Πίσω
από της ανδρουκλιάς το φύλλωμα,
εκεί
ακριβώς όπου έγειρε το ελάφι
λαβωμένο
από του Κυπάρισσου τη σαϊτιά,
κρέμονται
τα ξεκουρδισμένα τέλια των ονείρων μας,
σκουριάζουν
τα σίδερα
των
εγκλωβισμένων προσδοκιών μας.
«Μη χάνεις το θάρρος σου εμείς πάντα το ξέραμε πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους το μεγάλο μας όνειρο…»