«Θα έπρεπε να αρνηθούμε να πληρώνουμε φόρους…» (*)

Κατ’ αρχάς ας θυμηθούμε τη γνωστή δήλωση του κ.Στουρνάρα. «Εγώ – όπως με πάθος είχε ισχυριστεί -  δεν δέχομαι ότι η Ελλάδα υπερφορολογείται». Ας την απολαύσουμε:

Ο Αλέξης, ο Μαρξ και… ο Άγιος Βασίλης…

Ο Αλέξης, ο Μαρξ και… ο Άγιος Βασίλης…

Αναμνήσεις ενός εργάτη για τον Καρλ Μαρξ

Ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ενγκελς, συζητώντας με
εργάτες. ( A. Venetsian, 1961)

...Ήμουν ακόμα πολύ νέος, όταν πρώτη φορά έμαθα για το Μαρξ, διαβάζοντας τη «Γερμανική Εφημερίδα των Βρυξελλών», στη δεκαετία του '40. Με τη διδασκαλία του, γνωρίστηκα, ακριβώς το 1847 κι ευκαιρία γ' αυτό έδωσε η συζήτηση τότε και η αποδοχή του ιστορικού «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος»...

Αυτός που άνοιξε στην εργατική τάξη τον δρόμο για την απελευθέρωσή της

«Οι φιλόσοφοι μονάχα εξηγούσαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα, όμως, είναι να τον αλλάξουμε» (Καρλ Μαρξ: «Θέσεις για τον Φόυερμπαχ»). Στις 5 του Μάη του 1818, ήρθε στον κόσμο ο θεμελιωτής της επιστημονικής κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης Κάρλ Μαρξ. Ήταν αυτός που στην εποχή εδραίωσης του καπιταλισμού άνοιξε το δρόμο στην εργατική τάξη, για να γίνει από τάξη καθεαυτή, τάξη για τον εαυτό της, προκειμένου να διαδραματίσει τον ιστορικό της ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη. Η εργατική τάξη, χάρη στο θεωρητικό έργο και την πρακτική δράση του Μαρξ, απέκτησε συνείδηση της θέσεώς της στην ιστορική εξέλιξη, ως υποκείμενο του περάσματος της κοινωνίας από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, της ιστορικής της αποστολής για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ποιος φοβάται τον Μαρξ;

Δίχως αμφιβολία ο Μαρξ θα είναι πάλι το επίκεντρο του νέου χρόνου σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνο εξαιτίας της γοητείας που ασκεί η προσωπική του περιπέτεια ή το θαύμα των γραφτών του που έχουν πάρει τη μορφή πεπρωμένου, κυρίως ως σταθερό σημείο αντιπαράθεσης με το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα που μας προετοιμάζει για νέες συμφορές. Ο μαρξισμός είναι σε θέση να δώσει ουσία σε όσες ψυχές συνεχίζουν και υποφέρουν μέσα στις συνθήκες βαρβαρότητας.

«Προλεταριάτο; Τι είν’ αυτό; Κι είναι καλό να είναι κανείς κομμουνιστής;»

Στον απόηχο του παγκόσμιου ΄68, φοιτητές και φοιτήτριες που ανήκαν σε οργανώσεις της αριστεράς εγκατέλειψαν τις σπουδές τους για να συνδεθούν με τους αγώνες της εργατικής τάξης μέσα στα εργοστάσια. Μία από αυτές ήταν και η Εμέλ Ασλάν, που στα μέσα του ΄70 άφησε το Πανεπιστήμιο και έπιασε δουλειά σε μια σαπωνοποιϊα στην Ισταμπούλ. Η ίδια αφηγείται, ως «αδαής» δασκάλα, την εμπειρία της ανάγνωσης του Κομμουνιστικού Μανιφέστου με τους εργάτες, και εξηγεί γιατί η ανάγνωση αυτή ήταν διαφορετική από τις τόσες που ακολούθησαν στο Πανεπιστήμιο.

Είναι γνωστό ότι τα έργα των Καρλ Μαρξ και Φρήντριχ Ένγκελς έχουν μια πολύ σημαντική θέση στους κύκλους των κοινωνικών επιστημόνων. Ανήκουν στη βασική βιβλιογραφία, αποτελούν αντικείμενο πανεπιστημιακών εργασιών, συζητήσεων και συνεδρίων. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τη διατύπωση τους στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, οι θέσεις των Μαρξ και Ένγκελς εξακολουθούν να εμπνέουν χιλιάδες βιβλία και άρθρα. Κάθε κοινωνικός επιστήμονας που προτείνει μια νέα θεωρία είναι σχεδόν υποχρεωμένος να βασιστεί στις θέσεις αυτές ή να αντιπαρατεθεί κριτικά μαζί τους.

«... πατάτες, σάπιες πατάτες... »

«Είδαμε τι σημασία έχει ο πλούτος των ανθρώπινων αναγκών, στην προϋπόθεση του σοσιαλισμού, και συνακόλουθα τι σημασία έχει ένας νέος τρόπος παραγωγής και ένα αντικείμενο παραγωγής. Μια καινούργια επιβεβαίωση των ανθρώπινων δυνάμεων και ένας καινούργιος εμπλουτισμός της ανθρώπινης φύσης. Κάτω από το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας η σημασία τους αντιστρέφεται. Κάθε άτομο μηχανεύεται τη δημιουργία μιας νέας ανάγκης για τον άλλο, με σκοπό να τον υποχρεώσει να κάνει μια νέα θυσία, τοποθετώντας τον σε μια νέα εξάρτηση και δελεάζοντάς τον σ' ένα νέο είδος απόλαυσης και κατ' ακολουθία παρασέρνοντάς τον στην οικονομική καταστροφή.