικής, είναι ένοχοι. Ένοχοι κι όλοι μαζί οι παρατρεχάμενοί τους που αγωνιούν για συνδιαχείριση, για μια καρέκλα, για μια θέση στην εξουσία. Όλοι έδωσαν τις εξετάσεις τους και κόπηκαν στη συνείδηση του απλού κόσμου. Ειδικά κάποιοι κρατικοδίαιτοι πρώην συνδικαλιστές με χοντρούς σβέρκους που εξαργύρωσαν τους όποιους «αγώνες» τους με πολυτελή κοστούμια και απαστράπτουσες λιμουζίνες, με βουλευτικούς και υπουργικούς θώκους.

Δεν απαξιώ όλον αυτόν τον κόσμο που γέμισε τις πλατείες. Είναι απλοί άνθρωποι, εργαζόμενοι όπως κι εγώ, άνεργοι, φοιτητές, συνταξιούχοι κλπ. Αγανάκτησαν με την σημερινή κατάσταση και βγήκαν να διαμαρτυρηθούν. Μήπως όμως πρέπει να σκεφτούν πως αυτοί που τους «χτυπούν φιλικά στην πλάτη» και τους προμοτάρουν, θέλουν και τους βολεύει να μένουν έτσι απλά και μόνο «αγανακτισμένοι» και «καθαροί» από κομματικές επιρροές; Μήπως πρέπει να δουν πως το «κίνημά» τους άρχισε να εκφυλίζεται;

Μήπως πρέπει να κάνουν ένα (έστω για αρχή) βήμα παραπέρα και η αγανάκτηση να γίνει συνειδητή αντίσταση απέναντι σ΄ αυτούς που μας καταδυναστεύουν; Για μένα δεν τίθεται κάποιο δίλημμα. Την Τετάρτη η θέση μου (μας) είναι στο δρόμο, στη γενική απεργία. Θα πάρω τα παιδιά μου και θα πάμε  στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, με το "μπλοκ" των οικοδόμων. Εμείς συμμετέχουμε στο «κίνημα» των συνειδητοποιημένων.

  

(Είχα προγραμματίσει  η ανάρτηση αυτή να αφορά τεχνικά θέματα, δεν μπορώ όμως να μην πάρω θέση για όσα συμβαίνουν μπροστά μας. Όταν το σπίτι σου πιάσει φωτιά δεν μπορείς να γράψεις για λάσπες και τούβλα. Αυτά μπορούν να περιμένουν.)