68 χρόνια από τη δολοφονία του Κώστα Βιδάλη

Η δράση του αποτελεί παράδειγμα κομμουνιστή δημοσιογράφου...

Τον Αύγουστο του 1946, ο Βιδάλης πήγε στη Θεσσαλία. Ο Καραγιώργης τον εμπόδισε. Ο κίνδυνος ήταν μεγάλος. Η απάντηση του Βιδάλη ήταν τελεσίδικη: «Φεύγω». Οταν ληστοσυμμορίες (με «εξέχουσα» αυτή του Σούρλα) σκορπούσαν τρόμο και αίμα στους χωρικούς, έκαιγαν, βίαζαν, εκτελούσαν με την ανοχή της κυβέρνησης, που δήλωνε... άγνοια, δεν ήταν «τίμιο», όπως φώναζε, να μη βρεθεί εκεί. Στις 11 του μηνός έφυγε. Στις 13 ταξίδευε από Λάρισα για Βόλο. Ηταν η μέρα που ο «Ρ» πήρε το τελευταίο του μήνυμα: «Λογαριάζω να 'μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε».

Κώστας Βιδάλης: Ανεμίζει τα λάβαρά μας η θύμησή του

Πώς να τον φαντασθεί κανείς άψυχο, χαμένο για πάντα, τον αλησμόνητο σύντροφο, τον αγωνιστή με την πληθωρική δραστηριότητα, με τη παιδιάτικη καρδιά και την απότομη, τη δική του ευθύτητα και ειλικρίνεια, με τη συμπαθητική ισχυρογνωμοσύνη, που ανάβρυζε κατά βάθος από μια πίστη και μιαν ιδιότυπα πρακτική φαντασία; Πώς να στοχαστεί κανείς βουβό για πάντα τον άνθρωπο με την ακατάβλητη αισιοδοξία, τη μεταδοτική, στις πιο δύσκολες στιγμές, το δουλευτή τον αεικίνητο με την άμωμη ευσυνειδησία – τον Κώστα Βιδάλη; Τον γνώρισα, εδώ και χρόνια, μέσα στην πυρετώδη δημοσιογραφική ατμόσφαιρα. Στα γραφεία μιας εφημερίδας όπου συνεργαζόμαστε, ανάμεσα στις λινοτυπικές μηχανές, μέσα στο βόμβο των πιεστηρίων τις μεταμεσονύχτιες ώρες, όταν το αντιμόνιο και οι μηχανές και οι ρόλοι του χαρτιού προσδοκούσαν αχόρταγα την «τελευταία ώρα» τη βασική είδηση που είναι η σπονδυλική στήλη του εφήμερου οργανισμού που λέγεται εφημερίδα.