Πραξικόπημα στο ΑΤΕΧΝΩΣ

Στις 25 Νοέμβρη το ΑΤΕΧΝΩΣ έληξε, σε ό,τι μας αφορά ως “Οικοδόμο” και “Σφυροδρέπανο”. Καταλήφτηκε ανοίκεια, αιφνιδιαστικά και χωρίς προηγουμένως κήρυξη πολέμου από τον ως τώρα συνταξιδιώτη Ηρακλή Κακαβάνη, που μπορεί να μας κατηγορήσει άδικα ―ήδη δεν είναι η πρώτη φορά― ότι δε σταθήκαμε Ηρακλείς στο στέμμα του. Ουδέποτε είχε θρόνο το ΑΤΕΧΝΩΣ. Τώρα αποχτά και παύει να είναι ΑΤΕΧΝΩΣ.

Δουλειά δεν είχε ο διάβολος…

Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ

Διαβάζουμε αναλύσεις περί συνεργασιών, περί κακών ηγεσιών, περί τακτικής, περί της προεκλογικής υστερικής επιδίωξης αυτοδυναμίας…

Ο Διάβολος έχει την τιμητική του, ο Μαρξ και ο Λένιν περιφέρονται παντού. Στο τσιτωμένο χαμόγελο της Ντορούλας, στο συνέδριο του ΣΕΒ, στο απανταχού διαβρωμένο οπορτουνάτο… Θα είχαν κάθε δικαίωμα να σηκωθούν από τους τάφους τους, αμφότεροι, αλλά δεν πέθαναν ποτέ…

«Μα πώς το τολμάν, κόκκινη σημαία και σφυροδρέπανο!»

Με την ανατροπή και το ξεπούλημα της Σοβιετικής Ενωσης και τα «πουλιά που μίσεψαν σιαγμένα σ” άλλους τόπους» είχε έρθει στη χώρα μας μια διανοούμενη Σουηδέζα κυρία. Είδε η κυρία κατάπληκτη να ανεμίζει στον Περισσό η κόκκινή μας σημαία και ξέσπασε όλο οργή: «Μα πώς το τολμάν, κόκκινη σημαία και σφυροδρέπανο! Πώς το επιτρέπει το κράτος, γιατί δεν επεμβαίνει η αστυνομία;…».

«Υπήρχε μόνο ο Τσιτσάνης με το μπουζούκι του…»

Η αναφορά μας στη μνήμη του Β. Τσιτσάνη, στο ΑΤΕΧΝΩΣ.
(Με αφορμή τη σημερινή διπλή επέτειο, της γέννησης και του θανάτου του).

15 Φλεβάρη του 1980, δύο και μισή τα ξημερώματα, στο «Χάραμα». Αφού έχουν φύγει και οι τελευταίοι πελάτες και τα γκαρσόνια κρέμασαν τις ποδιές τους, στην κουζίνα του μαγαζιού ξεκινάει για λογαριασμό της UNESCO μια ιστορική «ζωντανή» ηχογράφηση. Ο Βασίλης Τσιτσάνης με τη συνοδεία των Γ. Δέδε (στην κιθάρα), Μ. Μαλλίδη (στον μπαγλαμά) και Ε. Γεράνη (τραγούδι), ηχογραφεί με κέφι και με τον παλιό αυθεντικό τρόπο («με τη μία», χωρίς διακοπές και επαναλήψεις και χωρίς τη «βοήθεια» της τεχνολογίας) τραγούδια, σόλο και ταξίμια, και παράλληλα υπογράφει μια ακόμα λαμπρή σελίδα του στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού.

«Λιγότερο απατεώνας»…

Το σημερινό μας σχόλιο στο περιοδικό ΑΤΕΧΝΩΣ που από χτες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Μπορείτε να περιηγηθείτε στις σελίδες του πατώντας εδώ.

Ο Πάγκαλος δήλωσε ότι θα ψηφίσει Σαμαρά «γιατί είναι ο λιγότερο απατεώνας απ’ όλους». Μόνο η λογική ενός βέρου πασόκου μπορεί να «ζυγίσει» την απατεωνιά. Η λογική που εδώ και δεκαετίες μπολιαζόταν σε εκατομμύρια συνειδήσεις για να μεταλλαχτεί σε αυτή του «μικρότερου κακού». Την ―πολύτεκνη― μάνα του καναπέ και της ψευδαίσθησης, της λαμογιάς και του «σταρχιδισμού», του φόβου και της αυταπάτης· των παιδιών που μεγάλωσαν και παντρεύτηκαν την υποταγή.

Ό Λάκης έπρεπε να το περιμένει

Σχόλιό μας στο περιοδικό ΑΤΕΧΝΩΣ που σήμερα  έκανε το ντεμπούτο του στο διαδίκτυο. Μπορείτε να περιηγηθείτε στις σελίδες του πατώντας εδώ.

Ο Λάκης έπρεπε να το περιμένει. Όταν παίζεις σε λασπωμένο γήπεδο είναι ζήτημα χρόνου να λερωθείς. Η επίθεση ―με αναφορά σε προσωπικά του δεδομένα― που δέχεται από στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, είναι ενδεικτική των «κανόνων» ενός παιχνιδιού που ο Λάκης μπήκε να παίξει, όχι για την γεμάτη θεατές κερκίδα, αλλά για το ―παχυλό― πριμ.

Λίγνεψαν οι ώρες…

Σε λιγότερο από 48 ώρες ξεκινάμε. Από τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης θα μπορείτε να μας επισκεφτείτε στο atexnos.gr. Ήδη από τις πρώτες μέρες παρουσίας μας στο facebook μας αγκαλιάσατε και μας στηρίξατε. Σας ευχαριστούμε. Υποσχόμαστε ότι θα καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για ενδιαφέρουσες αναρτήσεις. Από εσάς θέλουμε να είστε απαιτητικοί. Πρόθεσή μας είναι να παράγουμε και όχι να αναπαράγουμε.

Δημήτρης Γληνός: Ο δάσκαλος της εξορίας

Γράφει ο Οικοδόμος
Αναδημοσίευση από το περιοδικό "ΑΤΕΧΝΩΣ"

Ο Δημήτρης Γληνός ξεχωρίζει ανάμεσα στην πλειάδα των λαϊκών αγωνιστών που απαρνήθηκαν τη «ζεστασιά» της ταξικής καταγωγής τους και τάχτηκαν με τους αδικημένους. Απαρνήθηκε την αστική τάξη που τον γέννησε και του παρείχε όλα τα εφόδια που θα τον έκαναν ένα λαμπρό ―από τα λαμπρότερα― μυαλά της, και αυτή δεν του το συγχώρεσε. Παρά το ότι δεν έπαψε ποτέ να αναγνωρίζει το κύρος του και να τον σέβεται, παράλληλα δεν έπαψε και να τον μισεί και να τον διώκει, δίχως έλεος, μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Γληνός πέθανε πρόωρα, με την υγεία του επιβαρημένη από τις κακουχίες μιας ζωής ταγμένης στην υπόθεση της εργατικής τάξης, έχοντας εκπληρώσει στο ακέραιο το χρέος που επίτασσε η συνείδησή του: «(…)τετράγωνο σα δωρική κολόνα το μυαλό του τοποθετήθηκε οριστικά στο στρατόπεδο του λαού. Πολλοί λένε ότι θέλουν την εξέλιξη αλλά φοβούνται την επανάσταση. Ο Γληνός δε δίστασε και πέρασε στην επανάσταση(…)».1

"Δεν παρατιόμαστε !...Δεν παρατιόμαστε !..."

H ofisofi συμμετέχει στο "ΑΤΕΧΝΩΣ", το νέο ηλεκτρονικό περιοδικό για την πολιτική, τις τέχνες και τα γράμματα. Με τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο κάνουμε ποδαρικό στο περιοδικό που θα κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο στις 15 του Γενάρη.

 "Δεν παρατιόμαστε !...Δεν παρατιόμαστε !..." είναι ο τίτλος με τον οποίο αναρτήθηκε στο " ΑΤΕΧΝΩΣ" το μικρό αφιέρωμα στον αγαπημένο ποιητή. Καλοτάξιδο!

"Δεν παρατιόμαστε !...Δεν παρατιόμαστε !..."

Θυμάμαι  με  γλυκιά νοσταλγία τα χρόνια εκείνα τα εφηβικά που  δεχόμουν  τα ευεργετικά ραπίσματα  των πρώτων συλλογών μεγάλων αλλά άγνωστων σε μένα ποιητών . Ευγνωμοσύνη χρωστώ σε εκείνους τους καθηγητές μου που τολμούσαν να διαβάζουν μέσα στην τάξη στίχους ποιητών που δεν υπήρχαν στα σχολικά βιβλία. Αυτούς που προσπάθησαν να μας μυήσουν στην ποίηση. Με ιδιαίτερη συγκίνηση φέρνω στο νου μου την εικόνα της φιλολόγου μου , όρθια στη μέση της τάξης να  απαγγέλει με σιγανή και ήρεμη φωνή :

Να τα πούμε;

Συνηθίζουμε να λέμε ότι η τάδε χρονιά που πέρασε ήταν μια  «καλή» ή «κακή χρονιά» (εξιδανικεύοντας ―κατά κανόνα― ο καθένας τα χρόνια της παιδικής (του) αθωότητας), συνδέοντας την καθεμιά με το κατά πόσο και πώς τα γεγονότα καθορίζουν τη ζωή μας. Αν το καλοσκεφτούμε θα δούμε ότι οι χρονιές είναι ίδιες. Ο χρόνος κυλά (και οι εποχές-χρονιές αλλάζουν) με την κάθε κίνηση να είναι αυστηρά προδιαγεγραμμένη. Πάντα ο ήλιος θα διώξει τα σύννεφα μετά τη βροχή, πάντα το φως της μέρας θα διαδεχτεί το σκοτάδι της νύχτας, πάντα ένα ζεστό καλοκαίρι θα γιάνει τις πληγές που άνοιξε η βαρυχειμωνιά.