H δεύτερη ταφή του μπλόγκερ

Ο νεκρός δεν είναι σε θέση να απαιτήσει τον σεβασμό μας. Του τον οφείλουμε οι ζωντανοί. Ιδιαίτερα όσοι βγαίνουν και λένε ότι τον είχαν φίλο όσο ήταν ―και αυτός― ζωντανός. Χωρίς άλλους προλόγους, αναφέρομαι σε αυτά που διάβασα (και δεν πίστευα στα μάτια μου…) στον Αποχαιρετισμό στον Αλλού Φαν Μαρξ, του Νίκου Σαραντάκου.

Καλή αντάμωση σύντροφε

Λένε πως τα κακά νέα ταξιδεύουν γρήγορα. Δεν ισχύει πάντα… Ο Allu Fun Marx ήταν από τους πρώτους που με ενθάρρυναν όταν άρχισα να μετρώ τα βήματά μου στους άγνωστους δρόμους της αχανούς «μπλογκόσφαιρας». Λίγα σχόλια κάτω από αναρτήσεις, εδώ ή εκεί, ήταν η επικοινωνία μας. Δεν του είπα ποτέ ότι τον θαύμαζα. Για την πνευματική ευστροφία, την ικανότητά του να πλάθει λόγο και το εξαίρετο χιούμορ του.