«Υπήρχε μόνο ο Τσιτσάνης με το μπουζούκι του…»

Η αναφορά μας στη μνήμη του Β. Τσιτσάνη, στο ΑΤΕΧΝΩΣ.
(Με αφορμή τη σημερινή διπλή επέτειο, της γέννησης και του θανάτου του).

15 Φλεβάρη του 1980, δύο και μισή τα ξημερώματα, στο «Χάραμα». Αφού έχουν φύγει και οι τελευταίοι πελάτες και τα γκαρσόνια κρέμασαν τις ποδιές τους, στην κουζίνα του μαγαζιού ξεκινάει για λογαριασμό της UNESCO μια ιστορική «ζωντανή» ηχογράφηση. Ο Βασίλης Τσιτσάνης με τη συνοδεία των Γ. Δέδε (στην κιθάρα), Μ. Μαλλίδη (στον μπαγλαμά) και Ε. Γεράνη (τραγούδι), ηχογραφεί με κέφι και με τον παλιό αυθεντικό τρόπο («με τη μία», χωρίς διακοπές και επαναλήψεις και χωρίς τη «βοήθεια» της τεχνολογίας) τραγούδια, σόλο και ταξίμια, και παράλληλα υπογράφει μια ακόμα λαμπρή σελίδα του στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού.

Ο Τσιτσάνης... στο πανεπιστήμιο

Θέμα πανεπιστημιακής διατριβής έγινε ο Βασίλης Τσιτσάνης. Ο Νίκος Ουρδουλίδης, που σπούδασε στο πανεπιστήμιο Λιτς της Αγγλίας, με διδακτορικό στη Λαϊκή Μουσικολογία, με μεταπτυχιακό στο Κλασικό Τραγούδι, πτυχιούχος της Μουσικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθηγητής πιάνου στο ΤΕΙ Ηπείρου, κυκλοφόρησε σε βιβλίο τη διπλωματική του εργασία από τις εκδόσεις Ιανός με τίτλο «Η δισκογραφική καριέρα του Βασίλη Τσιτσάνη (1936-1983)». Η επιμέλεια είναι του Κώστα Βλησίδη.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #23

Πηγή φωτογραφίας

Ο Δάσκαλος, ο βλάχος, κουρδίζει το μπουζούκι στο πάλκο και συνομιλεί με τους θαμώνες. Αμέσως μετά ξεκινάει η μυσταγωγία. Μαγικές στιγμές που άφησε πίσω της μια εποχή που τη στόλιζαν σπουδαίοι άνθρωποι και έσβησε κι αυτή μαζί τους. 

15 βαριά ζεϊμπέκικα για την κοινωνική αδικία

«Μπήκα πια στη βιοπάλη. Αν θυμάμαι καλά, πρωτοπούλησα τσιγάρα. Είχα φτιάξει έναν ταμπλά, έβαζα μέσα τσιγάρα και κατέβαινα στην Ομόνοια να τα πουλήσω. Άλλες φορές στη μεγάλη κίνηση κατέβαινα με τον ηλεκτρικό και μετέφερα βαριά πράγματα που είχαν μαζί τους οι επιβάτες και τα πήγαινα στις αφετηρίες των λεωφορείων. «Να τα πάμε κύριος;» Κάτι άλλα παιδιά μου είπαν ότι βγάζεις πιο πολλά με το νερό στη Λαχαναγορά. Γιατί με το «να τα πάμε κύριος;» μας κυνηγούσαν οι αστυφύλακες. Υπήρχε ένας Λεωνίδας του 4^ου που με είχε πολύ στο μάτι, μου ‘ριχνε κάτι κλωτσιές, Παναγία μου! Πήδαγα δυο μέτρα. Κι όταν του ‘λεγα «Εμένα βρήκες και κυνηγάς; Τόσα παιδιά είμαστε, γιατί εμένα;», «Εσένα βρε πούστη», μου ‘λεγε, «εσένα, τσόγλανε».(1)

"Της κοινωνίας η διαφορά φέρνει στον κόσμο μεγάλη συμφορά". Αφιέρωμα στη διπλή επέτειο του Βασίλη Τσιτσάνη

"H αριστοκρατία των Τρικάλων με κορόιδευε, γιατί ήμουν κακοντυμένος και έπαιζα μπουζούκι. Πολλές φορές με προσβάλανε και με κάνανε να ντρέπομαι πολύ. Εγώ όμως τους εκδικήθηκα με τις μετέπειτα επιτυχίες μου. Όλοι αυτοί που με κοροϊδεύανε τότε, έρχονταν στα κέντρα που δούλευα και πετάγανε τα πλούτη τους στα πόδια μου για ένα τραγούδι...".

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα από γονείς Ηπειρώτες. Τσαρουχάς ο πατέρας του, είχε ένα μαντολίνο με το οποίο έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά κλέφτικα τραγούδια της πατρίδας του. Αυτά ήταν τα πρώτα ακούσματα του μικρού Βασίλη μαζί με τις βυζαντινές ψαλμωδίες που άκουγε στην εκκλησία. Στα 11 χρόνια του χάνει τον πατέρα του και μόνον τότε πέφτει στα χέρια του το μαντολίνο - το οποίο στο μεταξύ έχει μετατραπεί από κάποιον ντόπιο οργανοποιό σε μπουζούκι. Στα γυμνασιακά του χρόνια στα Τρίκαλα μαθαίνει παράλληλα βιολί, συμμετέχοντας με αυτό σε τοπικές εκδηλώσεις. Το μπουζούκι όμως, αν και χωρίς κοινωνική καταξίωση στη μικρή τοπική κοινωνία, τραβάει περισσότερο το ενδιαφέρον του. Τα πρώτα του τραγούδια τα γράφει σε ηλικία 15 χρονών. Στα τέλη του 1936 φεύγει από τα Τρίκαλα για την Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει νομικά…