Κατάμεστη από κόσμο ήταν η αίθουσα της Ένωσης Λιθογράφων που το απόγευμα της Τρίτης 25 Απρίλη πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση από την Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων και την Ένωση Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθηνών για την ιστορία των εργατών Τύπου και Χάρτου, που την περίοδο 1940 - 1949 εργάστηκαν στην έκδοση των παράνομων αντιστασιακών εντύπων.
«Μη χάνεις το θάρρος σου εμείς πάντα το ξέραμε πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους το μεγάλο μας όνειρο…»
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΑΜ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΑΜ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 25 Απριλίου 2017
«Είναι στιγμές που ο κλάδος πρέπει να σταματάει να τυπώνει τις φυλλάδες του κράτους και της αστικής τάξης και να δουλεύει για τη μόρφωση και ενημέρωση του λαού. Αυτό είναι το δικό μας καθήκον!» - Η εκδήλωση για τους εργάτες του παράνομου Τύπου την περίοδο 1940 - 1949 (VIDEO - ΦΩΤΟ)
Κατάμεστη από κόσμο ήταν η αίθουσα της Ένωσης Λιθογράφων που το απόγευμα της Τρίτης 25 Απρίλη πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση από την Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων και την Ένωση Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθηνών για την ιστορία των εργατών Τύπου και Χάρτου, που την περίοδο 1940 - 1949 εργάστηκαν στην έκδοση των παράνομων αντιστασιακών εντύπων.
Για τους εργάτες των παράνομων τυπογραφείων που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα - Το παράδειγμα της δράσης τους προσφέρει γνώση και δύναμη
![]() |
| Η κρύπτη που έκρυβε το παράνομο τυπογραφείο της ΚΕ του ΕΑΜ και του ΚΚΕ |
Την Τρίτη 25/4 η Πανελλαδική Ενωση Λιθογράφων και η Ενωση Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθηνών
διοργανώνουν εκδήλωση αφιερωμένη στην ιστορία των εργατών Τύπου και
Χάρτου, που την περίοδο 1940 - 1949 εργάστηκαν στην έκδοση των
αντιστασιακών εντύπων.
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Στα 70χρονα της ίδρυσης του ΕΑΜ: "Τρία γράμματα μόνο φωτίζουν"
Στα πλαίσια του αφιερώματος του ιστολογίου για την επέτειο των 70 χρόνων από την ίδρυση του ΕΑΜ ,προηγήθηκε μια άγνωστη ιστορία δυο νεαρών ηρώων-μαρτύρων της Εθνικής Αντίστασης, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Σήμερα το ιστολόγιο αναδημοσιεύει ένα κείμενο που ξεχώρισε από τα πολλά που γράφτηκαν μέχρι τώρα για την επέτειο. Μια παρουσίαση του ΕΑΜ και των στόχων του, των λόγων και των έργων του, με γραπτό λόγο μεστό, σύγχρονο, "γλυκό". Και μια σύνδεση με τη σημερινή κατάσταση, τις ομοιότητες αλλά και τις διαφορές που μπορούμε να διακρίνουμε να συνδέουν αλλά και να χωρίζουν τις δύο χρονικές περιόδους. Από το http://sfyrodrepano.blogspot.com/. Η προσθήκη της φωτογραφίας, έγινε από το ιστολόγιο.
Τρία γράμματα μόνο φωτίζουν
Χτες συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την ίδρυση του εαμ. Του εαμ που μας έσωσε απ’ την πείνα, από την σκλαβιά στο γερμανό κατακτητή, όχι όμως κι από την ταξική σκλαβιά, που έμεινε εσώκλειστη στο τρίγωνο της σκωμπίας, μέχρι να ‘ρθουν οι άγγλοι να τη σώσουν και να αναλάβει δυνάμεις. Ενώ εμείς παίξαμε φερ πλέι και τη σεβαστήκαμε, με την ίδια αφέλεια που σεβάστηκαν οι κομμουνάροι του παρισιού τις βερσαλλίες. Αλλά στην ταξική πάλη δεν υπάρχει ευ αγωνίζεσθαι, ούτε ακριβώς αίσιο τέλος (χάπι εντ). Κι έτσι ζήσαμε εμείς καλά κι οι αστοί καλύτερα.
Ποια σημεία αξίζει να κρατήσει κανείς από αυτήν την επέτειο;
Τον τρόπο λήψης αποφάσεων και λειτουργίας του εαμ, με βάση την αρχή της ομοφωνίας. Η οποία κατέληγε –παρά τις λεπτές ισορροπίες- σε ουσιαστική συζήτηση και σύνθεση απόψεων, κι όχι σε διαδικασίες για βάλιουμ κι αμεσοδημοκρατία γραφειοκρατικού τύπου. Κάτι που μας δείχνει ότι δεν είναι οι δομές που καθορίζουν τη λειτουργία ενός φορέα, αλλά μάλλον το αντίστροφο –μες στη διαλεκτική τους ενότητα κι αλληλεπίδραση.
Την ευρύτερη δυνατή ενότητα στις γραμμές του εαμ, που συσπείρωνε ακόμα και βασιλικούς, όχι όμως και τροτσκιστές –που ούτως ή άλλως είχαν άλλη αντίληψη για τα πράγματα. Η πραγματική του δύναμη ήταν η δουλειά στον κόσμο κι η παλλαϊκή συσπείρωση των μαζών στις γραμμές του. Η ψυχή του εαμ ήταν το κουκουέ. Οι υπόλοιπες οργανώσεις –συνιστώσες κατά την κρατούσα σήμερα ορολογία- είχαν σχεδόν αμελητέα δύναμη, αντίστοιχη με το σημερινό εξωκοινοβούλιο. Τη διαφορά την έκανε ο σκοπός της ενότητας. Το εαμ δεν ήταν συμμαχία εκλογικού τύπου, που διατηρούνταν στη βάση των κοινοβουλευτικών επιχορηγήσεων. Αλλά μια μάχιμη, πολιτική οργάνωση που έδεσε τον αγώνα για καθημερινή επιβίωση με την ένοπλη πάλη και την προοπτική της απελευθέρωσης.
Την άλλη πλευρά της ενότητας, με την επιρροή των μικροαστικών στρωμάτων και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Τις ταλαντεύσεις που πήγαν πίσω το μέτωπο, τη δράση του και τους σκοπούς του, κάμπτοντας την αποφασιστικότητά του. Ο σβώλος κι ο τσιριμώκος πχ έκαναν περισσότερη ζημιά στην υπογραφή των συμφωνιών, παραμένοντας στο εαμ, απ’ όση θα ‘καναν αν είχαν αποχωρήσει.
Νδ-πασοκ-συνασπισμός υπέγραψαν το λίβανο πληρώνει ο λαός.
Τη διαλεκτική σύνδεση μαζικής πολιτικής δουλειάς με το ένοπλο κίνημα, που συμπληρώνονταν κι αλληλοτροφοδοτούνταν. Η έμπρακτη αντίσταση στον κατακτητή αύξαινε κατακόρυφα το ηθικό του λαού και το κύρος του εαμ. Όπου πήγαινε ο στρατός του άρη, άφηνε πίσω φύτρα λαοκρατίας και κόσμο πεισμένο για την υπόθεση του αγώνα. Ενώ η πολιτική δουλειά στις μάζες εξασφάλιζε στον ελας μια μεγάλη δεξαμενή εφεδρειών κι υλικής ενίσχυσης. Το ένα χωρίς το άλλο, θα οδηγούσε είτε στον αδιέξοδο πασιφισμό, είτε σε μια μορφή ηρωικού τυχοδιωκτισμού.
Την ικανοποίηση ώριμων αστικοδημοκρατικών αιτημάτων που χρόνιζαν, από την κυβέρνηση του βουνού, όπως το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Την ολόπλευρη δράση που αγκάλιαζε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και καθημερινότητας. Τη λαϊκή αυτενέργεια και τα φύτρα λαϊκής εξουσίας. Το πλούσιο επιμορφωτικό κι εκπολιτιστικό έργο που έσπασε το απόστημα της αμορφωσιάς και της τεχνητά επιβεβλημένης αποβλάκωσης στην ύπαιθρο.
Την προσωρινή υπέρβαση της αντίθεσης πόλης-χωριού. Ένας κατά βάση επαρχιώτικος στρατός πλάι σε ένα προλεταριακό κίνημα στις πόλεις, με όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά του λαού μας, τα καλύτερα στοιχεία του μαζί με ελάχιστα κουσούρια. Μια καθαρά ελληνική σπεσιαλιτέ, σαν την χωριάτικη. Και σαν τον ελας, που κι αυτός τέτοιος ήταν (χωριάτικος).
Κι αν τελικά τα κάναμε σαλάτα –χωριάτικη και γενικώς- δε φταίνε οι λαϊκοί άνθρωποι που τον στελέχωσαν, αλλά η θολούρα και το στρατηγικό έλλειμμα της ηγεσίας, που μέτρησε το μπόι της στα κρίσιμα και φάνηκε κατώτερη από τις περιστάσεις. Κι αυτήν όμως την στελέχωσαν παιδιά του λαού –ο κουρέας ιωαννίδης, ο επιλοχίας της μικρασίας σιάντος, κ.ά.- που έφτασαν ως εκεί που μπορούσε να πάει ο ορίζοντάς τους. Τόσο ήξεραν, τόσο μπόρεσαν, όπως είχε πει κι ο ευτύχης πέρσι, σε μια εκδήλωση της πάλαι ποτέ σοβαρής συνιστώσας για τον «εμφύλιο». Χωρίς να αφήσει κάποια υπόνοια περί προδοσίας, ή για το ρόλο των σοβιετικών, όπως κάνουν κάποιοι απ’ τον χώρο του.
Όλα αυτά φέρνουν στο επίκεντρο τη στρατηγική του εαμ και του κουκουέ. Αν η ως τα τώρα ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών είναι η ιστορία της ταξικής πάλης που αναπτύχθηκε στα πλαίσιά τους, την ιστορία του κόμματος μπορούμε να την προσεγγίσουμε στη βάση της στρατηγικής του και της εξέλιξής της στον χρόνο (θεωρητικές επεξεργασίες, αποφάσεις συνεδρίων, κτλ).
Σε αυτή τη βάση υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις.
Οι τροτσκιστές –που εκείνη την περίοδο ακολούθησαν τη γραμμή του ντεφετισμού- αποδίδουν τη στρατηγική ήττα στη μικροαστική, ταξική σύνθεση του εαμ, τη γραμμή της εθνικής ενότητας, των λαϊκών μετώπων και της κομιντέρν, που είχε ως ορίζοντα τη δημοκρατική επανάσταση, ως πρώτο στάδιο για τη σοσιαλιστική. Αυτή ήταν κι η βασική κριτική που ασκούσε στην έκτη ολομέλεια του 34’ ο πουλιόπουλος, στη μπροσούρα του, δημοκρατική ή σοσιαλιστική επανάσταση στην ελλάδα.
Υπάρχει η αντίστοιχη αυτοκριτική του κόμματος για το στάδιο της λαοκρατίας, τον χαρακτήρα της επικείμενης επανάστασης και τον κρίκο της εθνικής απελευθέρωσης, που αυτονομήθηκε από την αλυσίδα του στρατηγικού στόχου, την οποία μπορείτε να δείτε κι εδώ, στην προδημοσίευση ενός αποσπάσματος από το δεύτερο τόμο του δοκιμίου ιστορίας του κουκουέ, που θα κυκλοφορήσει μες στο νοέμβρη και -κρίνοντας από το τρέχον τεύχος της κομεπ που έχει τις αποκαταστάσεις κι εξαντλήθηκε σε αθήνα και θεσσαλονίκη- το περιμένει με αγωνία πολύς κόσμος.
Υπάρχει όμως κι ο αντίλογος που λέει ότι η ήττα προήλθε από τα επιμέρους τακτικά λάθη κι όχι από τη στρατηγική κατεύθυνση του εαμ. Ίδια στρατηγική δεν είχαν κι οι παρτιζάνοι του τίτο στη γιουγκοσλαβία, που κατέλαβαν την εξουσία; Αν είχαμε καθαρό μέτωπο απέναντι στο ρόλο των άγγλων, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ας παίρναμε εμείς την εξουσία κι ας τη βαφτίζαμε λαοκρατία, δημοκρατική δικτατορία, ή και χούντα του προλεταριάτου –που λέει ο λόγος. Δεν θα ήταν αυτό το κύριο, σε εκείνη τη φάση.
Κάθε ιστορική αναδρομή επικαθορίζεται από τη συγκυρία, κάνει συνειρμούς με το σήμερα, βρίσκει αναλογίες κι ομοιότητες. Αλλά αν μείνει στον παραλληλισμό, χωρίς μεθοδολογικά εργαλεία και συγκεκριμένη ανάλυση, κινδυνεύει να πέσει στη λούμπα να κρίνει το παρόν από το παρελθόν, ή κι αντίστροφα.
Οι ομοιότητες της σημερινής κατάστασης με την περίοδο της κατοχής είναι αρκετές. Ο δύσκολος χειμώνας που έρχεται, ο στραγγαλισμός του λαού, τα δύο στρατόπεδα που διαμορφώνονται. Ο αστικός τύπος που τονίζει την ανάγκη του μνημονίου και των διαρθρωτικών αλλαγών, με τον ίδιο ζήλο που εξυμνούσε τους κατακτητές*. Ο αντιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της λαϊκής πάλης.
Εκεί σταματούν οι ομοιότητες. Μπαίνει ως γέφυρα η σύνδεση που έκανε ο πασκίτης φωτόπουλος –μετά τη συνάντηση με την αλέκα- των εργαζόμενων στη δεη με τους κομμουνιστές του εαμ που τους κατηγορούσαν για εθνοπροδότες. Κι αρχίζουν οι αναλύσεις του δελαστίκ περί κατοχής ,το πατριωτικό μέτωπο του καζάκη που ονειρεύεται το νέο εαμ, και τα τρία γράμματα της ελε, που φωτίζουν την ελληνική μας τη γενιά και τον αγώνα μας, με φάρο το ντοκιμαντέρ του άρη –του αρχηγού των ατάκτων.
Αλλά η σημερινή συγκυρία δεν είναι ίδιας ποιότητας. Η ντόπια αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό δε γίνεται να βγουν έξω από το κάδρο και να αθωωθούν. Ο εργαζόμενος λαός δεν πρέπει να σκεφτεί με εθνικούς όρους, πώς να σωθεί η χώρα από την χρεοκοπία, αλλά ως τάξη για τον εαυτό της. Που πρέπει να κάνει την οικονομική κρίση του συστήματος πολιτική, επαναστατική, για να το ανατρέψει, αλλιώς θα πληρώσει τα σπασμένα και θα γονατίσει με κινέζικα μεροκάματα στα όρια της επιβίωσης. Ένας ακόμα σοσιαλιστικός παράδεισος, αυτή τη φορά πράσινος και made in greece.
Αυτό που πρέπει να πάρουμε από το εαμ, δεν είναι ο εθνικο-απελευθερωτικός του χαρακτήρας αλλά η δράση του, η προσφορά κι η αυτοθυσία των μελών του, η ζωή που περπατούσε δίπλα στο θάνατο, στις πιο δημιουργικές κι ένδοξες στιγμές της. Να φτιάξουμε ένα μέτωπο που θα πάρει τα καλύτερα στοιχεία από τον καθένα μας, κι από όλους μαζί συλλογικά, απ’ το κόμμα και τον λαό. Όπου δε θα κοιτάμε τον τάδε που με κουτσομπόλεψε, τον δείνα που με λοξοκοίταξε, τον γείτονα που μου τη σπάει και τον άλλο που φραξιονίζει. Αλλά τον κάθε σύντροφο ως μοναδική προσωπικότητα, με ξεχωριστά προσόντα κι αποθέματα ψυχικής δύναμης. Όπου η ανάπτυξη του ενός προϋποθέτει την ανάπτυξη του άλλου, σα μικρογραφία της κοινωνίας του μέλλοντος.
Ένα κίνημα που θα πάρει τα διδάγματα από το τραγούδι των ηττημένων και θα πει το δικό του, προσαρμοσμένο στην εποχή του, με τους κατάλληλους στίχους και με επίκαιρα νοήματα.
Επτά τραγούδια θα σου πω, για να διαλέξεις το σκοπό. Κι ένα μέλλον σοσιαλιστικό...
Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011
Στα 70χρονα της ίδρυσης του ΕΑΜ. Οι αδελφοί Μπαρτζώκα από την Κυψέλη Άρτας
| Δημήτρης και Αλέκος Μπαρτζώκας |
Προς τιμή των 70χρονων από την ίδρυση του ΕΑΜ, κάνουμε σήμερα μια ιστορική αναφορά σε δυο συντοπίτες, σε δυο νεαρά παλικάρια που θυσίασαν τη ζωή τους πριν 67 χρόνια για τη λευτεριά της πατρίδας. Την ιστορία των δύο ηρώων δημοσιεύει για πρώτη φορά η εφημερίδα «Ηχώ της Άρτας» στο φύλλο της 25/6/2011, σε κείμενο του Κώστα Τάτση, το οποίο παρουσιάζουμε.
Πριν 67 χρόνια στο χώρο της Νέας Ιωνίας και Νέου Ηρακλείου σκοτώθηκαν σε μάχη με Γερμανούς και Γερμανοτσολιάδες, μετά από προδοσία, τα αδέλφια Δημήτρης και Αλέκος Μπαρτζώκας. Ήταν στελέχη του ΚΚΕ και αξιωματικοί του εφεδρικού Τάγματος του ΕΛΑΣ που είχε δράση στον προαναφερόμενο χώρο και κύριο πυρήνα συμμετοχής τους ανθρακωρύχους της Καλογρέζας.
Η καταγωγή των παλικαριών ήταν από το χωριό Κυψέλη (παλαιά ονομασία Χώσεψη), του δήμου – σήμερα – Κεντρικών Τζουμέρκων νομού Άρτας. Ο συγχωριανός τους Χρήστος Νταβατζής θυμάται και αφηγείται:
« Ο πατέρας τους ήταν χασάπης, και είχε κρεοπωλείο στο χωριό, η μητέρα τους νοικοκυρά. Είχαν συνολικά εφτά παιδιά, πέντε αγόρια, Δημήτρης, Αλέκος, Στέφανος, Γεράσιμος, Χρήστος, και δύο κορίτσια, την Ελένη και την Παρασκευή.
Ο Δημήτρης που στο χωριό τον φώναζαν «Μίμη» τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και σπούδασε σε κάποια σχολή. Προπολεμικά εργάστηκε ως γραμματέας του Ειρηνοδικείου Άρτας. Ερχότανε τις Κυριακές στο χωριό από την Άρτα, καλά ντυμένος και είχε ατελείωτες συζητήσεις με χωριανούς όλους των ηλικιών, με μεγαλύτερη προσέγγιση στους νέους. Ήταν χαρισματικός ομιλητής και προσέλκυε τους συνομιλητές του.
| Δημήτρης Μπαρτζώκας (1912-1944) |
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μαθεύτηκε στο χωριό πως εκδιώχθηκε από το Ειρηνοδικείο αφού κατηγορήθηκε κατόπιν καταγγελίας, για συμμετοχή του στις οργανώσεις ΟΚΝΕ και ΚΚΕ.
Σημαντική επίδραση στη διαμόρφωση του κομμουνιστή Δημήτρη Μπαρτζώκα είχε η γνωριμία του και οι άριστες σχέσεις που διατηρούσε με το δάσκαλο του χωριού Ανέζα Άρτας Κώστα Πουρναρά (Μπόση), συγχωριανού του, στέλεχος του ΚΚΕ, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, και μετέπειτα πολιτικό πρόσφυγα σε ΕΣΣΔ και Ρουμανία, καταξιωμένο συγγραφέα.
Μετά την εκδίωξή του από το Ειρηνοδικείο Άρτας, ο Δημήτρης δεν έδωσε ξανά σημεία ζωής και μόνο την άνοιξη του 1944 μαθεύτηκε στο χωριό το ηρωικό του τέλος, μαζί με τον αδελφό του.
Ο Αλέκος Μπαρτζώκας ήταν μικρότερος από το Δημήτρη. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό, έφυγε για την Αθήνα όπου εργάστηκε στην οδό Μητροπόλεως με την ειδικότητα του γουναρά.»
Ο Αλέκος Μπαρτζώκας με το ψευδώνυμο «καπετάν Γιώργος» είχε το βαθμό του Λοχαγού, και ο Δημήτρης με το ψευδώνυμο «καπετάν Στέλιος» το βαθμό του Ταγματάρχη του εφεδρικού ΕΛΑΣ που συγκροτήθηκε στην περιοχή Νέας Ιωνίας – Νέου Ηρακλείου, στις εργατικές συνοικίες, το 1943.
| Αλέξανδρος Μπαρτζώκας (1920-1944) |
Τα αδέλφια ζούσαν στην περιοχή Καναπίτσα (σήμερα ανήκει στο Νέο Ηράκλειο). Μαζί τους έμενε κάποιος Ιπποκράτης και ο Παναγιώτης Γκοβάς. Στο Τάγμα τους υπήρχε μεγάλη συμμετοχή των ανθρακωρύχων της Καλογρέζας. Η δράση του Τάγματος του εφεδρικού ΕΛΑΣ προκαλούσε διαρκώς ανησυχία στις κατοχικές δυνάμεις και τους συνεργάτες τους.
Τα δύο αδέλφια κρατούσαν την οργάνωση σε βαθιά παρανομία. Στο σπίτι που διέμεναν, εργάζονταν εντατικά και εκτός του οπλισμού τους διέθεταν και ασύρματο για επικοινωνία με την ανώτερη στρατιωτική διοίκηση. Μετά από προδοσία, στις 5 Φλεβάρη 1944, Γερμανοί και Γερμανοτσολιάδες στήσανε μπλόκο έξω από το σπίτι τους. Ακολούθησε συμπλοκή. Ο Αλέκος σκοτώθηκε επιτόπου, ενώ ο Δημήτρης βαριά τραυματισμένος μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου όπου εκτελέστηκε στις 20 Φλεβάρη 1944. Ο Δημήτρης ήταν 32 ετών και ο Αλέκος 24.
Στο χώρο της θυσίας βρίσκεται σήμερα το Πνευματικό κέντρο του Δήμου Ηρακλείου, σε τοίχο του οποίου βρίσκεται εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα με τα ονόματα των δύο ηρώων αδελφών και την ημερομηνία του ένδοξου χαμού τους. Με την τοποθέτηση της πλάκα αυτής έγινε μεγάλη εκδήλωση που διοργάνωσαν τα τοπικά παραρτήματα ΠΕΑΕΑ με μεγάλη συμμετοχή του κόσμου. Η μαρμάρινη πλάκα στέκει εκεί για να θυμίζει στους νεότερους την ηρωική θυσία των δυο νεαρών παλικαριών που θυσίασαν τα νιάτα τους για να ζήσουν οι επόμενες γενιές των Ελλήνων ελεύθερες.
| Η μαρμάρινη πλάκα σήμερα στον τόπο της θυσίας |
Πηγές:
1) Αναμνήσεις αγωνιστών ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, περιοχής Νέας Ιωνίας
2) Συζήτηση με τον Κώστα Σπυρόπουλο, πρώτο πρόεδρο του παραρτήματος Νέας Ιωνίας, που βρήκε και τις φωτογραφίες των δυο ηρώων.
3) Συνέντευξη του Χρήστου Νταβατζή, συγχωριανού των δυο παλικαριών.
Ο «Οικοδόμος» ευχαριστεί τον Χρήστο Ν. Πουρναρά από την Κυψέλη Άρτας, για την παραχώρηση του φύλλου της εφημερίδας, από το αρχείο του.
Ετικέτες
Αδελφοί Μπαρτζώκα,
Αλέξανδρος Μπαρτζώκας,
ΑΡΤΑ,
Αφιερώματα,
Δημήτρης Μπαρτζώκας,
ΕΑΜ,
Εθνική Αντίσταση,
Επέτειοι,
ΗΠΕΙΡΟΣ,
Ιστορία,
ΚΥΨΕΛΗ ΑΡΤΑΣ,
Μπόσης Κώστας,
Πρόσωπα,
ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ,
ΧΩΣΕΨΗ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


