«Πώς
μας ενώνει και πώς μας δονεί του Διακογιάννη η φωνή», ο στίχος από το κλασικό
τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, που πρόσφατα στερνοταξίδεψε κι αυτός, μου
ήρθε ασυναίσθητα στο μυαλό παρακολουθώντας την παρουσίαση του βιβλίου
"Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη, σε ελεύθερη απόδοση Αντώνη Ξένου
(εκδόσεις Όστρια).
