Ο σκοτεινός Ακης Πάνου

Με τον Τάκη Σπετσιώτη τελευταία έχουμε αλλάξει τόπο συνάντησης. Οχι στην Ομόνοια πια, αλλά σε παλιά στέκια στο Θησείο και το Μοναστηράκι.

ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ - Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ... Μουσική παράσταση αφιερωμένη στα 80 χρόνια από τη γέννηση του Άκη Πάνου

Καλησπέρα σε όλους,
Κατ' αρχάς τις καλύτερες ευχές μου (αν και τις βλέπω δυσεκπλήρωτες) για τον καινούργιο χρόνο. Πρωτίστως εύχομαι ο καθένας μας να μπορέσει, με το δικό του προσωπικό τρόπο, να είναι δημιουργικός και να ξεπεράσουμε τα αφύσικα εμπόδια που συνεχώς και με αταλάντευτη συνέπεια βάζουν στο δρόμο μας για ό,τι καλύτερο.
Κατά δεύτερον, στα μουσικά μας. Επιτέλους καταφέραμε και βρήκαμε λύση και εμφανιζόμαστε και πάλι, υπό συνθήκες που, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, έχουν θεωρητικά πολύ καλές προδιαγραφές. Θα παίξουμε τις Κυριακές 19 και 26 Ιανουαρίου και ώρα 8.30 μ.μ. στον ''Κάβουρα'', στα Εξάρχεια (Θεμιστοκλέους 64) με τιμή νομίζω προσιτή και εύλογη (είσοδος 10 ευρώ με ποτό). Θα παρουσιάσουμε τη μουσική παράσταση που ετοιμάζουμε σχεδόν 7 μήνες και είναι αφιερωμένη στα 80 χρόνια από τη γέννηση του Άκη Πάνου. Καταφέραμε, χάρη στην αμέριστη βοήθεια του Γιώργου Κοντογιάννη, να εξασφαλίσουμε την (πολύ δύσκολη) έγκριση της οικογένειάς του, πράγμα που μας δημιουργεί μεγάλες ευθύνες.

80 χρόνια Άκης Πάνου

Αν ζούσε, σήμερα θα έκλεινε τα ογδόντα του χρόνια...ο Άκης Πάνου, ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς-τραγουδοποιούς του λαϊκού μας τραγουδιού.

«Η δική μου αλήθεια» για τον Άκη Πάνου

Αυτό που κάνει έναν καλλιτέχνη να ξεχωρίζει από έναν επαγγελματία είναι το πάθος. Ή μάλλον, τα πάθη του. Αυτά είναι το χρυσάφι μαζί και η κατάρα του. Ο καλός επαγγελματίας θα ανέβει στο πάλκο και θα παίξει άψογα το μπουζούκι του, ή θα ερμηνεύσει με αριστοτεχνικό τρόπο ένα τραγούδι, θα κάνει το κοινό του να ευχαριστηθεί και να τον χειροκροτήσει και όταν τα φώτα σβήσουν όλοι θα συνεχίσουν τη ζωή τους από εκεί που την είχαν αφήσει λίγες ώρες νωρίτερα. Αντίθετα, ο καλλιτέχνης δεν βλέπει σαν κάτι ξεχωριστό αυτό που κάνει γιατί  δεν έχει σκοπό  να «ευχαριστήσει» το κοινό του.  Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους μοιάζει  κάπως με το μυστήριο της κοινωνίας. Ξέρεις από πριν πας να τον ακούσεις ή βάλεις έναν δίσκο στο μηχάνημα να παίξει, πως θα πάρεις από αυτόν  κάτι πιο ουσιαστικό. Κι αυτός έχει τον τρόπο να ξεκλειδώσει τα πιο βαθιά χωμένα και ανήλιαγα υπόγεια του εαυτού σου, τα δικά σου πάθη, να τα γεμίσει φως μέχρι να βρει την ψυχή σου και τότε να απιθώσει δίπλα της αυτό το «κάτι». Που μπορεί να είναι το σφίξιμο που προκαλεί μια γροθιά στο στομάχι, η αύρα ενός παιδικού χαμόγελου, ο ψίθυρος μιας ζεστής ανάσας,  ένα πικραμένο δάκρυ ή μερικές σταγόνες αίμα από μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ. Και όταν τα φώτα της σκηνής σβήνουν, η ζωή, που ποτέ δεν έκανε διάλειμμα για να φορέσει τα καλά της, συνεχίζεται. Γιατί όλο αυτό που συνέβη πριν λίγο ήταν ατόφια ζωή, ένα κομμάτι της  δικής του και ένα της δικής σου.