Πολυτεχνείο: η ζωή μου κύκλους κάνει...

Πολυτεχνείο, τότε και τώρα...

Πέρασαν κιόλας τριανταοχτώ χρόνια. Άλλαξαν πολλά από τότε. Κάποια απλώς άλλαξαν μορφή ή εξελίχτηκαν. Άλλα, έμειναν ίδια κι’ απαράλλαχτα, να μας θυμίζουν πως το κάρο της ιστορίας θέλει πολύ σπρώξιμο για να ξεκολλήσει από τη λάσπη…

Τότε:
Για τους εργάτες, αγώνας για την επιβίωση...

Τώρα:
Από μικρός στο μεροκάματο!

Τότε:
Δύσκολα χρόνια με την "αδύναμη" δραχμή.

Τώρα:
Προς την εξαθλίωση του λαού, με το "ισχυρό" ευρώ...

Τότε:
Κατευθυνόμενη, αντιδραστική "ενημέρωση" από το κρατικό κανάλι.

Τώρα:
"Ανεξάρτητη" και... "αντικειμενική" ενημέρωση από την ιδιωτική "MEGAλη" τηλεόραση...

...και τους ... "ειδικούς" στην "ενημέρωση"!

Τότε:
Χωρίς σχόλια...

Τώρα:
Επίσης...

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Δήμος Μούτσης

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

με την ανάσα ενός παιδιού

σημάδι τούτου του καιρού

που μας φοβίζει και μας καίει

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

ειν' η δική μας παρουσία

τον ύμνο ακούγοντας να λέει

χαίρε ω χαίρε ελευθερία

Κι είν' οι φωνές μας στον αέρα

αλήθεια ποια είναι η αλήθεια

έτσι που ζεις από συνήθεια

μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

σπάζουν τ' αγάλματα κομμάτια

ψυχές που κράζουνε βοήθεια

κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει

μια φυσαρμόνικα που κλαίει

κι εμείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι

μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι

παραιτημένοι κατά βάθος

ω με πόση ένταση και πάθος γίνονται

πρώτοι οι τελευταίοι

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

ακολουθώ τα βήματά σου

μέσα στην ερημιά του κόσμου

κι έρχομαι πλάι εκεί κοντά σου

Τότε:
Δώστε  μπάλα στο λαό!

Τώρα:
Τους πήραμε χαμπάρι.

Τότε:
Απ' το γιαπί στο πεζοδρόμιο.

Τώρα:
Απ' το γιαπί στο πεζοδρόμιο.

Τότε:
Τα βαριά όπλα του καθεστώτος!

Τώρα:
Όπλα μαζικής καταστροφής, του λαού... 

Τότε:
Η εξουσία έχει κέφια...

Τώρα:
...και γυμνασμένους προσαγωγούς!

Τότε:
Ενωμένοι και με τη βοήθεια του θεού, για τη σωτηρία της πατρίδος...

Τώρα:
Η νέα ..."εθνοσωτήριος" κυβέρνηση (πάντα με τη βοήθεια του θεού...)!

Ποιός τη ζωή μου...

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά

να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;

ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά

σαν ψάρι μ' έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά

ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά

στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;

πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά

που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Τότε:
Τί είχε μέσα στο κεφάλι του;

Τώρα:

Ανοίγει τα κεφάλια του λαού!

Τότε:

Αντίσταση με όλα τα μέσα!

Τώρα:

Κάτω τα χέρια από τους μπλόγκερς!

Τότε:
Με σθένος στην καταστολή των αγώνων του λαού.

Τώρα:

Ένθερμος συνεχιστής της παράδοσης...

Τότε και τώρα:
...πάντα με τη στήριξη του παρακράτους!

Τότε:
Ο Νιόνιος: "η πλατεία ήταν γεμάτη από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές"...

Τώρα:

Ο κύριος Σαββόπουλος



-"Μετανάααστηηης; ...να φύγει από 'δω, να πάει αλλού!"



Τότε:
Οι σύντροφοι... Μαρία και Μίμης...

Τώρα:

"Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά, πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου..." Μαν. Αναγνωστάκης.

Οδηγίες χρήσης (του λαϊκού κινήματος).

"Πάρτε κι ένα μνημόνιο, τόσο! ...που μου καλοπερνούσατε τόσα χρόνια!"

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Βολφ Μπίρμαν
Ερμηνεύει: Μαρία Δημητριάδη

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Τότε:

Το δίκιο δονεί τις καρδιές. Αγώνες, συνθήματα, ιδανικά.

Λευτεριά, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία!

Τώρα:

Αντίσταση, ανυπακοή, για την αξιοπρέπειά μας...

Τότε:

Με τη δύναμη των τανκς, ο στρατός καταστολής επέβαλε "την τάξη".

Τώρα:

Ο στρατός καταστολής υπερασπίζεται τη νομιμότητα απέναντι στους υπονομευτές της...

Για πάντα!
Οι νεκροί  του αγώνα, μας εμπνέουν και μας δείχνουν το δρόμο προς τη δικαίωση των οραμάτων μας!

1973,  Διομήδης Κομνηνός



1980, Σταματίνα Κανελλοπούλου



1980, Ιάκωβος Κουμής



1980, Σωτηρία Βασιλακοπούλου



1985, Μιχάλης Καλτεζάς

1991, Νίκος Τεμπονέρας

2011, Δημήτρης Κοτζαρίδης



Οι πρώτοι νεκροί ( Πάλης ξεκίνημα )

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεύουν: Μαρία Φαραντούρη-Μίκης Θεοδωράκης

Πάλης ξεκίνημα

νέοι αγώνες

οδηγοί της ελπίδας

οι πρώτοι νεκροί.

Όχι άλλα δάκρυα

κλείσαν οι τάφοι

λευτεριάς λίπασμα

οι πρώτοι νεκροί.

Λουλούδι φωτιάς

βγαίνει στους τάφους

μήνυμα στέλνουν

οι πρώτοι νεκροί.

Απάντηση θα πάρουν

ενότητα κι αγώνα

για νά 'βρουν ανάπαυση

οι πρώτοι νεκροί.

Τότε:

Ο λαός αντιστέκεται, διεκδικεί, κατακτά!

Τώρα:

"Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο, η οργή του λαού..."

Μπορούμε να τους νικήσουμε, οργανωμένα, αποφασιστικά!

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2011

Μαλλιά σγουρά
(Αντάρτικο τραγούδι)
Ερμηνεύει: Πέτρος Πανδής

Μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα
που ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά
σας αγαπούσα πάντοτε και τώρα
η δόλια μου καρδιά στενάζει και πονά.

Πάει καιρός που έβγαινες στους δρόμους
τη σκούφια φόραγες λεβέντικα στραβά
και τα μαλλιά χυτά πάνω στους ώμους
τ' ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά.

Θά 'ρθουν καιροί, καιροί ευτυχισμένοι
σκλάβοι δε θα 'ναι τότε οι λαοί
θα ζούμε τότε πια αδελφωμένοι
σε μια ελεύθερη ειρηνική ζωή.

Εγώ Άη-Στράτη δε φοβάμαι
είναι κι αυτή μια Ελληνική γωνιά
τα μαύρα τα μαλλιά μας κι αν ασπρίσαν
δε μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ, ΕΜΠΝΕΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΗ ΣΚΥΤΑΛΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ!

Χειρότερος εχθρός απ’ τα χαράτσια είναι ο φόβος…

Τα μεροκάματα έγιναν λίγα, κι αυτά κουτσουρεμένα. Αν έχεις δουλειά, θεωρείσαι τυχερός. Μας έκοψαν το μισθό. Μείωσαν τη σύνταξη των γονιών μας. Όλο και λιγότερα υλικά αγαθά  μπορούμε να προσφέρουμε πια στα παιδιά, στους γονείς μας, στους δικούς μας ανθρώπους. Για τον εαυτό μας ούτε λόγος. Τα λιγοστά χρήματα εξανεμίζονται από τις πρώτες μέρες του μήνα. Δεν φτάνουν ούτε για τις βασικές υποχρεώσεις της οικογένειας. Στεγαστικό ή νοίκι, ασφάλειες, λογαριασμοί. Στο σουπερμάρκετ, ψωνίζουμε στις προσφορές, και πάντα τις  φτηνές «ετικέτες». Τα βασικά. Τα παιδιά ζητούν. Η καρδιά σφίγγεται. Δεν έμεινε κάτι άλλο για να κόψουμε. Τρέμουμε μη συμβεί κάτι κακό, κάτι έκτακτο, και τι θα κάνουμε. Σκύβουμε το κεφάλι, σκεφτικοί.

Τιμωρούμαστε γιατί καταφέραμε στη ζωή μας, μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, να φτιάξουμε ή ν’ αγοράσουμε ένα σπίτι. Κι αυτό με τη «βοήθεια» ενός δανείου. Αν κιόλας είναι λίγο μεγαλύτερο απ’ όσο «πρέπει», θεωρούμαστε διπλά ένοχοι. Μας τιμωρούν γιατί δηλώσαμε όλα τα εισοδήματά μας στην εφορία. Γιατί κόβαμε αποδείξεις στο μαγαζί. Γιατί πληρώναμε τακτικά το ΦΠΑ μας. Θέλαμε να είμαστε εντάξει. Μας υποχρεώνουν να πληρώσουμε την περαίωση. Έτσι κάνουν και οι «άλλοι». Κανείς δε θέλει μπλεξίματα με την εφορία. Πρέπει να τιμωρηθούμε γιατί έχουμε και αυτοκίνητο. Για όλα αυτά πληρώσαμε φόρους. Τώρα μας ζητούν να ξαναπληρώσουμε.

Χαράτσια τα λέει, αυτά, ο λαός. Αυτοί τα βαφτίζουν με διάφορα ονόματα. Σήμερα αυτός ο φόρος, αύριο αυτό το τέλος, μεθαύριο εκείνη η εισφορά. Άλλα τακτικά και άλλα …έκτακτα. Όλα δυσβάσταχτα. Μας εκβιάζουν για να τα πληρώσουμε. Μας απειλούν πως θα μας κόψουν το ρεύμα. Είναι αδίστακτοι κλέφτες, ληστές με νόμιμη κάλυψη. Μας ζήτησαν να βάλουμε πλάτη, για να σωθούμε όλοι. Και βάλαμε. Στην πλάτη μας έκατσαν αυτοί. Βουλιάζουμε κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά στο βούρκο. Εμείς θα πνιγούμε. Αυτοί θα σωθούν. «Για το καλό της πατρίδας», μας είπαν. Μόνο που δεν μας είπαν για τίνος της πατρίδας το καλό μας θυσιάζουν. Έχουμε το κεφάλι σκυφτό, και υπομένουμε.

Είμαστε κυκλωμένοι.

Ψηφίσαμε μια κυβέρνηση που μας είπε πως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά όσο νομίζαμε. «Πως λεφτά υπάρχουν, νοικοκύρεμα χρειάζεται». Μας είπαν πως μπορούν. Πιστέψαμε τις υποσχέσεις τους και τους εκλέξαμε πρώτους με διαφορά, να κυβερνήσουν απερίσπαστοι και δυνατοί. Αυτοί μας πρόδωσαν. Μας μαχαίρωσαν πισώπλατα. Έκλεψαν σε μια νύχτα τους αγώνες και τις θυσίες των παππούδων και πατεράδων μας. Δολοφόνησαν δικαιώματα που κατακτήσαμε με αίμα και μάχες δεκαετιών. Γύρισαν το ρολόι της ζωής μας, πολύ πίσω. Υπηρέτησαν με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα της τάξης των πλουτοκρατών αφεντάδων τους. Κάμποσοι από τους κυβερνώντες μας άλλωστε, ανήκουν σ’ αυτή. Και οι άλλοι, τα τσιράκια τους, πασχίζουν, ιδρώνουν για να αποκτήσουν την εύνοια των αφεντικών τους. Που όταν πια δεν τους χρειάζονται τους αντικαθιστούν με άλλους, πιο …ικανούς. Αυτό συνέβη τώρα.

Δυο χρόνια μετά τις εκλογές, μας κυβερνούν άρχοντες που δεν εκλέξαμε. Βρέθηκαν στην εξουσία χωρίς να ρωτήσουν το λαό. Αυτόν που επικαλούνται οι ίδιοι αλλά και ένας πλουσιοπάροχα αμοιβόμενος, δήθεν εύθικτος,  ηλικιωμένος κυριούλης που μοιράζει τις «εντολές» σχηματισμού κυβέρνησης. Μας κυβερνούν τραπεζίτες, φασίστες τραμπούκοι, σοσιαληστές σύζυγοι φοροφυγάδων κορασίδων, πουλημένοι πρώην «εργατοπατέρες», αριβίστες πρώην ιδιοκτήτες κομμάτων, βολεμένοι, όλοι, δυνάστες του μέλλοντός μας.

Μια χούφτα πλούσιων και αδίστακτων πολιτικών, με επικεφαλής τους έναν τραπεζίτη, όργανο των «αγορών», που για να εξυπηρετήσουν με τον πιο  δουλικό τρόπο τους πλουτοκράτες αφεντάδες τους, ξεπουλάνε αυτή τη χώρα χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Δείχνουν αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα για να «επιτύχουν» όσα δεν μπόρεσαν οι προηγούμενοι. Να τελειώσουν τη δουλειά, και μαζί και μας, το λαό. Είναι αυτοί σήμερα, οι εκλεκτοί της πλουτοκρατίας.

Όλους αυτούς τους στηρίζουν με την ψήφο τους, βουλευτές που άγονται και φέρονται από τα συμφέροντα των αφεντικών-χορηγών τους. Κυνικοί  υποστηρικτές των αντιλαϊκών νομοσχεδίων που ψηφίζουν. Ανθρωπάκια ανήμπορα να αρθρώσουν αντίλογο στις εξελίξεις, ολίγιστοι να αφουγκραστούν την κοινωνία. Εξαρτημένοι και μέρος ενός σάπιου πολιτικού-πελατειακού  συστήματος που οι ίδιοι εξέθρεψαν τόσα χρόνια. Κόβουν και ράβουν τη δημοκρατία στα μέτρα τους, κατά πως τους βολεύει και πάντα ενάντια στο συμφέρον του λαού. Και σωπαίνουμε εμείς, φοβόμαστε, σκύβουμε το κεφάλι και περιμένουμε.

Μας έχουν κυκλώσει.

Τα τηλεοπτικά τους κανάλια, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες τους. Μεγαλοδημοσιογράφοι με χρυσές πένες και μανικετόκουμπα καταδικάζουν στο …στούντιο, όποιον τολμά ν’ απεργήσει. Κυρίες πολλών δεκαετιών που μοιάζουν μόλις …ετών 39, διακόπτουν προκλητικά κάθε αντίθετη προς το συμφέρον των αφεντικών τους άποψη. Τσιράκια συγκροτημάτων, παθαίνουν αλλεργία όταν ακούν λέξεις όπως «ΠΑΜΕ», ανυπακοή, αντίσταση.

Κοκκινίζουν τα ρόδινα μαγουλά τους από οργή, επικαλούνται τους νόμους, απειλούν. Άλλοι, του οικονομικού ρεπορτάζ αυτοί, μας απειλούν με το μπαμπούλα της χρεοκοπίας, αν δε συμμορφωθούμε με …τας υποδείξεις των κυβερνώντων μας. Οικονομολόγοι, πανεπιστημιακοί, πρώην πρωθυπουργοί, όλοι «ειδικοί» και με συνταγές για να βγούμε από την κρίση. Τόσο «ειδικοί» που αναρωτιέται κανείς, πως φτάσαμε ως εδώ, με τόσους …ειδικούς!

Όλες οι συνταγές, όλα τα «μίγματα» πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνώντες, έχουν στο στόχαστρο πάντα τον εργαζόμενο, εμένα, εσένα, τον άνεργο, το συνταξιούχο, το μισθωτό. Όλοι έπεσαν πάνω μας, από εμάς… εξαρτάται το μέλλον αυτού του τόπου. Μεγάλη μας ...τιμή λοιπόν, και …μεγάλη η ευθύνη μας. "Να σώσουμε εμείς την πατρίδα!" Σκύβουμε το κεφάλι, σφίγγουμε τα δόντια και το αποδεχόμαστε. Και ο καιρός περνάει…

Είμαστε κυκλωμένοι.

Και από το χειμώνα, που ήρθε νωρίς. Το σπίτι θέλει θέρμανση. Η θέρμανση πετρέλαιο. Τα παιδιά κρυώνουν. Εμείς αντέχουμε ακόμα. Πρέπει να αντέξουμε. Λεφτά δεν υπάρχουν. Οι αχρείοι μας χτυπούν εκεί που «πονάμε», ανεβάζουν τους φόρους, ακριβαίνει το πετρέλαιο. Προσπαθούμε να ξεγελάσουμε το κρύο με το τζάκι. Όπως παλιά στο χωριό, οι παππούδες μας. Ή με σόμπες. Ο χειμώνας θα είναι βαρύς και μακρύς. Και αν μας κόψουν το ρεύμα; Σκύβουμε το κεφάλι. Τρόμος!

Μας έχουν κυκλώσει από παντού.

Τα προσωπικά μας αδιέξοδα. Είχαμε όνειρα όταν είμαστε παιδιά. Να μεγαλώσουμε σ’ ένα κόσμο καλύτερο από των πατεράδων μας. Σε μια κοινωνία που θα είχαμε όλοι τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες. Στη μόρφωση, στη δουλειά, στη ζωή. Παλέψαμε να σπουδάσουμε, σημαδευτήκαμε από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που παράγει «ειδικότητες»  και όχι μορφωμένους ανθρώπους. Άλλοι, από μικροί στα βάσανα της βιοπάλης. Σπάσαμε τη μέση μας στα γιαπιά, μαύρισαν τα νύχια μας στα συνεργεία, στέγνωσε η ψυχή μας στις θάλασσες. Η ζωή δύσκολη, ο αγώνας όμως, για να την αλλάξουμε προς το καλύτερο, όμορφος. Η ελπίδα για ένα μέλλον, το δικό μας, φώλιαζε στην καρδιά, την τροφοδοτούσε με δύναμη και αισιοδοξία.

Τα χρόνια πέρασαν. Δεν αλλάξαμε το σύστημα. Σήμερα αναρωτιέσαι: από πού ξεκίνησες, που έφτασες. Πόσα βήματα έκανες μπροστά, μέσα σ’ αυτό το άδικο και απάνθρωπο σύστημα που ποτέ δεν αποδέχτηκες. Μετράς αυτά τα βήματα και είναι αρκετά. Πάλεψες κι έφερες τη ζωή σου σ’ ένα επίπεδο «ανθρώπινο». Απέκτησες «ανέσεις» και «πολυτέλειες» που πρέπει να (και) δικαιούται κάθε  ένοικος αυτής της γης. Κατοχύρωσες κάποια δικαιώματα,  καταχτήσεις εργασιακές, ασφαλιστικές, κοινωνικές. Πήγες τη ζωή πιο πέρα από εκεί που την παρέλαβες.

Σήμερα μας κλέβουν ό,τι πετύχαμε όλα αυτά τα χρόνια. Ξηλώνουν οικονομικές απολαβές, δικαιώματα, καταχτήσεις. Γκρεμίζουν τα όνειρα της νέας γενιάς. Τα όποια, δικά μας σχέδια. Ποδοπατούν τις στερνές επιθυμίες των γονιών μας, να καμαρώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους, να τα βλέπουν ευτυχισμένα. Τα μαγαζιά στις γειτονιές κλείνουν. Κάποιος, ακούσαμε, αυτοκτόνησε. Χρωστούσε. Η τράπεζα πήρε το σπίτι κάποιου άλλου. Έμειναν στο δρόμο, πέντε άνθρωποι. Τους γνωρίζαμε! Αυτοί; Είναι δυνατόν;

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΛΟΙΟ!

Ζούμε τα δύσκολα χρόνια που μπορεί να φέρουν την ανάσταση ή την καταστροφή μας. Όλα αυτά που βλέπουμε, τα χειρότερα,  μας αφορούν όλους. Αφορούν εμάς, και όλα όσα θα έρθουν. Χτες ήταν που λέγαμε «αυτά δεν γίνονται εδώ» ή «στο τέλος θα βρεθεί μια λύση». Λύση θα βρεθεί, ερήμην μας, και εναντίον των συμφερόντων μας. Θα είμαστε τα θύματα αυτής της «λύσης». Σήμερα ζούμε αυτά που …«δεν γίνονται». Και το μέλλον προδιαγράφεται μαύρο. Εκτός αν…

Η ώρα να αντιδράσουμε ήρθε …χτες. Κάποιοι το κάναμε κιόλας. Βγήκαμε στους δρόμους, στις πλατείες, κλείσαμε τη Βουλή, φωνάξαμε. Θα το ξανακάνουμε. Για κάποιους, μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Δεν είναι όμως αρκετό! Δεν ιδρώνει τ’ αυτί τους! Πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα, από τα κάτω. Να βγούμε από τ’ αδιέξοδα που αυτοί μας στριμώχνουν. Να σπάσουμε τα δεσμά του φόβου  και της αβεβαιότητας. Ο καθένας μας μόνος, είμαστε ευάλωτοι απέναντί τους. Να δούμε στα μάτια του διπλανού, του γείτονά μας, του συνάδελφου, του φίλου, την ΕΛΠΙΔΑ. Άντε, να πάρουμε τα πάνω μας!

Τρία χρόνια τώρα κάνουμε «υπομονή», τους ακούμε, τους πιστεύουμε, τους ψηφίσαμε, σκύβουμε το κεφάλι, υπομένουμε τα πάντα. Όλοι βλέπουμε ξεκάθαρα ποια αποτελέσματα φέρνουν όλες αυτές οι θυσίες που μας επέβαλλαν, τι αντίκρισμα έχουν στις ζωές μας: μας σπρώχνουν πιο βαθιά στην εξαθλίωση, μας εξοντώνουν! Γιατί λοιπόν να τους πιστέψουμε σήμερα; Την ίδια κατάληξη  θα έχουν και αυτές οι θυσίες που μας ζητούν και οι επόμενες που θα μας επιβάλλουν, όσο σκύβουμε το κεφάλι φοβισμένοι και γκρινιάζοντας. Όσο τους αφήνουμε, τόσο θα κουρσεύουν τις ζωές μας, και των παιδιών μας το μέλλον.

ΟΧΙ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ!

Μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα, που θα’ ναι πιο μεγάλο από το προηγούμενο. Μπροστά μας έχουμε το λογαριασμό της ΔΕΗ. Να μην πληρώσουμε το χαράτσι! Να αρνηθούμε! Σήμερα δεν είμαστε μόνοι. Έστω και καθυστερημένα σε κάθε γειτονιά σχεδόν δημιουργούνται επιτροπές, από ανθρώπους σαν κι εμάς. Συμμετέχουν άνθρωποι σαν κι εμάς. Με τα ίδια προβλήματα και ανησυχίες. Ας πάμε κοντά τους, δίπλα τους, να γίνουμε, πολλοί, περισσότεροι, όλοι!

Στα σωματεία, στους τόπους δουλειάς, στα ταξικά συνδικάτα μας. Στους τοπικούς συλλόγους. Αν δεν είμαστε γραμμένοι, να γραφτούμε. Να συμμετέχουμε ενεργά στις αποφάσεις. Με την άποψή μας, τις αντιρρήσεις μας, τις αγωνίες, τον προβληματισμό μας. Να δώσουμε και να πάρουμε δύναμη από τους συναγωνιστές μας. Αν δεν έχουν πάρει ακόμα αποφάσεις για αγώνα, να πιέσουμε σ’ αυτή την κατεύθυνση. Η ανάμιξή μας στα κοινά θα διώξει τα σύννεφα από τη σκέψη, θα ατσαλώσει το κουράγιο, θα μας δώσει πίσω την αισιοδοξία που μας έκλεψαν. Θα βοηθήσει τη συλλογική προσπάθεια.

Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι δήμοι παίρνουν αποφάσεις στήριξης των δημοτών τους. Υπάρχουν επιφυλάξεις, κατά πόσο θα το πάνε μέχρι τέλους, αλλά μη φωλιάσει πάλι ο φόβος στις ψυχές μας. Είναι ένα θετικό βήμα. Εμείς να τους πιέσουμε να το πάνε παραπέρα. Να πιέσουμε στο δήμο μας. Να απαιτήσουμε να συζητηθεί το θέμα των χαρατσιών στο δημοτικό συμβούλιο. Να πάρουν αποφάσεις. Στριμώχνονται οι δήμαρχοι όταν βλέπουν πως άλλοι δήμοι πρωτοστατούν. Όταν οι δημότες τους πιέζουν.

ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ!

Να είμαστε προετοιμασμένοι πως μπορεί να μας κόψουν το ρεύμα! Δεν τελείωσε η ζωή με λίγες ώρες στο σκοτάδι. Ο αγώνας γίνεται για να μη  σπρώξουν ολόκληρη τη ζωή μας στο σκοτάδι. Στο διαδίκτυο υπάρχουν πρακτικές οδηγίες πως προστατεύουμε τα ρολόγια της ΔΕΗ, από αυτούς που θα έρθουν για να το κόψουν. Μπείτε στις μηχανές αναζήτησης και αναζητήστε τις. Ας τις ακολουθήσουμε.

Αν μας το κόψουν, αυτό θα είναι για λίγο. Από το δήμο, από το Συνδικάτο Οικοδόμων,  από το ΠΑΜΕ, ή από άλλες ομάδες συναγωνιστών εθελοντών, θα μας το συνδέσουν. Δεν είναι θεωρίες αυτά. Συμβαίνουν στην πράξη! Πολλοί συνάνθρωποί μας που έμειναν χωρίς ρεύμα ή νερό λόγω αδυναμίας πληρωμής των λογαριασμών, βοηθήθηκαν. Επανασυνδέθηκαν οι παροχές τους.

ΝΑ ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΑΣ

Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ο χρόνος κυλάει σε βάρος μας. Μας έχει τσακίσει η ανέχεια, η απογοήτευση, η αβεβαιότητα, η απελπισία. Να μην καταλήξουμε στην κατάθλιψη και τα φάρμακα. Ο αγώνας είναι το καλύτερο γιατρικό! Να ανασυντάξουμε όσες δυνάμεις μας έχουν απομείνει. Ας σταθούμε στα πόδια μας κι ας πιστέψουμε στη δύναμή μας. Στη δύναμη αυτού του περήφανου – κάποτε – ελληνικού λαού. Αν τα χαράτσια «περάσουν», αυτοί θα μας τσακίσουν, θα μας εξαθλιώσουν.

Όσο φοβόμαστε χάνουμε την καθαρή σκέψη, τη βούλησή μας. Χάνουμε την αξιοπρέπειά μας. Αυτό εκμεταλλεύονται, η άρχουσα τάξη και οι κυβερνώντες υπάλληλοί της. Κι έτσι μας κάνουν ό,τι θέλουν. Να ξεπεράσουμε αντιλήψεις όπως «δε βγαίνει τίποτα» ή «δεν μπορούμε να νικήσουμε». Μπορούμε! Αν γίνουμε πολλοί, ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Αρκεί να το πιστέψουμε! Και να σηκώσουμε επιτέλους το κεφάλι ψηλά! Η πρώτη  νίκη θα μας δώσει δύναμη να προχωρήσουμε στις επόμενες, μέχρι την οριστική μεγάλη νίκη, που θα είναι η ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος των καπιταλιστών, του κέρδους και των «αγορών».

"Το χέρι σου γροθιά πότε θα φέρεις;"

Στην τρίτη εβδομάδα, η απεργία διαρκείας. Συνεχίζουν!

Συνεχίζουν ενωμένοι και αποφασισμένοι τον απεργιακό αγώνα τους οι εργάτες της «Ελληνικής Χαλυβουργίας». Χτες έγινε νέα τριμερής συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας. Στο πλευρό τους βρέθηκαν δεκάδες σωματεία και φορείς, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Γραμματείας Αττικής του ΠΑΜΕ και συμμετείχαν στη συγκέντρωση στο πλευρό των απεργών έξω από το υπουργείο κατά τη διάρκεια της τριμερούς, σημειώνοντας: «Ο αγώνας των εργαζομένων της "Χαλυβουργίας" είναι αγώνας όλη της εργατικής τάξης».

Ειδικότερα στη συγκέντρωση χαιρέτισαν εκπρόσωποι από: Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας, Ομοσπονδία Τύπου και Χάρτου, κλαδικό συνδικάτο Χρηματοπιστωτικού Τομέα, Σωματείο Συνταξιούχων Πειραιά, Σωματείο Ηθοποιών Αθήνας, ΜΑΣ, Εργατικό Κέντρο Λαυρίου, Ομοσπονδία Κλωστοϋφαντουργίας Ιματισμού Δέρματος, Σωματείο Ηλεκτρολόγων Πειραιά, Λαϊκή Επιτροπή Σαρωνίδας, Σωματείο Λογιστών Αθήνας. Επίσης, ψήφισμα συμπαράστασης στους εργάτες της «Χαλυβουργίας» ενέκρινε η Γενική Συνέλευση του Συνδικάτου των ΟΤΑ της Αττικής και έστειλαν η Πανελλαδική Ενωση Ελαιουργοσαπωνοποιών και η Πανελλαδική Ενωση Λιθογράφων.

«Ο αγώνας σας είναι και δικός μας», δήλωσαν στους απεργούς, εργάτες από δεκάδες κλάδους. «Εδώ, εδώ και πάλι εδώ, γιατί εμείς δε ζούμε με 500 ευρώ» και «Είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι να γυρίσουν πίσω οι απολυμένοι», ήταν μερικά από τα συνθήματα που φώναζαν έξω από το υπουργείο χαλυβουργοί απεργοί μαζί με εργαζόμενους δεκάδων άλλων κλάδων, συνταξιούχους, σπουδαστές, γυναίκες κ.ά.

Ξεχωριστή στιγμή στη χτεσινή συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το υπουργείο Εργασίας αποτέλεσε το ποίημα που έγραψε και απήγγειλε ένας μεταλλεργάτης της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» ο Σταύρος Δικαίου Φονικάκος:

«Εργάτης»

«Σε είδα που περίμενες στη στάση, γραμμή για να σε πάει στην δουλειά  φορούσες ξεφτισμένο ένα σακάκι, τα ρούχα σου δεν ήτανε ζεστά.

Κοιτούσες, σαν αγνάντευες το μέλλον, στο λευτερό σου πρόσωπο η ματιά

ζγουρό κεφάλι μυθικό ωραίο, παιδί της τάξης σου της εργατιάς.

Στον άνισο αγώνα μπήκες μάτωσες, χαρά απ' την δουλειά σου δεν λαβαίνεις

καρτέρι το καρτέρι πας και χάνεσαι, το χέρι σου γροθιά πότε θα φέρεις;».

Νίκη της "Ταξικής Ενότητας" στο Σωματείο Οικοδόμων Ν. Πρέβεζας

ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

 ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΣΥΝΑΦΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ Ν. ΠΡΕΒΕΖΑΣ 

                       

ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΤΑΙ

Συνάδελφοι οικοδόμοι

Το σωματείο μας από σήμερα 14 Νοεμβρίου 2011 ποιο δυνατό, πιο μαζικό θα συνεχίσει τη δράση του με μεγαλύτερη ορμή, θα δώσει τη μάχη μέσα και από το ΠΑΜΕ ενάντια στο «μαύρο μέτωπο» ΕΕ, ΔΝΤ, κομμάτων της πλουτοκρατίας. Μάχη ενάντια σε αυτούς που βάζουν «χέρι» στους μισθούς, τις συντάξεις, την κοινωνική μας ασφάλεια, την ίδια μας τη ζωή. Μάχη ενάντια σε αυτούς που δε διστάζουν στο βωμό των κερδών τους να θυσιάσουν συναδέλφους μας στη δουλιά ή στον αγώνα.

Συνάδελφοι οικοδόμοι

Οι εκλογές που ολοκληρώθηκαν με επιτυχία την Κυριακή 13 Νοέμβρη στην Πρέβεζα μας δίνουν τη δύναμη να συνεχίσουμε. Οι ψηφίσαντες σε αυτές τις εκλογές σχεδόν διπλασιάστηκαν από 69 ψήφους στις προηγούμενες εκλογές στους 160. Κάτι που αποδεικνύει ότι η σταθερή και αταλάντευτη στάση του σωματείου το προηγούμενο διάστημα στο πλάι του ΠΑΜΕ ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων της πλουτοκρατίας, της ΕΕ έπιασε τόπο στις συνειδήσεις των συναδέλφων. Οι συνάδελφοι βρήκαν στο σωματείο ένα αποκούμπι στις δύσκολες στιγμές που περνά ο κλάδος.  

Αναλυτικά τα αποτελέσματα:  

Ωρωπός     32 ψήφοι

Καναλάκι  60 ψήφοι

Πρέβεζα    68 ψήφοι

Σύνολο       160 ψήφοι

Η παράταξη της ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ πήρε 136 ψήφους, ενώ η παράταξη του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού ΔΗΜ.ΣΥ.ΟΙ.(ΠΑΣΚΕ) πήρε 22, και 2 άκυρα.  

Οι έδρες στη διοίκηση του Σωματείου πήγαν 8 η ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ και 1 η ΔΗΜ.ΣΥ.ΟΙ.(ΠΑΣΚΕ)

Αντιπρόσωποι στο εργατικό Κέντρο 5 η ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ και 1 η ΔΗΜ.ΣΥ.ΟΙ.(ΠΑΣΚΕ)

Ευχαριστούμε τους συναδέλφους που μας τίμησαν με την ψήφο τους. Τους καλούμε το επόμενο διάστημα μέσα από το σωματείο να ορθώσουμε ανάστημα στους κεφαλαιοκράτες, στα κόμματα υποτακτικούς τους, την ΕΕ, το ΔΝΤ. Μαζί με την εργατική τάξη της Ελλάδας, με το ΠΑΜΕ, σε συμμαχία με τους μικρομεσαίους αγρότες, και τους αυτοαπασχολούμενους να ανατρέψουμε την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που εξαθλιώνει εμάς και τα παιδιά μας.

ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Η γενιά αυτή έχει πληρωμένους όλους τους λογαριασμούς!

Ο γεροντάκος της φωτογραφίας πολέμησε δύο φορές για την Ελλάδα.

Η γενιά του δεν πήγε ποτέ διακοπές!

Δούλεψε σαν σκυλί στην οικοδομή και στα χωράφια, έκανε οικονομία, μας σπούδασε και έχτισε, για να κληρονομήσουμε.

Εμείς.

Ο γεροντάκος της φωτογραφίας και η γενιά του, έγιναν γέφυρα για να περάσουμε απέναντι.

Περάσαμε καλά και τώρα, πουλάμε όσο-όσο.

Κάποια κτήνη, αποφάσισαν να του μειώσουν τη σύνταξη των 350 Ευρώ -η οποία μόλις αρκούσε για τα φάρμακά του- και σήμερα, του ήρθε και ο λογαριασμός της ΔΕΗ.

Ας αφήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να ζήσουν τα τελευταία τους χρόνια με αξιοπρέπεια.

Η γενιά τους έχει πληρωμένους όλους τους λογαριασμούς και δεν χρωστάει σε κανέναν.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να τους κόψουν το ρεύμα!

Πηγή: http://listonplace.blogspot.com/

Σχετικά με το τέλος ακινήτων

            Ο πίνακας έχει τον τίτλο "Unconditional love" του Janosh

Η έννοια του «τέλους» σε έναν λογαριασμό σημαίνει ότι πληρώνουμε για κάτι το οποίο μας παρέχεται.

Το ειδικό τέλος ακινήτων δεν συνδέεται με καμία παροχή προς εμάς, αποτελεί απλά μία φορολογία, ένα χαράτσι δηλαδή.

Μία φορολογία, ανάμεσα σε τόσα άλλα οικονομικά μέτρα, που σκοπό δεν έχει καμία ανάπτυξη του φορολογούμενου, ούτε με κάποια αναδιανομή του πλούτου, που υποτίθεται ότι γίνεται με την φορολογία.

Γίνεται ακριβώς το αντίθετο από την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των ασθενέστερων. Γίνεται περαιτέρω συγκέντρωση του πλούτου, προς τους ήδη κατέχοντες το δημόσιο χρέος.

Πάμε τώρα σε μία όχι και τόσο ηθική πρακτική στο τέλος ακινήτων:

Γιατί δεν έρχεται αυτό το τέλος (δίκαιο ή άδικο) από την εφορία κατευθείαν προς τον φορολογούμενο;

Γιατί έχει σχεδιαστεί τόσο καλά που εάν κάποιος δεν πληρώσει, θα του κοπεί το ρεύμα;

Την επόμενη κρίσιμη ερώτηση απαντήστε την μόνοι σας, αυθόρμητα:

Είναι ή δεν είναι αυτή η πρακτική εκβιασμός;

Εάν είναι εκβιασμός, ποιος είναι ο εκβιαστής και ποιος το θύμα εκβιασμού;

Εάν υπάρχει στοιχειώδης δικαιοσύνη, το θύμα εκβιασμού, θα πρέπει να αποταθεί στην αστυνομία και στα δικαστήρια, προκειμένου να τιμωρηθούν οι εκβιαστές.

Αν όμως οι εκβιαστές έχουν ήδη ασυλία και είναι ήδη προστατευμένοι με «μη ευθύνη τους»;

Μήπως σταματάει να υφίσταται εκβιασμός;

Μήπως σταματάει ο εκβιασμός να είναι αδίκημα;

Μήπως μία ανώτερη πράξη (η εξυπηρέτηση των διεθνών τοκογλύφων), «ξεπλένει» μία κατώτερη πράξη (την ίδια τη ζωή των πολιτών);

Η δικαιοσύνη δεν είναι ένα σύνολο από νόμους, κώδικες και βιβλία. Είναι μία πρωταρχική, φυσική αξία που πηγάζει από τις καρδιές μας, μορφοποιεί τις σκέψεις μας και τα οράματά μας, και στοχοθετεί τις επόμενες πράξεις μας.

Μανώλης Κοπανάκης

http://seisaxthia.blogspot.com/