Συνέχιση του ρυθμού της ζωής μας…

Στον κήπο του Ζαπείου, με τη θεία χθεσινή λιακάδα, ένας όμιλος μικρών αγοριών και κοριτσιών έπαιζε με τα νέα παιχνίδια που τους είχαν χαρίσει την Πρωτοχρονιά. (…) Τ' άλλα παιδάκια, στα οποία είχαν χαρίσει το ίδιο δώρο, ένα αυτοκίνητο, έπαιζαν ένα παιχνίδι εντελώς της εποχής. Έπαιζαν… την κυκλοφορία και τα διόδια! Όπως σας το λέω. Οργανωτής ήταν ένας δεκαετής ανθρωπάκος, με ύφος προσταχτικό και κινήσεις απότομες. Είχε αυτοτιτλοφορηθεί, ούτε πολύ ούτε λίγο, διευθυντής της αστυνομίας πόλεων. Ένα αγοροκόριτσο της ηλικίας του το είχε διορίσει εισπράκτορα των διοδίων. Ένα καχεκτικό παιδάκι, που ήταν χαμένο μέσα στο πανωφόρι του, είχε εμβρόντητο ύφος και μπαινόβγαζε το λαιμό του λαιμό του με μια κίνηση νευροσπάστου, το τοποθέτησε ως αστυφύλακα επιφορτισμένο με τη ρύθμιση της κυκλοφορίας. Τα άλλα παιδάκια ήταν οι σοφέρ. Το παιχνίδι ήταν να περνούν οι σοφέρ με τ' αυτοκίνητά τους μπροστά στο φόρο, να πληρώνουν τα διόδια, ύστερα να φέρνουν βόλτα τον ακίνητο αστυφύλακα, που τους έδινε το πρόσταγμα να σταματήσουν ή να ξεκινήσουν και να ξαναγυρίζουν…

Σημαία υψώστε την ψυχή στο πιο αψηλό κατάρτι: δεν είναι αλήθεια ότι ήρθαμε αργά στην εποχή μας!

Η τέχνη που εκφράζει το λαό, τον στηρίζει κιόλας όταν αυτός δοκιμάζεται. Τον εμπνέει να ξεσηκωθεί, του φωτίζει το δρόμο που άνοιξε η μεγάλη κοσμοθεωρία. Τώρα, στα «δύσκολα», θα σκύψουμε στους ποιητές, θα πάρουμε   δύναμη, θα αντλήσουμε αισιοδοξία, θα οπλιστούμε με πίστη στις δυνατότητές μας. Αυτός ο τόπος μια σταλιά, μα ποιητές…  γέννησε πολλούς ετούτη η γης.

Φορτώνοντας τα σκοτεινά αμπάρια με τσιμέντο

Το πρώτο φορτηγό αυτοκίνητο, φορτωμένο τσιμέντο φτάνει στο λιμάνι. Περιμένουμε στο ανοιχτό αμπάρι του καϊκιού να βγάλουμε το μεροκάματο. Η πληρωμή πάει με τον τόνο. Εύχομαι να’ ναι πολλά τα σακιά, θα’ ναι και το μεροκάματο καλό τότε. Το φορτηγό «κολώνει» δίπλα στο καΐκι. Τα μαντήλια δένονται στο κεφάλι, φτου στις παλάμες και ξεκινάμε…