Η
απεργία πείνας που ξεκίνησε ο Ιρλανδός αντάρτης του IRA Μπόμπι Σαντς και τον ακολούθησαν πολλοί
σύντροφοί του, όλοι κρατούμενοι στις βρετανικές φυλακές, εξελίχτηκε σε ένα γεγονός που
συντάραξε την παιδική-μαθητική μας καθημερινότητα. Μετρούσαμε τις μέρες που περνούσαν και η αγωνία μας μεγάλωνε,
βλέποντας στην ασπρόμαυρη οθόνη της τηλεόρασης την μισητή Θάτσερ να δηλώνει πως
δεν πρόκειται να καμφθεί από τους «τρομοκράτες». Διαβάζαμε δηλώσεις του Σαντς
όπως αυτή: «Η ξαφνική και πλήρης κατάργηση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων
όπως το βάδισμα και ο καθαρός αέρας, η επιλογή των ρούχων που θα φορώ και των
ανθρώπων που θα συναναστρέφομαι, των εφημερίδων και των βιβλίων που θα διαβάζω,
ακόμη και των τσιγάρων μου, κάνουν τη ζωή ανυπόφορη», και το σφουγγάρι της
σκέψης και της ψυχής μας πλημμύριζε από το αίσθημα της αδικίας για το απάνθρωπο
πρόσωπο ενός κοινωνικού συστήματος, που λίγο καιρό πριν είχαμε αρχίσει να
καταλαβαίνουμε τις «ιδιότητές» του και από πρώτο χέρι...
