Απεργοί εργάτες υποδέχονται το 2012 στις πύλες των εργοστασίων. Στο πόστο του αγώνα.

Μήνυμα αισιοδοξίας έστειλαν εργάτες που υποδέχονται τις φετινές γιορτές στο πόστο του αγώνα, συνεχίζοντας την περιφρούρηση μαχών που συνεχίζονται ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύεται για την υπεράσπιση της «ανταγωνιστικότητας». Οι γιορτές που στήθηκαν σε μια σειρά τόπους δουλειάς ανέδειξαν πως η εργατιά έχει τρόπο να απαντήσει και στη μοιρολατρία και στην υποταγή στην οποία το κεφάλαιο θέλει να την εγκλωβίσει: Με οργάνωση της πάλης, συγκέντρωση δυνάμεων στην κατεύθυνση ανατροπής της πολιτικής που υπηρετεί τις ανάγκες των μονοπωλίων.

Στην «3Ε ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ» οι εργάτες έστησαν γιορτινό τραπέζι

Παραμονή Χριστουγέννων και οι εργάτες της «3Ε ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ» και της αλουμινοβιομηχανίας «ΛΟΥΚΙΣΑ» βρέθηκαν στις πύλες των εργοστασίων, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά τους στη δουλειά και τη ζωή απέναντι στην ένταση της εργοδοτικής επιθετικότητας.

Στην «3Ε ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ», οι εργάτες και οι οικογένειές τους, μετά από πρωτοβουλία της Εργοστασιακής Επιτροπής και μαζί με το συνδικάτο τους, την Πανελλαδική Ενωση Λιθογράφων, έστησαν γλέντι μέσα στο εργοστάσιο φέρνοντας ο καθένας το «μερτικό» του. Αλλος μια σαλάτα, άλλος το κρέας, άλλος τα κρασιά. Εκεί, στο πλευρό των εργατών που αγωνίζονται, ήταν και η Λαϊκή Επιτροπή 3ου-4ου Διαμερίσματος Αθήνας. Οι εργάτες της «3Ε ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗΣ» βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας εδώ και 20 μέρες, απαιτώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων τους. Η εργοδοσία τους χρωστάει από 4 έως 6 μήνες, το επίδομα αδείας και το δώρο Χριστουγέννων.

 «Μόνο η ενότητά σας μπορεί να οδηγήσει στη νίκη», τόνισε εξαρχής ο Χρήστος Κατσώτης, εκ μέρους της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, χαιρετίζοντας τον αγώνα των εργαζομένων και πρόσθεσε: «Η επίθεση που δεχόμαστε έχει δύο πλευρές. Η μία είναι εμείς να πληρώσουμε την κρίση με τα χαράτσια, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, με τη μείωση των αποδοχών, των συντάξεων, με τη μείωση των παροχών Υγείας και Παιδείας. Η άλλη πλευρά είναι να δημιουργήσουν το περιβάλλον αυτό για να κερδίσουν ακόμη περισσότερα.

Εμείς οφείλουμε να δώσουμε απάντηση και η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί απ' τον κάθε εργάτη μόνο του, απ' το κάθε εργοστάσιο μόνο του, απ' τον κάθε κλάδο μόνο του. Πρέπει να δοθεί ενιαία, με συντονισμένη δράση όλων των εργαζομένων σε όλη την Ελλάδα, όλων των κλάδων της οικονομίας». Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και ο Γιώργος Πέρρος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή όταν εργάτες της «ΒΙΒΛΙΟΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ» έδωσαν στους εργάτες της «3Ε ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗΣ» 210 ευρώ, ενισχύοντας οικονομικά, απ' το υστέρημά τους, τους συναδέλφους τους.

Αντίστοιχα και στην αλουμινοβιομηχανία «ΛΟΥΚΙΣΑ», στο Περιστέρι, οι εργάτες ήταν εκεί, παραμονές Χριστουγέννων, περιφρουρώντας τον αγώνα τους. Σήμερα εξακολουθούν και συνεχίζουν για 22η μέρα την επίσχεση εργασίας τους, απαιτώντας επίσης την καταβολή των δεδουλευμένων τους. Την ίδια στιγμή έχει αναπτυχθεί ένα σημαντικό κύμα αλληλεγγύης. Παραμονές Χριστουγέννων, Περιστεριώτες πήγαιναν στο εργοστάσιο και έδιναν λίγα τρόφιμα ή χρήματα ή ό,τι άλλο μπορούσε ο καθένας, για να συνεχίσουν οι εργάτες τον αγώνα τους.

Τις κινητοποιήσεις τους συνεχίζουν και οι εργάτες της αλουμινοβιομηχανίας «ΡΩΜΑΝΑΣ - ΜΥΛΩΝΑΣ», αλλά και της ΣΕΒΙΣΕ (βιολογικά προϊόντα).

Στην «Κ. Μπαλλής» ο Αϊ-Βασίλης μοίρασε δώρα στα παιδιά
των αγωνιζόμενων εργατών

Δεκάδες εργαζόμενοι άλλων εργοστασίων και κλάδων συμμετείχαν στη χριστουγεννιάτικη γιορτή των εργαζομένων στην επιχείρηση απορρυπαντικών και χημικών «Κ. ΜΠΑΛΛΗΣ ΑΕΒΕ», που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής στο εργοστάσιο στη Νέα Ιωνία Θεσσαλονίκης.

Η γιορτή συμπαράστασης και αλληλεγγύης διοργανώθηκε από την Επιτροπή Αγώνα εργαζομένων του εργοστασίου, το Συνδικάτο Χημικής Βιομηχανίας Βόρειας Ελλάδας και τη Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ. Δεκάδες εκπρόσωποι σωματείων όπως Ιδιωτικών Υπαλλήλων, ΣΕΤΗΠ, Λογιστών, Επισιτισμού - Τουρισμού, Οικοδόμων, εργαζόμενοι της ΤΡΙΑΣ, της ΕΛΛΕΝΙΤ που βρίσκονται σχεδόν τρεις μήνες σε επίσχεση εργασίας, βρέθηκαν στο πλευρό των εργαζομένων της «Κ. Μπαλλής» που διεκδικούν δεδουλευμένα 2 μηνών και των οικογενειών τους που στηρίζουν τον αγώνα τους. Τη συμπαράστασή τους εξέφρασαν και μαθητές εκπρόσωποι του Συντονιστικού Νυχτερινών Σχολείων και φοιτητές εκπρόσωποι του ΜΑΣ.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και χαιρέτισε ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Ζιώγας. Ενώ ένας νεολαίος της ΚΝΕ, ντυμένος Αγιος Βασίλης, μοίρασε στα παιδιά δώρα καθώς και τις κάρτες και τα χριστουγεννιάτικα αντικείμενα που ζωγράφισαν τα παιδιά που συμμετείχαν στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης. (πηγή: Ριζοσπάστης)

Τα κάλαντα του χαλυβουργού

          

Οι χαλυβουργοί έγραψαν τα δικά τους «κάλαντα του χαλυβουργού» όπως τα ονόμασαν και τα έψαλλαν όλοι μαζί το Σάββατο το πρωί στην πύλη του εργοστασίου για να τα ακούσει ο Μάνεσης! Και την Κυριακή των Χριστουγέννων και πάλι όλοι μαζί οι απεργοί με τις οικογένειές τους βρέθηκαν στο χώρο του εργοστασίου και γιόρτασαν όπως αγωνίζονται, ενωμένοι σαν εργάτες, τσουγκρίζοντας ένα ποτήρι κρασί και χορεύοντας για το δίκιο του αγώνα τους!

Αντλώντας έμπνευση από τον αγώνα τους, οι χαλυβουργοί συνέθεσαν τα εξής στιχάκια:

«Τα κάλαντα τα φετινά

είναι αφιερωμένα

σ' όλους εμάς που ταπεινά

ζούμε ευτυχισμένα.

* * *

Χριστούγεννα Πρωτούγεννα

πρώτη γιορτή του χρόνου

στο Μάνεση ευχόμαστε

που είναι πρωτοπόρος.

* * *

Πως του Χριστού τη Γέννηση

αυτοί δεν έχουν μάθει

αφού το χρήμα προσκυνούν

και κολυμπούν στα λάθη.

* * *

Τους μάγους ας μας κάνουνε

μεσ' στην Χαλυβουργία

όμως οι εργαζόμενοι

δε ζουν στην κοροϊδία.

* * *

Ολοι μαζί τα φάγανε

και τίποτα δε 'δώσαν

σ' εμάς τους εργαζόμενους

που τους χρυσοπληρώσαν.

* * *

Περήφανοι χαλυβουργοί

στην πύλη τ' Ασπροπύργου

βαδίζουν τον αγώνα τους

δεν πρόκειται να φύγουν

* * *

Τ' άστρο του Αγώνα φωτεινό

το όραμα θα μας δείξει

και νικητές στην πύλη μας

θα μας καλοσωρίσει!!!».

Εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων Αιτωλοακαρνανίας-Αγρίνιο: Πρώτη δύναμη το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ

Σε πρώτη δύναμη επανεκλέχθηκε το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ στις αρχαιρεσίες του Συνδικάτου Οικοδόμων Αιτωλοακαρνανίας. Σε σύνολο 896 ψηφισάντων (από 1.240) όπου υπήρχαν και 8 άκυρα - λευκά η «Πανοικοδομική Ενότητα» έλαβε 798 ψήφους και εκλέγει 13 αντιπροσώπους (από 12) στη νέα διοίκηση. Η «Εργατική Πάλη» έλαβε 90 ψήφους και εκλέγει μετά από κλήρωση 2 έδρες στη νέα διοίκηση (από 1). Για τους αντιπροσώπους στο Εργατικό Κέντρο η «Πανοικοδομική Ενότητα» έλαβε 801 ψήφους και εκλέγει 16 αντιπροσώπους (από 21) και η «Εργατική Πάλη» έλαβε 87 ψήφους και εκλέγει 2 ενώ υπήρχαν και 8 άκυρα - λευκά. Για την Ομοσπονδία, η «Πανοικοδομική Ενότητα» εκλέγει 8 (από 10) και η «Εργατική Πάλη» 1 αντιπρόσωπο.

Συνδικάτο Οικοδόμων Κισσάμου-Κρήτη: Πρώτη δύναμη στις εκλογές οι ταξικές δυνάμεις

Με απόλυτη πλειοψηφία εκλέχτηκαν οι ταξικές δυνάμεις στο Συνδικάτο Οικοδόμων Κισσάμου Ν. Χανίων για πρώτη φορά μετά την ίδρυση του σωματείου το 1982, στις εκλογές που έγιναν για την ανάδειξη του νέου ΔΣ.

Το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ με 54 ψήφους από τους 54 ψηφίσαντες, εξέλεξε πέντε μέλη για το πενταμελές ΔΣ, ένα αντιπρόσωπο για την Ομοσπονδία και δυο για το Εργατικό Κέντρο.

Αμέσως μετά τη συγκρότηση σε σώμα, το νέο ΔΣ πήρε απόφαση για Γενική Συνέλευση με σκοπό να συζητηθεί το οξυμένο πρόβλημα της ανεργίας που μαστίζει τον κλάδο όπως για την οργάνωση με άλλους φορείς της περιοχής, αγροτικούς συλλόγους, ομάδα γυναικών, το ΠΑΜΕ, κινητοποιήσεων ενάντια στα χαράτσια της ΔΕΗ.

Ο πατέρας μου κι εγώ…

Πάνε χρόνια που έχω να τον δω. Οι πατεράδες που έχουν εκδημήσει σιγά-σιγά μας ξεχνάνε. Κάτι, φαίνεται, να τους τραβάει κάπου μακρύτερα βαθειά στο αλλού, να μη μένουν εδώ γύρω να δουν στον καιρό τους την αποδήμηση των ιδίων αυτών τέκνων – πικρό κι αβάσταχτο για γονείς. Χάνονται λοιπόν εγκαίρως στο επέκεινα, ίσως πηγαίνοντας πιο κοντά στους δικούς τους γονείς.

Πάντως για εμάς, τους προσώρας παραμένοντες, οι πατεράδες μας δεν έχουν φύγει ποτέ. Ξεχασμένα χορταράκια σε ταπεινωμένους τύμβους, πιθανόν, αλλά στην τσέπη μας πάντα η ίδια χαμογελαστή φωτογραφία με τα χάρτινα δοντάκια στο πλαίσιο…

Ο πατέρας μου είχε λιγότερα απ’ όσα έχω εγώ, αλλά είχε πιο πολύ χρόνο απ’ όσον κατέχουμε εμείς, οι συνήθεις του τώρα. Ήταν δηλαδή αφάνταστα πλούσιος. Είχε καιρό για το σπίτι, για τους φίλους και τις γιορτές. Για πρέφα στο καφενείο. Είχε τα καλά του ρούχα – στις περιστάσεις αναλόγως – σωστός. Δούλευε  πολύ κι όμως είχε πάντα χρόνο. Χρέη στο χρόνο δεν είχε. Είχε χρέη σε μας.

Σάββατο απογευματάκι, Δεκέμβρης, μια χρονιά ακόμα τελειώνει, μια βόλτα με τον πατέρα, τώρα καθώς γερνάς κι όλο και πιο πολύ του μοιάζεις, βόλτα εύθυμη να πειράξετε λίγο τα παράξενα του κόσμου, καθώς έκανε όταν είχε κέφια. Ξέρω…

…στα μάτια του είμαι ακόμα παιδί. Όλοι είμαστε οι μικροί τους ή οι μεγάλοι τους γιοι, οι κόρες –ο δικός μου τα Σάββατα το βράδυ, αφού το σπίτι είχε κοιμηθεί, κάπνιζε τα τσιγάρα του («Άρωμα» σε κίτρινο χλωμό πακέτο χωρίς υστερικά νεκρωτικά μηνύματα πάνω του), και μας γυάλιζε τα παιδικά μας παπούτσια να μας βρει κύριους η Κυριακή.

Ξέρω, τα γράφω τώρα αυτά καθώς γέρνει η χρονιά και πλακώνει φωταγωγημένος ο φόβος των γιορτών, μ’ άλλη διάθεση απ’ αυτήν που έχουν οι πατεράδες μας –μας κοιτούν και χαμογελούν. Λίγο απορρημένοι και κάπως πικρά, καθώς μας βλέπουν έκπληκτους και τρομαγμένους μπροστά σ’ αυτό που οι ίδιοι αντιμετώπισαν ήσυχα (ή φρόντισαν να φαίνεται στα μάτια μας ότι το αντιμετώπισαν ήσυχα).

Γέρνω απ’ την άλλη πλευρά του λόφου, αρχίζω να κατηφορίζω. Μπορεί η πανοπλία μου να μην το παραδέχεται –οι πανοπλίες εννοούν τελευταίες, και, αν δεν τους βάλεις μυαλό εγκαίρως, γίνονται ροκ περικεφαλαίες για δον Κιχώτες με διακοπές στο ντιστριμπιντέρ.

Ο πατέρας δε χαμογελάει πια. «Ποτέ δεν ξέρεις πότε αλλάζει ο καιρός του ανθρώπου», μου λέει. «Ξέρεις τον καιρό για τον θέρο, για τον τρύγο, για το μάζεμα της ελιάς, αλλά στο θέρο, στον τρύγο και στο μάζεμα της ελιάς πας και παιδί και νέος και άνδρας και γέρος –ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι η ώρα του καθενός ν’ αλλάξει καιρό, μόνο φοβάσαι μη μείνεις πίσω ή μην πας παράωρα μπροστά! Να φοβάσαι, δεν κάνει κακό».

Ίσως όταν αλαργέψει περισσότερο, ίσως όταν τον χάσω κι όταν δεν θα μπορώ να τρέξω στη μνήμη του για τα φρεσκογυαλισμένα μου παπούτσια, ίσως τότε να αρχίσω να γερνάω. Για την ώρα, ας έρχονται οι πατεράδες μας να πηγαίνουμε βόλτα σ’ όσα θυμόμαστε, χωρίς τον φόβο των ρηχών, πως δεν έχουν ζωή όταν σκέφτονται τη ζωή τους.

Θυμάμαι πόσο ακόμα πιο ήσυχη γινόταν τα Σάββατα το απόγευμα η έτσι κι αλλιώς ήσυχη πόλη μας. Σαν αποκαμωμένη απ’ τη δουλειά της βδομάδας στεκόταν για λίγο μετέωρη, πριν λούσει και χτενίσει τα μαλλιά της για τη σχόλη του Σαββατόβραδου και της Κυριακής. Ξέρω ότι μέσα στα σπίτια του κόσμου έβραζε η ζωή, η αδρεναλίνη της, τα πάθη, τα μίση, οι καυγάδες, οι ίντριγκες και οι προσμονές, αλλά έξω στους δρόμους μετεωριζόταν για λίγες ώρες η ησυχία, το βασίλειο των παιδιών που έχουν χαθεί στα όνειρά τους, η αμηχανία του μετά-τι-γίνεται, αλλά και η προετοιμασία για αυτό που έτσι κι αλλιώς μετά θα γινόταν.

Τώρα πια απ’ τους πατεράδες που ζουν των φίλων μου κλέβω όσα μπορώ. Το ξέρουν και μ’ αφήνουν.

(Ένας «ναυτίλος» του αγαπημένου Στάθη Σ., γραμμένος τέτοιες μέρες πριν από οχτώ χρόνια).

"Ελληνική Χαλυβουργία": 60 μέρες. Μια μεγάλη απεργία, μια ιστορία (εικονογραφημένη)

Μια φορά κι ένα καιρό σε μια πόλη που τη λέγαν Ασπρόπυργο, υπήρχε ένα εργοστάσιο...

...που έφτιαχνε σίδερα, από αυτά που χρησιμοποιούμε στην κατασκευή των σπιτιών μας.

Στο εργοστάσιο δούλευαν 400 εργάτες, μέσα σε ιδανικές συνθήκες...

...που τους εξασφάλιζε ο καλός βιομήχανος εργοδότης τους.

Η παραγωγή ολοένα και αυξανόταν...

...όπως επίσης και τα κέρδη του βιομήχανου.

Κι επειδή ως γνωστόν οι βιομήχανοι είναι αδηφάγα όντα...

...ο εργοδότης τους έψαχνε να βρει τρόπο ν' αυξήσει περισσότερο τα τεράστια κέρδη του. Και τον βρήκε. Τον παρουσίασε στους εργάτες σαν το μοναδικό τρόπο για να "σωθεί" το εργοστάσιο που ξαφνικά δήθεν "κινδύνευε" (ενώ η παραγωγή του αυξανόταν συνέχεια...)

Αυτό  δεν άρεσε στους εργάτες, που σε κάποιες περιπτώσεις είχαν δώσει και τη ζωή τους για αυτό το εργοστάσιο. Έτσι λοιπόν, συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί για να συζητήσουν την πρόταση του εργοδότη τους. Έκαναν αυτό που λέμε συνέλευση.

Άκουσαν την πρόταση του Σωματείου τους...

...είπαν την άποψή τους, κι αφού το σκέφτηκαν καλά...

...ψήφισαν δημοκρατικά, και...

...το αποφάσισαν:

Έκλεισαν την πύλη του εργοστασίου και κρέμασαν μαύρες σημαίες σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Σιγά σιγά άρχισε να συγκεντρώνεται κόσμος στο εργοστάσιο...

...που γινόταν όλο και περισσότερος.

Οι εργάτες πήγαν στο Υπουργείο που προστατεύει τα δικαιώματά τους...

...αλλά ο κύριος Υπουργός, που δεν ήταν και πολύ προστατευτικός γι' αυτούς, τους είπε να υπακούσουν στον εργοδότη τους, γιατί αυτός ξέρει τι κάνει (πάντα για το ...καλό τους)...

Οι απεργοί τότε έφυγαν από το Υπουργείο αποφασισμένοι να συνεχίσουν την απεργία τους. Επέστρεψαν στο εργοστάσιο με τη συνείδησή τους ήσυχη, πως κάνουν το σωστό γι' αυτούς και τις οικογένειές τους.

Στην πύλη του εργοστασίου έφταναν κάθε μέρα κι άλλοι εργάτες από άλλα εργοστάσια, εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και άνθρωποι όλων των ηλικιών, με μοναδικό σκοπό  τη συμπαράστασή τους στους απεργούς.

Οι απεργοί χαλυβουργοί έχουν οικογένειες και τώρα που δε δουλεύουν, οι ανάγκες τους δεν μπορούν να περιμένουν. Έτσι η συμπαράσταση του κόσμου δεν ήταν μόνο ηθική...

Κοντά, ήταν τα παιδιά τους, από την πρώτη στιγμή...

...και οι γυναίκες τους.

Καλλιτέχνες ήρθαν να εκφράσουν με νότες και τη  δική τους συμπαράσταση.

Οι μέρες περνούσαν...

Οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες δεν έλεγαν και δεν έγραφαν ούτε μια γραμμή για την απεργία των χαλυβουργών. Με λίγες εξαιρέσεις.

Στο εργοστάσιο τη νύχτα κάνει κρύο...

...το κρύο άρχισε να δυναμώνει...

...όπως και η αλληλεγγύη του λαού που διαδήλωνε στις πόλεις υπέρ των απεργών χαλυβουργών.

Η αλληλεγγύη εκφράζεται με πολλούς τρόπους, όπως συσκέψεις...

...πάρτυ...

...θέατρο...

...γλέντια...

...εκδηλώσεις κάθε μορφής...

...εντός...

...και εκτός συνόρων...

...στο εργοστάσιο...

...στις πλατείες...

...στα γήπεδα...

Οι μέρες κύλησαν κι άλλο...

Σε κάποια σχολεία, λίγοι ΔΑΣΚΑΛΟΙ μίλησαν στους μαθητές τους για τον αγώνα των χαλυβουργών, και τα μικρά παιδιά, με τον τρόπο που ξέρουν καλύτερα, ζωγράφισαν το δυνατότερο συναίσθημα του ανθρώπου, την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ:

Και οι μανάδες των χαλυβουργών, κοντά στα παιδιά τους...

Καιρό πριν, σε ένα από τα συνθήματά τους, οι απεργοί φώναζαν: "Χριστούγεννα θα κάνουμε στη Χαλυβουργία". Οι γιορτές έφτασαν, κι έτσι στόλισαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο τους στο εργοστάσιο...

 Παραμένουν αποφασισμένοι στο δίκαιο αγώνα τους...

...και στέλνουν με κάθε τρόπο προς όλες τις κατευθύνσεις...

...το δικό τους μήνυμα...

Ο νικηφόρος αγώνας των χαλυβουργών θα είναι προάγγελος της νίκης όλων των εργαζομένων. Στην "Ελληνική Χαλυβουργία" άναψε η φλόγα της αντίστασης, της διεκδίκησης του δίκιου των εργατών. Πολλές φλόγες αντίστασης μαζί,  στα εργοστάσια, τα λιμάνια, τα γιαπιά, σε όλους τους χώρους δουλειάς, θ' ανάψουν τη μεγάλη φωτιά της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ.

Την παραμονή της νέας χρονιάς η μεγάλη απεργία κλείνει δύο μήνες. Οι απεργοί χαλυβουργοί άνοιξαν το δρόμο, μας δείχνουν με πράξεις τη μοναδική διέξοδο που ανοίγεται μπροστά μας. Ας σταθούμε δίπλα στους πρωτοπόρους.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Προσθήκη 31/12/2011:
Δείτε την ανάρτηση σε μορφή VIDEO, όπως το δημιούργησε και ανέβασε στο youtube, το φιλικό ιστολόγιο: 

 http://paratiritisagionanargyron.blogspot.com/: