Κώστας Βάρναλης: «Ο καλός πολίτης έχει χρέος να δουλεύει, να πεινά, να δέρνεται, να πλερώνει και να μην καταλαβαίνει…»

Σαν σήμερα, στις 16 του Δεκέμβρη 1974 έφυγε από τη ζωή ο κομμουνιστής ποιητής Κώστας Βάρναλης.

«Ας χάνεται η πατρίδα, αλλ’ όχι το σύστημα» - Ο Κώστας Βάρναλης για την επέτειο του «Όχι»

Όποιος «ενημερώθηκε» σήμερα για τον «εορτασμό» της εθνικής επετείου από τα τηλεοπτικά κανάλια και το διαδίκτυο, θα είδε τις εικόνες των σιδερόφραχτων παρελάσεων και των κρυμμένων από το λαό «επισήμων». Όποιος πήγε σχολείο ή  υπηρέτησε τη μαμά πατρίδα στο στρατό,  διδάχτηκε για τα καλά το (κατά την «κυρίαρχη άποψη») νόημα του «αλβανικού έπους». Λέμε συχνά  με έκπληξη όταν διαβάζουμε ένα παλιό άρθρο πως είναι «σα να γράφτηκε σήμερα». Αυτό που κάνει τα άρθρα του Βάρναλη να είναι τόσο επίκαιρα και, για το συγκεκριμένο που παρουσιάζουμε σήμερα να λες πως γράφτηκε   για τους σημερινούς «επίσημους» στις εξέδρες των παρελάσεων, για τους σημερινούς διοικητές Ασφαλείας, για τους σημερινούς διευθυντές εφημερίδων, είναι η διατήρηση (μέχρι σήμερα) αυτής ακριβώς της «κυρίαρχης άποψης», που θέλει και έχει το λαό να χύνει το αίμα του για την πατρίδα, ενώ οι «φυγάδες του έπους» δεν τόχουν σε τίποτα να την ξεπουλήσουν προκειμένου να μείνουν «απείραχτα» το σύστημα που υπηρετούν και τα αφεντικά τους. Και η ιστορία θα επαναλαμβάνεται όσο ο λαός δεν θα στέλνει μια για πάντα αυτούς τους  «φυγάδες» στον αγύριστο. (Οικοδόμος)

Για να μην ξεχνιόμαστε...

Κάπως έτσι ξεκίνησε το μεγαλειώδες έπος της Αντίστασης  του λαού μας με πρωτεργάτη και μπροστάρη όπως πάντα το Κόμμα της εργατικής τάξης :

Προς το λαό της Ελλάδας

Ο φασισμός του Μουσσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες.

28 Οκτώβρη 2011: Ζητώ συγγνώμη...

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν κι αντέχουνε ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πρώτα ταπεινά ζητώ συγνώμη

Σε ένα ιατρείο μικρό της γειτονιάς
πήγα να βγάλω κάτι ακτινογραφίες
κι είδα ανθρώπους μιας παλιότερης γενιάς
που περιμέναν του γιατρού τις οδηγίες

Είχε ησυχία λες και μπήκα σε ιερό
κι είχανε όλοι του πατέρα μου τα χρόνια
ο γέρος μου έχει πια πεθάνει από καιρό
μα είχε προλάβει να χαρεί τρία εγγόνια

Με τρόπο έριξα μια γρήγορη ματιά
τέτοιο κατάντημα δεν είχα δει ποτέ μου
κι όλα αυτά τα ξεχασμένα γηρατειά
θα είναι σκέφτηκα ανάπηροι πολέμου

Ο ένας είχε το ένα πόδι του λειψό
άλλος το χέρι του δεμένο και πονούσε
ο τρίτος φόραγε κολάρο στο λαιμό
κι ένας άλλος την κυρά του κουβαλούσε

Ο νους μου πήγε στον πατέρα μου ξανά
τότε που μου έλεγε τα βράδια ιστορίες
σαν να είναι τώρα τον θυμάμαι να πονά
και να μιλάει για νεκρούς και τραυματίες

Κι όλοι αυτοί για την δική μου λευτεριά
έζησαν χρόνια κατοχής και τυραννίας
ήταν κορίτσια και αμούστακα παιδιά
και πολεμούσαν στα βουνά της Αλβανίας

Μου είχαν χαρίσει μια ελεύθερη ζωή
κι ότι κι αν ήμουν σε εκείνους το χρωστούσα
κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί
ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα

Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό
κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει
με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό
όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει

Ένιωσα ξάφνου μια τεράστια ντροπή
έσκυψα κάτω και είχα χάσει την μιλιά μου
μου ήρθανε δάκρυα και κρατήθηκα πολύ
και ευτυχώς που είχα μαζί μου τα γυαλιά μου

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν και πολεμούν ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πάλι ταπεινά ζητώ συγνώμη...

Μουσική, λόγια, ερμηνεία: Γιάννης Μηλιώκας