Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Νίκος Αντωνάκος - 7 χρόνια απουσίας


Για δεκαετίες, το πρώτο πλήρες σώμα που αγκάλιαζα κάθε πρωί, δίπλα από το φλιτζάνι με το τσάι μου - τώρα έχει αλλάξει η εμφάνιση του σε ηλεκτρονική - ήταν ο έντυπος «Ριζοσπάστης».
Από την αρχή κάθε εβδομάδας περίμενα την Κυριακή, η ύλη του πολλαπλασιαζόταν, κυρίως, για τη στήλη «Η άλλη Διάσταση» του Νίκου Αντωνάκου.

Η γραφή του ήταν αυτός ο ίδιος, οι διαστάσεις του πολλαπλές: Η ιδεολογία του, η εργατικότητά του, η συνέπειά του, ο πραγματισμός του. Οι λέξεις του ανταποκρίνονταν σε κάτι σταθερό, που αντικατόπτριζαν την κινηματογραφική του πρόσληψη χωρίς να τους αφαιρεί την πνευματικότητά τους. Οι συμβολισμοί, οι αναφορές, τα ρητά του ήταν ξεκάθαρα.

Τα κείμενά του γίνονταν, μεταξύ μας, θέμα για πολιτική ανάλυση και προώθηση των ιδεών που εξέφραζαν.

Στις 2 Απριλίου 2009, η αδελφή μου κι εγώ πήγαμε στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, στην οποία είχε υπάρξει Γενικός Γραμματέας (πάντα εκλεγμένος σε διάφορους πολιτισμικούς φορείς), σε μια εκδήλωση για τον Γιάννη Ρίτσο, στην οποία θα ήταν ομιλητής και ο Νίκος Αντωνάκος.

Καθίσαμε στην πρώτη σειρά της αίθουσας, για να νιώθουμε ακόμα πιο κοντά του.

Οταν ανέβηκε στο βήμα, μου έκανε εντύπωση που είχε αναρριχτό στους ώμους του το παλτό του. Μου έσβησε την απορία, λέγοντας ότι ήταν κρυωμένος.

Αφού διάβασε μια σελίδα ζήτησε συγνώμη και παρακάλεσε την σύντροφό του Ελένη Ζαφειρίου να ανέβει στο βήμα και να συνεχίσει την ομιλία του.

Εκείνος κατέβηκε και κάθισε δίπλα στην αδελφή μου, στο κάθισμα του διαδρόμου, με τον αριστερό του ώμο στο δεξί δικό της.

Εκεί τελείωσε αθόρυβα τη ζωή του ο Νίκος Αντωνάκος.

Η πολιτική του κηδεία έγινε στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας με την παρουσία συντρόφων, ομοϊδεατών, συναδέλφων, αναγνωστών, φίλων και άλλων με τη συνοδεία μουσικής Μπετόβεν.

Σήμερα, Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016, τον αναζήτησα στις κυριακάτικες επιφυλλίδες του στον «Ριζοσπάστη» και διάβασα, για μια φορά ακόμα, το κείμενό του με τίτλο «Σε τούτα δω τα μάρμαρα, καμιά σκουριά δεν πιάνει», την τελευταία του «Αλλη διάσταση» με ημερομηνία 29-3-09, που υπήρξε η τελευταία της ζωής του.

«Η προσπάθεια εξομοίωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό δεν αφορά μόνο τους κομμουνιστές. Για την ακρίβεια, δεν αφορά καθόλου τους κομμουνιστές! Κανένα ψήφισμα και καμία απόφαση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δε θα λυγίσει, έστω και στο ελάχιστο, τη θέλησή μας.

Ξέρουμε τη γνώμη τους για εμάς, η οποία μάς είναι παντελώς αδιάφορη. Το αντίθετο μάλιστα! Αν είχαν άλλη άποψη και άλλες σκέψεις για εμάς, θα ψαχνόμασταν. Οι όποιες αποφάσεις, λοιπόν, παρθούν, οι οποίες θα είναι ταξικές, αφού τέτοια είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση και το κοινοβούλιό της, θα στρέφονται σε βάρος των ευρωπαϊκών λαών στο σύνολό τους. Των ευρωπαϊκών λαών που σήμερα βρίσκονται σε χειρότερη περίοδο από κάθε άλλη φορά.

Ο καθένας, λοιπόν, ας αναλάβει τις ευθύνες του! Υπερασπιζόμενος τον κομμουνισμό, υπερασπίζεται το οκτάωρο... το δικαίωμα στην εργασία, στη σύνταξη, στη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στην ελεύθερη και δωρεάν Παιδεία...».

Αύριο, Κυριακή 3 Απριλίου δεν θα υπάρχει γραπτός λόγος από τον Νίκο Αντωνάκο, αλλά οι σκέψεις του, οι ιδέες του, οι προτροπές του προς την ανάληψη των ευθυνών μας ως εργαζομένων όντων θα ισχύουν και τώρα και στο μέλλον.

Ιωάννα Καρατζαφέρη
 
Ο Νίκος Αντωνάκος, μέλος του ΚΚΕ από τα νεανικά του χρόνια, γεννήθηκε στο Αγρίνιο, στις 25 Μάη του 1942. Εγραψε πολλά σενάρια για τον κινηματογράφο, για ντοκιμαντέρ και για την τηλεόραση. Εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Τ΄ αστέρια δεν φάνηκαν» και το μυθιστόρημα «Δεξιότερα της δεξιάς», το οποίο έγινε κινηματογραφική ταινία, και «Η Ακτή του Ραζλίφ». Συνεργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης σε εφημερίδες του Λονδίνου. Υπήρξε ανταποκριτής του «Ριζοσπάστη» στη Μ. Βρετανία, μέχρι τέλους αρθρογραφούσε στον «Ριζοσπάστη» κάθε Κυριακή, ενώ υπέγραφε και την κριτική κινηματογράφου. Εγραψε και σκηνοθέτησε την τηλεοπτική εκπομπή «Τέχνη και Πολιτισμός», καθώς και τη θεατροποιημένη τριλογία «Η ζωή, ο Ερωτας και ο Θάνατος». Σκηνοθέτησε δύο ταινίες μεγάλου μήκους, «Το Ράλλυ του Θανάτου» και «Δεξιότερα της δεξιάς».

Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και μέλος του ΔΣ για περισσότερα από 10 χρόνια. Μέλος της Διοίκησης και της Εκτελεστικής Γραμματείας της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Σκηνοθετών «FERA». Μέλος της Διοίκησης και του Εκτελεστικού Γραφείου της Διοίκησης της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Εργαζομένων στα Οπτικοακουστικά Μέσα «FISTAV». Δυστυχώς, χρόνια τώρα προσπαθούσε να κάνει μια καινούργια ταινία, αλλά δεν το ενέκριναν από το Κέντρο Κινηματογράφου. Τον τελευταίο καιρό βρισκόταν στη διαδικασία της «διερεύνησης της αγοράς», στην Ελλάδα και το εξωτερικό, για τη νέα του ταινία με το τίτλο «Για πιάνο και ορχήστρα». Παράλληλα, φρόντιζε την έκδοση του τρίτου βιβλίου του «Ιστορίες της Κυριακής» (πολιτικά κείμενα - 2 τόμοι), και το καινούριο του μυθιστόρημα «Για Πιάνο και Ορχήστρα».

Το εξαιρετικό κείμενο του Νίκου Αντωνάκου "Η χώρα των σακατεμένων" ΕΔΩ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: