«Ένας δεν είμαι μα χιλιάδες…» ― Αφιέρωμα στο εργατικό – επαναστατικό τραγούδι του μεσοπολέμου (1918-1935)

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των τραγουδιών, αν και στον καιρό τους ήταν πολύ αγαπητά ειδικά στους νέους της ΟΚΝΕ, στις μέρες μας είναι άγνωστα.

Δημήτρης Μητροπάνος: «Μπορώ να φτιάξω μια καλύτερη κοινωνία; Αυτό με απασχολεί»

Ο Δημήτρης Μητροπάνος έφυγε πρόωρα από τη ζωή, σαν σήμερα, στις 17 του Απρίλη 2012, στα 64 του χρόνια. Αγαπήθηκε όσο λίγοι, από το λαό και τη νεολαία. Κι είχε ακόμα τόσα πολλά να δώσει.

Ηχητικό ντοκουμέντο: Η τελευταία συνέντευξη του Μανώλη Χιώτη

Το Νοέμβρη του 2008 το 4ο τεύχος του περιοδικού «Όασις» περιλάμβανε ένα μεγάλο αφιέρωμα του ερευνητή του λαϊκού τραγουδιού Βαγγέλη Αρναουτάκη στον Μανώλη Χιώτη,

Επαναλαμβάνεται το αφιέρωμα στον θρύλο του ρεμπέτικου Γιάννη Παπαϊωάννου

Επαναλαμβάνεται σήμερα Πέμπτη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (Λεωφόρος Συγγρού 143, Ν. Σμύρνη, Τηλ. 210 9315 600) το μεγάλο αφιέρωμα στον πρωτεργάτη του «κανταδόρικου» ρεμπέτικου τραγουδιού, Γιάννη Παπαϊωάννου, με τη στήριξη της οικογένειας του συνθέτη.

«Και φωνάζαν από πάνω γεια σου Παπαϊωάννου…» - Γιάννης Παπαϊωάννου: «Ψήλωσε» το λαϊκό τραγούδι και τον άνθρωπο

Η λεβέντικη κορμοστασιά και η ευγενική μορφή του έκλειναν μια μεγάλη καρδιά και μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης, σπάνιου ταλέντου και δημιουργίας.

Αφιέρωμα στον μεγάλο «μπαρμπα-Γιάννη» του ρεμπέτικου

Μεγάλο μουσικό αφιέρωμα στο θρύλο του ρεμπέτικου Γιάννη Παπαϊωάννου, θα πραγματοποιηθεί τη μέρα των γενεθλίων του στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Στο αφιέρωμα που γίνεται με τη στήριξη της οικογένειας του μεγάλου καλλιτέχνη συμμετέχουν καλοί και καταξιωμένοι τραγουδιστές και μουσικοί καθώς και δεξιοτέχνες του μπουζουκιού.

Μουσικό ταξίδι με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο

Από τους πιο χαρακτηριστικούς τραγουδιστές της εποχής του, ξεχωρίζει για τις εξαιρετικές ερμηνείες του αλλά και για τις αυστηρές και συνεπείς καλλιτεχνικά επιλογές και αναζητήσεις του.

Η Σοφία Παπάζογλου «μαζί» με τις «δικές μας ξένες» Εσκενάζυ, Χασκήλ, Νίνου

Τραγούδια που πρωτοτραγούδησαν τρεις μυθικές φωνές του ρεμπέτικου, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Στέλλα Χασκήλ και η Μαρίκα Νίνου θα παρουσιάσει η εξαιρετική και αγαπημένη ερμηνεύτρια Σοφία Παπάζογλου, σε μια και μοναδική βραδιά στον Ιανό την Παρασκευή 13 του Γενάρη.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου: «Δεν είμαι στιχουργός. Γράφω τραγούδια «εξ αριστεράς χειρός». Γιατί έχω ανάγκη…»

«Ψηλή, λιγνή. Βαθιά χαρακωμένο πρόσωπο. Δάχτυλα κυρτά, γεμάτα κάλους μαύρους απ’ το τσιγάρο. Μέσα απ’ τους καπνούς το βλέμμα της: Άλλοτε απέραντα νοσταλγικό. Άλλοτε ανήσυχος προβολέας που ψάχνει στα βάθη της ψυχής σου. Όλα σ’ αυτήν είναι ακατάστατα εκτός απ’ το αγκομαχητό που ρυθμικά πάει κι έρχεται μες στα ασθματικά πνεμόνια της. Άλλοτε δε σου φαίνεται παρά σαν μια απλή γριούλα κι άλλοτε πάλι θαρρείς πως έχεις μπροστά σου κάποια μάγισσα. Κάποια μάγισσα χωμένη σε παλιά τριμμένα αποφόρια»… *

Μ’ ένα «αχ» του Καζαντζίδη

Τον Καζαντζίδη ή θα τον αγαπήσεις βαθιά ή θα του κλείσεις την πόρτα. Άλλη σχέση μαζί του δεν πιάνεις. Αθόρυβα δεν περνάει. Εκατομμύρια τον λάτρεψαν, κάποιοι τον μισούν και μετά θάνατο. Αν βγάλεις στην πάντα τους δήθεν και τους ψευτοκουλτουριάρηδες, που παραπατάνε στη σκιά του, άλλος ποτέ δεν τον χτύπησε κάτω απ’ τη μέση.

Μισός αιώνας μέσα από εργατικά τραγούδια που ερμήνευσε ο Στ. Καζαντζίδης

Εργατικά τραγούδια που ερμηνεύθηκαν από το μεγάλο λαϊκό βάρδο Στέλιο Καζαντζίδη, τραγούδια που βρέθηκαν για δεκαετίες στα χείλη Ελλήνων εργατών όπου Γης, τραγουδήθηκαν ξανά από τους καλλιτέχνες και τον κόσμο που συμμετείχε στη συναυλία που διοργάνωσε, το Σάββατο 13/12, η ΤΟ Βιομηχανίας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ, στο κατάμεστο γήπεδο του Σπόρτιγκ.

Το ερασιτεχνικό συγκρότημα, που έπαιξε στην εκδήλωση, ταξίδεψε τους συμμετέχοντες σε αυτή σε μια διαδρομή μισού αιώνα, μέσα από τραγούδια που ερμήνευσε ο Στ. Καζαντζίδης: Από το «Απόψε μάνα σε συλλογιέμαι» του 1956 ως τις «Φάμπρικες της Γερμανίας» και το «Βράχο - Βράχο» του 1961. Από το «Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια» του 1964 ως το «Ψωμί της ξενιτιάς» του 1970, το «Βουνά σας χαιρετώ» του 1974 και το «Ερχονται χρόνια δύσκολα», στο γύρισμα του 20ού αιώνα. Τραγούδια μέσα από τα οποία αντηχεί η περπατησιά του λαού σε δίσεκτα χρόνια, που βάδιζε και βαδίζει ξέροντας πως «Τα όνειρα χτίζονται» παλεύοντας.

Στέλιος Καζαντζίδης: Ριζωμένος στις καρδιές των ανθρώπων της βιοπάλης

Ο Στέλιος Καζαντζίδης βίωσε και με την απέραντη, βαθιά, εκφραστική φωνή του τραγούδησε τους καημούς, τους έρωτες, τις πίκρες, τις αδικίες του κόσμου, τον μόχθο του εργάτη, τον καημό του μετανάστη, την αγωνία και τους πόθους των απλών ανθρώπων. Φωνή - σύμβολο μιας κοινωνίας που αγωνιζόταν να σταθεί στα πόδια της και αιμορραγούσε στην ξενιτιά, ο Καζαντζίδης μίλησε στην καρδιά του λαού μας, ερμηνεύοντας σπουδαία λαϊκά τραγούδια. Γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 29 Αυγούστου του 1931. 

Θόδωρος Δερβενιώτης: Ο καπετάνιος του κοινωνικού τραγουδιού και του αγώνα

Υπήρξε ο τελευταίος της ένδοξης γενιάς των Βαμβακάρη, Παπαϊωάννου, Τσιτσάνη, Μητσάκη, Καλδάρα, μιας γενιάς που γεννήθηκε και αναδύθηκε μέσα από τα ερείπια, προσφέροντας ένα μεγάλο, πολύπλευρο έργο, «σαν καθαρή αύρα της θάλασσας». Δύο χρόνια συμπληρώνονται αύριο από το θάνατο του Θόδωρου Δερβενιώτη, του σπουδαίου λαϊκού συνθέτη και ακούραστου δασκάλου, του συνεπή αγωνιστή σε κάθε μετερίζι, του αγαπημένου συντρόφου. Του ανθρώπου που δοκιμάστηκε, εξορίστηκε, ταλαιπωρήθηκε ποικιλότροπα, αλλά άντεξε και τα 'βγαλε πέρα, χάρη στη βαθιά του πεποίθηση να προσφέρει αυτά που άλλοι αποφεύγουν ή αρνούνται: Την αλληλεγγύη, τη συμπαράσταση και τον καλό του λόγο, αλλά κυρίως το ταλέντο, την αγωνιστικότητα και το πείσμα του να υπερασπίζεται με πάθος αρχές και αξίες.

Ο σκοτεινός Ακης Πάνου

Με τον Τάκη Σπετσιώτη τελευταία έχουμε αλλάξει τόπο συνάντησης. Οχι στην Ομόνοια πια, αλλά σε παλιά στέκια στο Θησείο και το Μοναστηράκι.

ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ - Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ... Μουσική παράσταση αφιερωμένη στα 80 χρόνια από τη γέννηση του Άκη Πάνου

Καλησπέρα σε όλους,
Κατ' αρχάς τις καλύτερες ευχές μου (αν και τις βλέπω δυσεκπλήρωτες) για τον καινούργιο χρόνο. Πρωτίστως εύχομαι ο καθένας μας να μπορέσει, με το δικό του προσωπικό τρόπο, να είναι δημιουργικός και να ξεπεράσουμε τα αφύσικα εμπόδια που συνεχώς και με αταλάντευτη συνέπεια βάζουν στο δρόμο μας για ό,τι καλύτερο.
Κατά δεύτερον, στα μουσικά μας. Επιτέλους καταφέραμε και βρήκαμε λύση και εμφανιζόμαστε και πάλι, υπό συνθήκες που, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, έχουν θεωρητικά πολύ καλές προδιαγραφές. Θα παίξουμε τις Κυριακές 19 και 26 Ιανουαρίου και ώρα 8.30 μ.μ. στον ''Κάβουρα'', στα Εξάρχεια (Θεμιστοκλέους 64) με τιμή νομίζω προσιτή και εύλογη (είσοδος 10 ευρώ με ποτό). Θα παρουσιάσουμε τη μουσική παράσταση που ετοιμάζουμε σχεδόν 7 μήνες και είναι αφιερωμένη στα 80 χρόνια από τη γέννηση του Άκη Πάνου. Καταφέραμε, χάρη στην αμέριστη βοήθεια του Γιώργου Κοντογιάννη, να εξασφαλίσουμε την (πολύ δύσκολη) έγκριση της οικογένειάς του, πράγμα που μας δημιουργεί μεγάλες ευθύνες.

Η φαλτσέτα και η τραγουδίστρια

στη μνήμη της Πόλυς Πάνου

Τα καλοκαίρια πριν την έναρξη της Πέμπτης και της Έκτης Δημοτικού, η μάνα μου για να μπορεί να με κουμαντάρει την εποχή που ήμουν κομματάκι ζωηρό και ανήσυχο παιδί όπως μολογούσαν οι γείτονες μπροστά της – γιατί πίσω της «σατανά» με ανεβάζανε, «διαβολόπαιδο» με κατεβάζανε – και, επειδή είχε κι ένα μωρό στην αγκαλιά, έναν πιο μικρό από μένα να τον σέρνει από το χέρι κι έναν άντρα ανεπρόκοπο καθώς έλεγε τον πατέρα μας, είχε παρακαλέσει έναν γείτονα καφετζή - τον κυρ Παντελή της Τασούλας - να με απασχολεί στο καφενείο που διατηρούσε στο κέντρο της πόλης.

Καλό ταξίδι κυρία Πάνου…

Πενθεί σήμερα το λαϊκό μας τραγούδι. Η  Πόλυ Πάνου, η μεγάλη κυρία του, κίνησε για το στερνό πιο μακρινό ταξίδι της. Μαζί πενθούμε κι εμείς που μεγαλώσαμε με τα τραγούδια της. Όσοι την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε μέσα από  τα  μαύρα δισκάκια και τις κασσέτες του παλιού μαγνητοφώνου.

Τον διέκριναν η αξιοπρέπεια, η λεβεντιά, η ντομπροσύνη

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ - Ένας χρόνος από την πικρή απουσία του. Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου, γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη.

«Η δική μου αλήθεια» για τον Άκη Πάνου

Αυτό που κάνει έναν καλλιτέχνη να ξεχωρίζει από έναν επαγγελματία είναι το πάθος. Ή μάλλον, τα πάθη του. Αυτά είναι το χρυσάφι μαζί και η κατάρα του. Ο καλός επαγγελματίας θα ανέβει στο πάλκο και θα παίξει άψογα το μπουζούκι του, ή θα ερμηνεύσει με αριστοτεχνικό τρόπο ένα τραγούδι, θα κάνει το κοινό του να ευχαριστηθεί και να τον χειροκροτήσει και όταν τα φώτα σβήσουν όλοι θα συνεχίσουν τη ζωή τους από εκεί που την είχαν αφήσει λίγες ώρες νωρίτερα. Αντίθετα, ο καλλιτέχνης δεν βλέπει σαν κάτι ξεχωριστό αυτό που κάνει γιατί  δεν έχει σκοπό  να «ευχαριστήσει» το κοινό του.  Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους μοιάζει  κάπως με το μυστήριο της κοινωνίας. Ξέρεις από πριν πας να τον ακούσεις ή βάλεις έναν δίσκο στο μηχάνημα να παίξει, πως θα πάρεις από αυτόν  κάτι πιο ουσιαστικό. Κι αυτός έχει τον τρόπο να ξεκλειδώσει τα πιο βαθιά χωμένα και ανήλιαγα υπόγεια του εαυτού σου, τα δικά σου πάθη, να τα γεμίσει φως μέχρι να βρει την ψυχή σου και τότε να απιθώσει δίπλα της αυτό το «κάτι». Που μπορεί να είναι το σφίξιμο που προκαλεί μια γροθιά στο στομάχι, η αύρα ενός παιδικού χαμόγελου, ο ψίθυρος μιας ζεστής ανάσας,  ένα πικραμένο δάκρυ ή μερικές σταγόνες αίμα από μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ. Και όταν τα φώτα της σκηνής σβήνουν, η ζωή, που ποτέ δεν έκανε διάλειμμα για να φορέσει τα καλά της, συνεχίζεται. Γιατί όλο αυτό που συνέβη πριν λίγο ήταν ατόφια ζωή, ένα κομμάτι της  δικής του και ένα της δικής σου.

15+1 βαριά ζεϊμπέκικα για τον θάνατο

Ο Καζαντζίδης έλεγε πως «λαϊκό τραγούδι σημαίνει πόνος». «Λαϊκός τραγουδιστής» έλεγε,  «είναι αυτός που βγάζει  από μέσα του πόνο, γιατί μόνο έτσι  απαλύνει τον πόνο αυτών που τον ακούνε». Ο πόνος έχει πολλά πρόσωπα και πολλές φορές έρχεται όταν δεν τον περιμένεις. Πόνος γίνεται ο ανεκπλήρωτος έρωτας, η αγάπη που δεν βρίσκει ανταπόδωση αλλά κι ο χωρισμός. Πόνο προκαλεί η αδικία που γεννιέται από την κοινωνική ανισότητα, η μετανάστευση, η από ανάγκη εγκατάλειψη του γενέθλιου τόπου, της πατρίδας,  ο αποχωρισμός των αγαπημένων προσώπων. Όταν δεν την επιδιώκεις, η μοναξιά σε πονάει. Ο φόβος είναι πόνος διαρκής και αβάσταχτος.  Η αρρώστια γίνεται και σωματικός πόνος.  Η απώλεια πονάει. Απώλεια κεκτημένων, δυνατοτήτων, ευκαιριών, προσώπων.