Τη νέα χρονιά..."Πρέπει και συ, αδερφέ, να το σκεφτείς στο σωματείο σου για να γραφτείς"

Αποχαιρετάμε μια κακή χρονιά και υποδεχόμαστε το 2014 χωρίς να έχει φανεί ακόμα στο βάθος του τούνελ της καπιταλιστικής κρίσης (που τσακίζει τους οικοδόμους και άλλους εργαζόμενους) το… φως της «ανάπτυξης» που μας υπόσχονται οι κυβερνώντες. Ξέρουμε καλά, πως ακόμα και αν κάποτε φανεί, δεν πρόκειται να φωτίσει και να ζεστάνει τις ζωές και τα σπίτια των εργατών.

Χτυπάτε τον!

Θυμάμαι κείνη την χρονιά, ήταν Απρίλης όπως και τώρα, θυμάμαι τις όμορφες αμυγδαλιές πού ‘χαν βγάλει τ’ άνθη τους. Έμοιαζαν με νύφες έτοιμες να στήσουν το χορό. Λίγο πιο κάτω ένα λιβάδι γιομάτο από κατακόκκινες παπαρούνες, έδιναν ένα οπτικό πανόραμα. Όλα αυτά όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα τα ξεχάσω. Πάντα στο μυαλό μου θα ‘ρχεται κείνη η στιγμή, θυμάμαι σαν τώρα το χωροφύλακα, τον κυρ-Μένιο, είχε στα χέρια του ένα πελώριο ρόπαλο και το ανεβοκατέβαζε στη ράχη ενός σκύλου.

Από τα ουρλιαχτά του μαζεύτηκαν οι χωριανοί και περίεργα κοιτούσαν τον κυρ-Μένιο που με μανία ανεβοκατέβαζε το ρόπαλο στη ράχη του σκύλου.

Η οργή μας ατίθαση φωτιά, την επίγεια κόλαση στάχτη να κάνει!

Η πρώτη Ελληνίδα χτίστης. Έγινε οικοδόμος από έρωτα αλλά τραυματίστηκε σοβαρά.

Ποιος είπε πως η οικοδομή είναι μόνο για τους άντρες; Είναι συνηθισμένο φαινόμενο στις μέρες μας να δουλεύουν σε κάποια επαγγέλματα της οικοδομής και γυναίκες. Προκαλεί εντύπωση όμως όταν μαθαίνουμε πως αυτό συνέβαινε από παλιά, τουλάχιστον 34 χρόνια πριν, που δημοσιεύτηκε η πιο κάτω είδηση. Σε αντίθεση με την ενασχόληση της γυναίκας στην οικοδομή πάντως, ο ...θεός Έρωτας, από ύπαρξης του ανθρώπινου είδους, στέλνει τα βέλη του σε άντρες και γυναίκες, κάνοντάς τους να υπερνικούν κάθε εμπόδιο και δυσκολία, να γκρεμίζουν κάθε "μύθο" που ...χτίζει η ανθρώπινη κοινωνία.

Η "ανθρώπινη" αυτή είδηση δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΠΑΝΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ",  όργανο της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας, το Νοέμβρη του 1977.

"Μία νεαρή οικοδόμος, η Μαρία Ιακώβου, ετών 19, κάτοικος Αιγάλεω, που είχε γίνει κτίστης για να νικήσει τη φτώχια και την άρνηση των γονιών της, να παντρευτεί τον αγαπημένο της, έπεσε από ύψος τριών μέτρων και τραυματίστηκε σοβαρά. Η ιστορία της αρχίζει τον περασμένο Γενάρη, όπου γνωρίζεται με το Μανώλη Δρομάζο και τον ερωτεύεται με πάθος. Οι γονείς της όμως αρνούνται να συγκατατεθούν στο γάμο της. Έτσι, η Μαρία, υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την εργασία της (πλέχτρια), που μέχρι τότε έκανε, και να πάει στην αρχή βοηθός χτίστη.

Οι ανάγκες όμως την υποχρέωσαν, για να κερδίσει περισσότερα, να γίνει μάστορας. Έτσι, σ’ ένα μήνα τα κατάφερε κι έγινε μια μεγάλη χτίστρια, χτίζοντας 15 έως 20 μέτρα την ημέρα. Η μοίρα όμως την χτύπησε άσχημα, έπεσε και τραυματίστηκε σοβαρά. Ευχόμαστε να είναι περαστικό το ατύχημά της, να πραγματοποιηθεί ο μεγάλος της πόθος, να παντρευτεί τον αγαπημένο της και να ξαναγυρίσει στο γιαπί, που είναι τόσο συνδεδεμένο με τη μεγάλη της αγάπη."

Ο αρθογράφος βέβαια είναι λίγο υπερβολικός, προσπαθώντας να εκφράσει τη συμπάθειά του στη συνάδελφο. Τεχνίτης κτίστης δε γίνεται κάποιος μόλις σε ένα μήνα, άντρας ή γυναίκα...