Μη φοβάσαι, μίλα!

Μη φοβάσαι, δες το μέχρι το τέλος… Έχεις ωραίους φόβους και ωραίες ιδέες.  Τόσο, που αρχίζεις να μην φοβάσαι τίποτα.

Η ταινία «Μη φοβάσαι, μίλα», δια χειρός, του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθήνας πήρε το Βραβείο Συνηγόρου του Παιδιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους 2011 - ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα της Camera Zizanio.

Η ταινία είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων με τα παιδιά και εκφράζει τους φόβους και τις αγωνίες των μαθητών της 6ης τάξης, που συνδέονται με το άγχος της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο αλλά και το άγχος της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων που τα ίδια βιώνουν. Παράλληλα, στην ταινία τα παιδιά εκφράζουν και τρόπους αντιμετώπισης των φόβων και των δυσκολιών τους.

(Της Goldfinger, από το Ποντίκι)

"Ελληνική Χαλυβουργία": Μηνύματα αλληλεγγύης στους απεργούς εργάτες, από μαθητές δημοτικών σχολείων

Τα πιο ζεστά μηνύματα μαθητών απ' όλη την Ελλάδα

 «Η εργασία για τον άνθρωπο πρέπει να υπάρχει, χωρίς απειλές γιατί μπορεί στη χαλυβουργική να δουλεύουν άνθρωποι 30 ή 15 χρόνια να ξέρουν αυτή τη δουλειά και στο τέλος να τους απολύσουν. Για σκεφτείτε το αυτό είναι τραγικό και πολύ θλιβερό για αυτούς τους ανθρώπους.

Εγώ διαφωνώ με τον κ. Μάνεση δεν είναι δίκαιος ο τρόπος που εκμεταλλεύεται αυτούς τους ανθρώπους. Για να πάει λίγο στη θέση αυτών των ανθρώπων. Είναι μεγάλη αδικία.

Τέλος λέω πως ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να έχει δουλειά και ο Μάνεσης είναι άδικος με τους εργαζόμενους γιατί αυτοί έχουν παιδιά, οικογένεια και χρέη του σπιτιού τους να καλύψουν...»

(Από έκθεση μαθήτριας Δημοτικού από την Κεφαλλονιά).΄

Ταμπλό με ζωγραφιές και μηνύματα μαθητών στα κάγκελα
του εργοστασίου

«Διαλέξατε το δρόμο της τιμής. Ολοι μια γροθιά. Είσαστε ήδη νικητές. Δε γυρνάτε στη δουλειά για 500 ευρά!!! Οι βιομήχανοι περιμένουν στη γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών είναι κοντά. Ας ενωθούμε και στην απεργία να βρεθούμε!!! Νίκη στους εργάτες της Χαλυβουργίας. Αλληλεγγύη».

(Το μήνυμα από ζωγραφιά μαθητή από σχολείο του Κερατσινίου, που είναι αναρτημένο σε ταμπλό με άλλες ζωγραφιές παιδιών έξω από την «Ελληνική Χαλυβουργία»).

Η πρωτοβουλία που πήρε το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών στις αρχές του μήνα να καλέσει δασκάλους και καθηγητές να μιλήσουν στους μαθητές τους για τον αγώνα των χαλυβουργών και να τους προτρέψουν να γράψουν εκθέσεις και να φτιάξουν ζωγραφιές για τους χαλυβουργούς έχει βρει ανταπόκριση. Από το Κερατσίνι, το Μεταξουργείο και την Ελευσίνα, έως τη Χίο και την Κεφαλλονιά, ο αγώνας των χαλυβουργών έγινε αντικείμενο συζήτησης σε πολλές μαθητικές αίθουσες, έγινε πηγή έμπνευσης για μαθητικές δημιουργίες από παιδιά διαφόρων ηλικιών. Και μερικά από αυτά τα πιο ζεστά μηνύματα, φτιαγμένα με ξυλομπογιές και κυρίως με μια αγνή κατανόηση για το δίκιο, κοσμούν εδώ και πολλές μέρες τα κάγκελα της «Ελληνικής Χαλυβουργίας».

 

Ευχές στους χαλυβουργούς για καλά Χριστούγεννα, για να 'χουν δύναμη, για να έχει όλος ο κόσμος δουλειά και να μπορεί να φροντίζει τα παιδιά του, ξεπηδούν από τις εκθέσεις και τις ζωγραφιές μικρών παιδιών, που μπορεί να βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μακριά από το εργοστάσιο και τους απεργούς, όμως πολύ κοντά τους, ακόμα και μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, βιώνουν ανάλογα προβλήματα.

«Ενα παιδί στη Σάμη λιποθύμησε και έτρεξαν οι καθηγητές και ο γυμναστής για να δουν τι έχει, μήπως έχει καμιά αρρώστια (...) όταν ενημέρωσαν τους γονείς του, είπαν βέβαια έχει να φάει δυο μέρες πώς να μη λιποθυμήσει», γράφει στην έκθεσή του προς τους χαλυβουργούς ένας μικρός μαθητής από την Κεφαλονιά κι ενώνει τη φωνή του στο δίκιο του αγώνα για το ψωμί και τη δουλειά.

Τα πιο ζεστά μηνύματα, η πιο θερμή αλληλεγγύη από αυτές τις παιδικές καρδούλες, συνεχίζεται...

http://www1.rizospastis.gr/

Ο δάσκαλος που δίδαξε δημοκρατία. Η απεργία πείνας του Γιάννη Βαγενά το 1975

Ο δάσκαλος Γιάννης Βαγενάς

Μια πρόχειρη τέντα στημένη ανάμεσα σε δυο μουριές. Στη σκιά της, καθισμένος σ’ ένα ξύλινο σκαμνάκι ένας δάσκαλος. Το προαύλιο του 19^ου δημοτικού σχολείου Νίκαιας είναι γεμάτο από κόσμο. Αρχές καλοκαιριού, η σχολική χρονιά βαδίζει προς το τέλος της. Γύρω από το δάσκαλο οι μαθητές του, κάποιοι από τους συναδέλφους του, όλος ο συνοικισμός. Ο δάσκαλος του σχολείου, Γιάννης Βαγενάς, μόλις έχει ξεκινήσει μια απεργία πείνας που μέλλει να γραφτεί στην ιστορία των αγώνων του λαού μας για δημοκρατία.

Ο «Μπινόκλης»

Μερικά χρόνια πριν, στα χωριά της ορεινής Γορτυνίας, ο «Μπινόκλης» και η συμμορία που οργάνωσε από αντικοινωνικά και εγκληματικά στοιχεία, έχουν γίνει ο φόβος και τρόμος  κάθε αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, κάθε κομμουνιστή, κάθε απλού δημοκρατικού ανθρώπου. Όντας μέλος της οργάνωσης «Χ» του Γρίβα, και με πλούσια τρομοκρατική δράση στην περιοχή των Πετραλώνων στην Αθήνα, μετά την απελευθέρωση, βρίσκεται στη γενέτειρά του, συνεχίζοντας το «έργο» του: ανακριτής και βασανιστής των αγωνιστών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) καθώς και κάθε χωρικού που δεν υποστηρίζει τη δράση του.

Τα χρόνια περνούν και η χούντα προάγει τον Ευάγγελο Τσιατά («Μπινόκλης» ήταν το παρατσούκλι του…) σε επιθεωρητή εκπαίδευσης, χωρίς εξετάσεις, αριστίνδην για τις …υπηρεσίες που προσέφερε  στην πατρίδα. Όταν επισκέφτηκε το 19^ο δημοτικό σχολείο Νίκαιας, ήταν πρόεδρος της Ένωσης Επιθεωρητών. Η μέχρι τότε δημοκρατική δράση του δάσκαλου Βαγενά, αποτελούσε αγκάθι για τις υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας. Ο επιθεωρητής ανέλαβε να «ανακουφίσει» το καθεστώς των συνταγματαρχών από το ενοχλητικό αυτό «αγκάθι».

«Ήρθε ο επιθεωρητής να μας εξετάσει. Ο κύριός μας του μίλαγε, μα αυτός δεν έδινε σημασία. Μας έλεγε τα ίδια που ακούγαμε από τον Παττακό. Ο κύριος επέμενε και ο  επιθεωρητής του φώναξε οργισμένα: -Έβγα έξω! Ο κ. Διευθυντής του σχολείου, μας απείλησε με αποβολή όταν φωνάζαμε πως θέλουμε το δάσκαλό μας» λένε οι μικροί μαθητές με ένα στόμα.

"Ριζοσπάστης"

Ο Γιάννης Βαγενάς είναι συνδικαλιστής, στέλεχος της Διδασκαλικής Ανανεωτικής Συνδικαλιστικής Κίνησης (ΔΑΣΚ). Έκανε μεγάλο αγώνα για την κάθαρση στη Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΔΟΕ). Ήταν ο μόνος δάσκαλος που έκανε αποχή από το μάθημά του, λίγους μήνες πριν, στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, το 1974. Οι «αρμόδιοι διοικητικοί παράγοντες» τον τιμώρησαν δίνοντας εντολή να του κρατηθούν δυο μεροκάματα από το μισθό του. Αποτελεί μόνιμο στόχο των χουντικών που προσπαθούν να τον εξοντώσουν επαγγελματικά και ηθικά. Έτσι, στέλνουν τον επιθεωρητή Τσιατά, να τον ταπεινώσει. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο!

«Με διώκουν γιατί είμαι συνδικαλιστής!»

Αφηγείται ο δάσκαλος Βαγενάς:

«Αυτοί που έκαναν ρεβεράτζες και υμνολογούσαν τους χουντικούς δικτάτορες για να ανέβουν ψηλά, παραγκωνίζοντας συναδέλφους τους, με προκάλεσαν. Ο κ. Τσιατάς ήρθε προκατειλημμένος να με ταπεινώσει. Ενώ υπάρχει διαταγή από το υπουργείο Παιδείας να μη γίνεται επιθεώρηση παρά μόνο σε νέους δασκάλους, που έχουν ανάγκη έκθεσης και ενώ ισχυριζόταν ότι ήρθε για επίσκεψη, κάλεσε στον πίνακα ένα μαθητή και του έδωσε ένα πρόβλημα αριθμητικής. Σε διαμαρτυρία μου γιατί κάνει επιθεώρηση, αυτός άρχισε να με προσβάλει. Αναγκάστηκα να αποχωρήσω από την αίθουσα.

Επέστρεψα μετά λίγα λεπτά και βρήκα μέσα το διευθυντή του σχολείου. Στην παράκλησή μου προς τον κ. Τσιατά να πάμε στο γραφείο να συζητήσουμε, δεν μου έδωσε σημασία και αφού επέμενα, φώναξε οργισμένα μπροστά στους μαθητές μου να βγω έξω. Το ίδιο και ο διευθυντής. Ζήτησα τότε έγγραφο της αποπομπής μου. Οι μαθητές στο μεταξύ επενέβηκαν και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Με ταπείνωσαν και προκειμένου να κάνω κάτι που δεν μου επιτρέπουν οι αρχές μου, αναγκάστηκα να φύγω. Οι μαθητές με ακολούθησαν, παρά τις απειλές του διευθυντή πως δεν θα τους έδινε απολυτήρια.

"Ριζοσπάστης"

Ο επιθεωρητής στο γραφείο με απειλούσε αλλά μετά από ένα τηλεφώνημα που είχε, μου ζήτησε συμβιβασμό. Η ΔΟΕ κατάγγειλε το επεισόδιο στο υπουργείο και ζήτησε ευθύνες. Οι ανακρίσεις που έγιναν ήταν προκατειλημμένες σε βάρος μου αφού τις έκανε ο Επιθεωρητής μέσης εκπαίδευσης κ. Μπενάτσος, που εκλέχτηκε επί χούντας. Από το γραφείο του καλούσε τους δασκάλους και τους ορμήνευε τι να καταθέσουν. Οι περισσότεροι δάσκαλοι του σχολείου μου δεν κλήθηκαν να καταθέσουν. Ούτε φυσικά εγώ και οι μαθητές μου. Έβγαλαν την απόφασή τους χωρίς καν να έχω απολογηθεί. Με διώκουν γιατί είμαι συνδικαλιστής!».

Απεργία πείνας

Την επόμενη μέρα, Τρίτη 10 Ιούνη 1975,  το υπουργείο Παιδείας κοινοποιεί  ένα έγγραφο στο δάσκαλο, το οποίο υπογράφει ο διορισμένος από τη χούντα Γενικός Επιθεωρητής Εκπαίδευσης Δουγαλής, πως τίθεται σε διαθεσιμότητα. Ο Βαγενάς διαμαρτύρεται και ζητά την ανάκληση της απόφασης. Ο Ριζοσπάστης μια μέρα μετά, γράφει:

«Απεργία πείνας κήρυξε χτες στο 19ο σχολείο Νίκαιας ο δάσκαλος Γιάννης Βαγενάς, συνδικαλιστής της ΔΑΣΚ, μόλις του ανακοινώθηκε η διαταγή του υπουργείου Παιδείας που τον θέτει σε διαθεσιμότητα. Φαίνεται πως το υπουργείο Παιδείας εγκαταλείπει πια τη θέση της ευμενούς ανοχής και της σιωπηρής συγκάλυψης που κράτησε ως τώρα απέναντι στους χουντικούς που κινούνται στο χώρο της παιδείας και προχωρεί σε απροκάλυπτη αντεπίθεση κατά των δημοκρατικών δασκάλων, που μετά την αποπομπή των χουντικών και την αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας στην ΔΟΕ, αξιώνουν την κάθαρση και τον εκδημοκρατισμό και στον εποπτικό χώρο που ελέγχεται ακόμα από τους χουντικούς. Στις ενέργειές του αυτές το υπουργείο χρησιμοποιεί σαν όργανό του την Ένωση των Επιθεωρητών.»

Μόλις έγινε γνωστό ότι ο Γ. Βαγενάς κατέβηκε σε απεργία πείνας, η ΔΟΕ επισκέφτηκε το υπουργείο Παιδείας για να καταθέσει το ζήτημα και αργά το βράδυ αντιπροσωπεία της επισκέφτηκε τον ίδιο το δάσκαλο. Την επόμενη μέρα σε ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς το συνάδελφό τους, ξεκινούν  απεργία πείνας οι δάσκαλοι Αντώνης Φεστερίδης του 4^ου δημοτικού σχολείου Σαλαμίνας και Τηλέμαχος Αγγελόπουλος του 1^ου δημοτικού σχολείου Σαλαμίνας.

Οι μαθητές δίπλα στο δάσκαλό τους!

Το νέο της απεργίας πείνας εξαπλώνεται γρήγορα σε κάθε γειτονιά της ηρωικής Κοκκινιάς. Εκατοντάδες άνθρωποι τρέχουν στο πλευρό του Βαγενά. Οι μικροί μαθητές ζωγραφίζουν πλακάτ, γράφουν πανό, με βασικό σύνθημά τους: «θέλουμε το δάσκαλό μας». Τα κρεμάνε στα κάγκελα του σχολείου. Του προσφέρουν λουλούδια, κόκκινα τριαντάφυλλα και γαρύφαλλα. Ο δάσκαλος κουρασμένος, χαμογελά, συγκινείται,  παίρνει δύναμη να συνεχίσει. Οι γονείς που από την αρχή της απεργίας είναι κοντά στο δάσκαλο των παιδιών τους, του φωνάζουν: «βάστα δάσκαλε!»

«Είναι καλός άνθρωπος και καλός δάσκαλος. Κάποια σκευωρία οργανώθηκε σε βάρος του. Τόσα χρόνια τον έχουμε και τον εκτιμάμε.» λέει ένας.

Κι ένας άλλος συμπληρώνει: «έχω δυο παιδιά που φοιτούν στο σχολείο. Θέλουνε το δάσκαλό τους, κανέναν δε βάζουνε μπροστά του.»

Οι μαθητές μαζεύουν υπογραφές για την επιστροφή του δασκάλου τους στην τάξη. Συγκροτείται η πρώτη διαδήλωση προς το δημαρχείο της πόλης. Αρχίζουν να φτάνουν στο προαύλιο του σχολείου τηλεγραφήματα συμπαράστασης από όλη την Αττική, απ’ όλη την Ελλάδα. Ψηφίσματα από ενώσεις δασκάλων, σωματεία εργαζομένων, μαθητές άλλων σχολείων,  φοιτητικούς συλλόγους, αγρότες. Άνθρωποι του πνευματικού κόσμου, καλλιτέχνες, τύπος, δήμαρχοι, εκφράζουν την υποστήριξή τους. Η υπόθεση του μαχητή δάσκαλου που δε σκύβει το κεφάλι στα όργανα της χούντας, που έχουν την εύνοια της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, παίρνει παλλαϊκό χαρακτήρα.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) καταθέτει μέσω των βουλευτών του Δημήτρη Γόντικα και Κώστα Κάππου, επερώτηση στη Βουλή:

«Το αίτημα του εκπαιδευτικού κόσμου για κάθαρση, έχει παραπεμφθεί στις καλένδες. Οι ατιμώρητοι επιθεωρητές αναθάρρησαν και άρχισαν τρομακτικό διωγμό κατά των εκπαιδευτικών που δεν μπορούν να ανεχτούν τους υμνητές και τα όργανα της χούντας. Ο χουντικός νόμος 651 χρησιμοποιείται για την εκλογή των επιθεωρητών και των γυμνασιαρχών από τους ίδιους που η στρατιωτική δικτατορία επέβαλε στις καίριες θέσεις του υπουργείου Παιδείας. Γιατί δεν έλαβε κανένα μέτρο σχετικά με την άδικη δίωξη του δάσκαλου Βαγενά, γιατί δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα των εκπαιδευτικών και του λαού για κάθαρση, γιατί ακόμα δεν καταργήθηκε ο χουντικός νόμος 651;»

Για να πάρουν την προκλητική «απάντηση» του υπουργού Παιδείας Ζέπου:

«Υπέρτατον χρέος του σχολείου, των διδασκάλων, των γονέων και της Πολιτείας, είναι να προστατεύσουν την παιδικήν ηλικίαν από οιεσδήποτε πράξεις αυτοδικίας και παρεκλίσεις εκ των έργων τα οποία προσιδιάζουν εις την μαθητιώσαν νεολαίαν».

"Ριζοσπάστης"

Προκλήσεις και τραμπουκισμοί

Οι μέρες κυλούν. Εξαντλημένος από την ολοκληρωτική άρνηση τροφής ο Βαγενάς δηλώνει: «δεν πρόκειται να κάνω τον παραμικρό συμβιβασμό.» Η συμπαράσταση του κόσμου δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Εκατοντάδες  άνθρωποι βρίσκονται μόνιμα συγκεντρωμένοι στο χώρο του σχολείου. Δίπλα στο δάσκαλο μέρα νύχτα, ενώ αυξάνονται οι προκλήσεις από φιλοκυβερνητικούς τραμπούκους. Η οργάνωση «Νέα Τάξη» προχωρά σε απειλητικά τηλεφωνήματα σε γονείς μαθητών. Άλλοι τραμπούκοι «προσεγγίζουν» απειλητικά το δάσκαλο και τους συγκεντρωμένους με προσπάθεια να σπάσουν την απεργία και τη συμπαράσταση του κόσμου.

Μάταια όμως τα σχέδια της κυβέρνησης. Εργάτες, οικοδόμοι, άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, δημιουργούν μια πιο ισχυρή περιφρούρηση γύρω από τον απεργό πείνας. Τα εργατικά σωματεία αναλαμβάνουν πια ενεργό ρόλο. Οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν αποκλείσει την περιοχή, δημιουργώντας έναν ασφυκτικό κλοιό. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη. Κυκλοφορεί μια φήμη πως θα απαγάγουν το δάσκαλο, θα τον οδηγήσουν στο νοσοκομείο και θα του χορηγήσουν με το ζόρι τροφή. Οι μανάδες των μαθητών, στην πρώτη γραμμή περιφρούρησης, απαντούν στους προκλητικούς χωροφύλακες: «αν τολμάτε χτυπήστε εμάς και τα παιδιά μας!». Οι μαθητές φωνάζουν: «δάσκαλε κρατήσου, πεθαίνουμε μαζί σου!»

Στο μεταξύ, ο υπουργός Παιδείας Ζέπος, κάτω από την πίεση των γεγονότων, αναθέτει στον υφυπουργό Καραπιπέρη, τη διενέργεια διοικητικής ανάκρισης. Ο υφυπουργός, κρατά προκλητικά, στάση υπέρ του επιθεωρητή Τσιατά. Όταν μια επιτροπή μητέρων μαθητών του σχολείου τον επισκέπτεται για να διαμαρτυρηθεί για την υπόθεση, αυτός κάποια στιγμή της συνάντησης τους λέει: «Να πάτε να πλύνετε πιάτα»!

Υπόθεση όλου του λαού

Πανελλαδική υπόθεση πια, η απεργία πείνας του δάσκαλου Βαγενά, απασχολεί έντονα την κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας. Μετά από την αμέριστη συμπαράσταση που εξέφρασε το ΚΚΕ από την πρώτη μέρα, και τις συνεχείς επισκέψεις στο προαύλιο του σχολείου, βουλευτών και στελεχών του κόμματος, επισκέπτεται το δάσκαλο ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος Χαρίλαος Φλωράκης. Συνομιλεί μαζί του, του σφίγγει το χέρι και δηλώνει: «στον ηρωικό και γεμάτο αυτοθυσία αγώνα των δασκάλων εκφράζεται η αμετάκλητη απόφαση του λαού μας να επιβάλει την αποχουντοποίηση και τον εκδημοκρατισμό σε όλους τους τομείς της εθνικής ζωής και ειδικότερα στο ζωτικό τομέα της παιδείας. Το ΚΚΕ διαθέτει όλες τις δυνάμεις του για την επιτυχία αυτού του σκοπού».

Ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, Γιάννης Ρίτσος, στέλνει μήνυμα στο Βαγενά και τους άλλους απεργούς: «Σας σφίγγω το χέρι. Έλληνες προχωρείτε!»

Στο υπουργείο Παιδείας, ο υπουργός Ζέππος παραμερίζει τον υφυπουργό Καραπιπέρη, που μεροληπτούσε υπέρ του Επιθεωρητή Τσιατά,  και αναθέτει  την έρευνα της υπόθεσης στο σύμβουλό του Παγιατάκη. Αυτός εγκαθίσταται αμέσως στο 19^ο δημοτικό σχολείο και αρχίζει να παίρνει καταθέσεις από τους μαθητές. Στη συνέχεια καταθέτει ο δάσκαλος και οι άλλοι συνάδελφοί του. Ο υπουργός, πιεσμένος από την κοινή γνώμη, δίνει εντολή στον Παγιατάκη να εκδώσει όσο το δυνατό πιο γρήγορα το πόρισμά του.

Οι επισκέψεις στο δάσκαλο συνεχίζονται. Πολιτικοί, αρχηγοί άλλων κομμάτων, οργανώσεις νεολαίας, βουλευτές, δήμαρχοι, κληρικοί. Οι πορείες στις γειτονιές της Νίκαιας είναι πια καθημερινό φαινόμενο. Πρωτοστατούν σ’ αυτές οι μαθητές του δημοτικού σχολείου, οι μαθητές του Βαγενά. Τα συνθήματα που αντηχούν σ’ όλους τους δρόμους είναι:

«Ψωμί παιδεία ελευθερία!»

«Έξω η χούντα από το σχολείο!»

«Σωστή  παιδεία, όχι δουλεία!»

Ο διευθυντής του σχολείου κατά τη διάρκεια μιας πορείας των μαθητών του σχολείου του, όρμησε για να καταστρέψει τα πλακάτ, καταστρέφοντας μόλις ένα, αφού πρόλαβαν και τον απομάκρυναν οι διαδηλωτές. Ο ίδιος διευθυντής «βομβάρδισε» μια πορεία που περνούσε κάτω από το σπίτι του με μπουκάλια γάλα. (!!!) Η ΔΟΕ κηρύσσει 48ωρη απεργία στα σχολεία του νομού Αττικής, στην οποία η συμμετοχή των δασκάλων την πρώτη μέρα αγγίζει το 90 %. Σκέφτεται να συνεχίσει με πανελλήνια απεργία,  όμως δεν θα χρειαστεί.

"Ριζοσπάστης"

Η νίκη του Βαγενά, νίκη της δημοκρατίας, ο αγώνας συνεχίζεται!

Η απεργία πείνας βρίσκεται στην ένατη μέρα. Η απεργία των δασκάλων στη δεύτερη μέρα της. Το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει πως τελείωσε το έργο της διοικητικής ανάκρισης και ο επικεφαλής της επιτροπής ελέγχου  Παγιατάκης, πρότεινε, για να διευκολυνθεί η ανάκριση, την επαναφορά «στην προηγούμενη υπηρεσιακήν κατάστασιν του επιθεωρητή κ. Τσιατά και του δασκάλου κ. Βαγενά.» Στη συνέχεια της ανακοίνωσης αναφέρεται πως το πόρισμα της ανάκρισης θα ανακοινωθεί τις επόμενες  μέρες οπότε και θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις.

Αντιπροσωπεία της ΔΟΕ σπεύδει στο δάσκαλο Βαγενά, που η υγεία του έχει αρχίσει να κλονίζεται από την πολυήμερη απεργία πείνας και του ανακοινώνει την απόφαση του υπουργείου. Αυτός, αφού συνομιλήσει με τους συναπεργούς του και το λαό της Κοκκινιάς που κρέμεται κυριολεκτικά από τα χείλη του, αποφασίζει τη λήξη της απεργίας. Οι συγκεντρωμένοι τον σηκώνουν στα χέρια και τον πηγαίνουν μέσα στην αίθουσα της τάξης του. Καταβεβλημένος και φανερά συγκινημένος, απευθύνεται στους συγκεντρωμένους, και μέσω των εκπροσώπων των εφημερίδων, σε όλη την Ελλάδα:

 «Είμαι πολύ συγκινημένος και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε αν κάνω κάποιο λάθος. Ευχαριστώ τον δημοκρατικό λαό της Κοκκινιάς για την προσφορά του κατά την διάρκεια της δοκιμασίας μου. Τούτη τη στιγμή που ξαναπατώ τον ιερό χώρο του Σχολείου μου από τον οποίο τόσο άδικα με απομάκρυναν με τις κακές εισηγήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων, η σκέψη μου στρέφεται μ’ ευγνωμοσύνη και αγάπη στις χιλιάδες των συναδέλφων που συμπαραστάθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο στο δίκαιο αγώνα μου και στους συναδέλφους του λεκανοπεδίου Αττικής που με εντολή της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος κατήλθαν σε 48ωρη απεργία συμπαράστασης και συνετέλεσαν αποφασιστικά στην δικαίωσή μου. Ο αγώνας μου απέβλεπε στην κατοχύρωση του κύρους και της αξιοπρέπειας του δασκάλου και γενικότερα στην κάθαρση στο χώρο της Παιδείας».

Ο Ριζοσπάστης θα γράψει την επόμενη μέρα:

«ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

Ο Βαγενάς δικαιώθηκε! Το γεγονός αποτελεί νίκη των απεργών αγωνιστών δασκάλων του 19^ου σχολείου, των συναδέλφων τους και της ΔΟΕ, της ηρωικής Κοκκινιάς, όλου του δημοκρατικού λαού. Σχετική ανακοίνωση εξέδωσε χθες το μεσημέρι το Υπουργείο Παιδείας, ενώ η απεργία πείνας βρισκόταν στην ένατη ημέρα, η απεργία των δασκάλων της Αττικής στο δεύτερο 24ωρο της – με ποσοστό επιτυχίας 90%- και η συμπαράσταση έπαιρνε πια παλλαϊκές διαστάσεις – με τα εργατικά σωματεία στην πρώτη γραμμή. Ευθύς ως η είδηση έγινε γνωστή στην Κοκκινιά και στο 19^ο Δημοτικό Σχολείο, ξέσπασε ένα αληθινό λαϊκό πανηγύρι και οι παράγοντες της πόλης με επικεφαλής τον Δήμαρχο και το Μητροπολίτη έσπευσαν να εγκαταστήσουν τον Βαγενά μέσα στο Δημοτικό Σχολείο. Ιδιαίτερα συγκινημένοι ήταν οι μικροί μαθητές του Βαγενά, που με δάκρυα στα μάτια και μ’ όλη τη δύναμη της φωνής τους επαναλάμβαναν ρυθμικά συνθήματα εμπνευσμένα από τη στιγμή, όπως:

-Κερδίσαμε τον δάσκαλο μας!

Φυσικά, τόνιζαν εκπαιδευτικοί συνδικαλιστικοί κύκλοι, η λύση που δόθηκε στο θέμα του Βαγενά, δεν αποτελεί παρά μια πρώτη νίκη στον μεγάλο αγώνα που συνεχίζεται για την κάθαρση στον μηχανισμό του υπουργείου Παιδείας και στο εποπτικό προσωπικό.

Χαρακτηριστικά ο Βαγενάς σε δήλωση του τόνισε μεταξύ των άλλων:

«Εγώ βέβαια γύρισα στη θέση μου μα και η χούντα μένει σε θέσεις κλειδιά. Πρέπει ν’ αρχίσει έντονος και καθολικός αγώνας για το ξήλωμά της».

[Η εργασία αυτή γράφτηκε αντλώντας στοιχεία από οικογενειακές αφηγήσεις καθώς και αφηγήσεις συγχωριανών που συμμετείχαν συμπαραστάτες στον αγώνα του Γιάννη Βαγενά. Επίσης στοιχεία, και τις αφηγήσεις, βρήκα στο αρχείο του Ριζοσπάστη, στις εκδόσεις των ημερών εκείνων. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής του «Οικοδόμου» στον συγχωριανό, αγωνιστή δάσκαλο, που έφυγε από τη ζωή πριν λίγες μέρες.] 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ:
 
«Ο δάσκαλος πρέπει να λέει την αλήθεια» – ΑΦΙΕΡΩΜΑ στα 40 χρόνια από την απεργία πείνας του Γιάννη Βαγενά, εμπλουτισμένο με πολλές εικόνες από το χώρο της απεργίας.

«κλικ!» ΕΔΩ: http://atexnos.gr/%CE%BF-%CE%B4%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1/

Τελευταίο αντίο στο Γιάννη Βαγενά

Γιάννης Βαγενάς (1937-2011)

Αποχαιρετάμε σήμερα Πέμπτη 8 Δεκέμβρη, στις 3 μ.μ., στον Πολιτιστικό Πολυχώρο Νίκαιας "Μάνος Λοΐζος" (Λ. Θηβών 245), όπου θα γίνει η πολιτική κηδεία του , το συγχωριανό αγωνιστή Δάσκαλο ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΓΕΝΑ που έφυγε από τη ζωή χτες. Γεννήθηκε στην Κυψέλη Άρτας το 1937. Σπούδασε και ακολούθησε το λειτούργημα του δασκάλου και ασχολήθηκε ενεργά με το συνδικαλισμό από νεαρή ηλικία. Το ανήσυχο και δημοκρατικό του πνεύμα τον οδήγησε στη μάχη για την αποχουντοποίηση του χώρου της εκπαίδευσης τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Το 1975 πραγματοποιεί πολυήμερη απεργία πείνας που συντάραξε το πανελλήνιο, διαμαρτυρόμενος για την προσβολή και τη  δίωξη που δέχτηκε από τον επιθεωρητή του σχολείου στο οποίο δίδασκε και διεκδικώντας εκδημοκρατισμό της εκπαίδευσης. «Οι φασίστες εξακολουθούσαν να κατέχουν καίρια πόστα στην εξουσία. Δάσκαλοι, παπάδες, αστυνομικοί και στρατιωτικοί αποτελούσαν μέλη πολυάριθμων πυρήνων που αρνούνταν να συμβιβαστούν με την καινούρια πραγματικότητα και εξακολουθούσαν να συντηρούν μηχανισμούς προπαγάνδας του προηγούμενου καθεστώτος. Ένα τέτοιο μέλος ήταν σίγουρα και εκείνος ο επιθεωρητής που είχε επισκεφτεί στα 1975 τον δάσκαλο Βαγενά. Η πτώση της χούντας και η απώλεια των προνομίων ήταν βέβαιο πως είχε τυφλώσει τους φανατικούς του χουντικού καθεστώτος που αναζητούσαν κάθε ευκαιρία για ρεβάνς.

Με σαφώς εκδικητική μανία ο επιθεωρητής στα 1975 εξευτελίζει τον δάσκαλο Βαγενά μπροστά στα μάτια των μαθητών του. Ο δάσκαλος, άνθρωπος με δημοκρατικό φρόνημα και υπερήφανος, έχει δύο επιλογές: Ή μένει στην τάξη και αποδέχεται την προσβλητική συμπεριφορά του επιθεωρητή ή παίρνει τα παιδιά και εγκαταλείπει την αίθουσα. Χωρίς να χρονοτριβεί, προτιμά το δεύτερο. Ο επιθεωρητής τού χρεώνει πειθαρχικό παράπτωμα και τον παραπέμπει. Ο Βαγενάς, ωστόσο, δεν μένει με σταυρωμένα χέρια.

Αρχίζει απεργία πείνας για να κοινοποιήσει την δίωξη και να απαιτήσει σεβασμό προς το πρόσωπό του. Κοντά του συσπειρώνεται μεγάλος αριθμός γονέων που αναγνωρίζουν την προσφορά του και τού συμπαραστέκονται. Στο πρόσωπο του δασκάλου χτυπιέται η δημοκρατία!

Ο Βαγενάς, καταπονημένος από την απεργία πείνας αλλά αξιοπρεπής, μιλάει μπροστά στην κάμερα για την αδυναμία της δημοκρατίας να κάνει εκκαθάριση των φασιστικών στοιχείων. Κατηγορεί για αμορφωσιά και σκοπιμότητες τον επιθεωρητή και τονίζει την ανάγκη να υπάρχει πανεπιστημιακή μόρφωση για τους δασκάλους. Αυτή η μόρφωση, συνεχίζει ο δάσκαλος, γίνεται σε σχολές που αποκαλεί "μοναστήρια". Εκεί μέσα ο δάσκαλος χάνει την ικανότητα να κρίνει -θυμήθηκα τώρα τον Κριαρά που έλεγε στον Στέλιο Λουκά πως πάντα μιλάμε για την Μνήμη των ανθρώπων και ποτέ για την Κρίση- και άρα χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την αλήθεια των πραγμάτων.

Ο δάσκαλος πρέπει να λέει την αλήθεια. Αν δεν μπορεί να την πει είναι όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί δεν καταλαβαίνει! Για τον Βαγενά το χάσμα γενεών υφίσταται. Οι νέοι και οι νέες στα 1975 είναι μια "προχωρημένη νεολαία" που οι μεγαλύτεροι θα έπρεπε να εμπιστεύονται και να πασχίζουν να κατανοήσουν. Οι αλήθειες του δασκάλου Βαγενά υπήρξαν μεγαλειώδεις γιατί διατυπώθηκαν σε μια σκληρή εποχή που κυριαρχούσε ο φόβος, η σιωπή και ο χαφιεδισμός!» (mesokosmos.blogspot.com)

Οργανώθηκε στο ΚΚΕ το 1975, μετά από την απεργία πείνας και το υπηρέτησε από διάφορες στελεχικές θέσεις. Συνέχισε να δραστηριοποιείται συνδικαλιστικά στο χώρο της εκπαίδευσης  και διετέλεσε μέλος της Διοίκησης της ΔΟΕ. Το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο της Νίκαιας και διετέλεσε αντιδήμαρχος Παιδείας και πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου. Μεγάλη ήταν η συμμετοχή του στα κοινά του χώρου των απόδημων Ηπειρωτών.

Η κηδεία του Γιάννη Βαγενά θα είναι πολιτική και θα πραγματοποιηθεί σήμερα Πέμπτη 8 Δεκέμβρη, στις 3 μ.μ. στον Πολιτιστικό Πολυχώρο Νίκαιας "Μάνος Λοΐζος" (Λ. Θηβών 245). Η οικογένειά του παρακαλεί, αντί στεφάνων, τα χρήματα να δοθούν για την Οικονομική Εξόρμηση του ΚΚΕ. Στη συνέχεια η σορός του θα μεταφερθεί στην ιδιαίτερη πατρίδα, το χωριό του Κυψέλη Άρτας, όπου και θα ταφεί.

Δείτε και το αφιέρωμα στην ιστορική ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ του Γ. Βαγενά το 1975

Συσσίτιο στα σχολεία. Αλληλεγγύη στην πράξη!

Κάτι σπουδαίο γίνεται σε Κερατσίνι και Πέραμα. Οι δάσκαλοι του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης», μας διδάσκουν τι θα πει ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στην πράξη. Αναδεικνύουν δράσεις που βοηθούν τους μαθητές των σχολείων τους και τις οικογένειές τους που έχουν ανάγκη και μας «καλούν» να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους. Και δεν είναι μόνο αυτό. Πρωτοστάτες στη δημιουργία της κίνησης «ένα σχολείο για τη Γάζα», έχουν δημιουργήσει τράπεζα αίματος, συνέδραμαν τον απεργιακό αγώνα των εργατών στην «Ελληνική Χαλυβουργία» με τρόφιμα, οι μαθητές του Στέλιου Φωκιανού (Στ’ τάξη) ζωγράφισαν και πήγαν τις ζωγραφιές τους στην πύλη του εργοστασίου, κα. Όσο θα υπάρχουν  ΔΑΣΚΑΛΟΙ, τότε η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον θα μένει ζωντανή! (Οικοδόμος)

[Είναι οι δάσκαλοι που έκαναν την αλληλεγγύη μάθημα στα σχολεία του Κερατσινίου και του Περάματος. Για αυτούς η αγάπη για τον πλησίον δεν είναι απλώς μία θεωρητική έννοια, αλλά αυτό που τους ενώνει. Είναι το «όπλο» τους για να νικήσουν την πείνα και τα όσα άσχημα φέρνει. Μια επιτροπή από εκπαιδευτικούς έγινε γροθιά για να παλέψει τη δυστυχία.

Βρίσκει πού και ποιοι έχουν ανάγκη και τείνει χέρι βοηθείας. Συγκεντρώνει ό,τι είναι απαραίτητο για να στηρίξει τις ζωές των μικρών μαθητών που πολλές φορές πηγαίνουν χωρίς κολατσιό και παραμένουν νηστικοί όλη την ημέρα. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί μαθαίνουν στα παιδιά να ζουν το ένα για το άλλο. «Η φτώχεια έχει προχωρήσει πάρα πολύ στην περιοχή μας. Η κατάσταση πλέον είναι πάρα πολύ δύσκολη. Υπάρχει θέμα φαγητού για τα παιδιά και κάθε ημέρα αυτή η κατάσταση χειροτερεύει. Τα παιδιά δεν έχουν πλέον μια τακτική καθημερινή σίτιση.

Εχουν έρθει μαθητές με επιστολή γονέα προς τον δάσκαλο ή τον καθηγητή τους, που μας ζητεί εμπιστευτικά να δώσουμε στο παιδί τους δέκα ευρώ ή να του προσφέρουμε μεσημεριανό, με την υπόσχεση να τα επιστρέψουν μόλις πάρουν το επίδομα της πρόνοιας» λέει ο κ. Σταύρος Καλλώνης, δάσκαλος του 8ου Δημοτικού Σχολείου Περάματος και πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης».

Στο Πέραμα και το Κερατσίνι η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο. «Ξεπερνάει το 30%» μας λέει ο κ. Καλλώνης. «Σήμερα είναι πολλοί αυτοί που διατρέφονται καθημερινά από συσσίτια εκκλησιών και δήμων» προσθέτει. Οι περιπτώσεις ανέργων όπως η Ευγενία, που έχει δύο πτυχία, ένα μεταπτυχιακό και δύο χρόνια ανεργίας, είναι ενδεικτική του τι συμβαίνει στο Πέραμα. Η Ευγενία ζει με τους γονείς της, όπως και τα τρία μικρότερα αδέρφια της. «Αν δεν υπήρχε οικονομική στήριξη από τους γονείς μου, δεν ξέρω τι θα έκανα» λέει.

Ομως ακόμη και αυτό το «σωσίβιο» αρχίζει να ξεφουσκώνει: «Ο πατέρας μου και ο αδερφός μου εργάζονται στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Εδώ και δύο χρόνια με το στανιό κάνουν μερικά μεροκάματα». Σύμφωνα με μέλη του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά, τα ποσοστά ανεργίας στη Ζώνη φτάνουν το 90%-95%, οδηγώντας σε απόγνωση τους περίπου 4.500 εργαζομένους της αλλά και τις οικογένειές τους.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

«Το κομμάτι της αλληλεγγύης είχε μπει πολύ νωρίτερα στις δομές της εκπαίδευσης και στο Πέραμα και το Κερατσίνι, και σε άλλους δήμους της Αττικής. Εκεί λοιπόν όπου εντοπίζονται τέτοια φαινόμενα επιβίωσης, μέσα από ένα δίκτυο αλληλεγγύης που έχει στηθεί, προσπαθούμε να ενισχύσουμε αυτά τα παιδιά υλικά, ψυχολογικά και ηθικά. Να μοιραστούμε το πρόβλημα μέσα από διαδικασίες, οι οποίες φυσικά δεν προσβάλλουν την προσωπικότητα του παιδιού και δεν το κάνουν να νιώθει αμήχανα απέναντι σε άλλα παιδιά» επισημαίνει ο κ. Καλλώνης.

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης» έχει μακρά θητεία. «Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, η συλλογική μας αντίσταση, η δύναμή μας» δηλώνουν. Ηταν από τους πρωτοστάτες στην κίνηση «Ενα σχολείο για τη Γάζα» που κατάφερε μια μικρή ρωγμή στον φονικό αποκλεισμό από το ισραηλινό κράτος στην Παλαιστίνη.

Εχει δημιουργήσει Τράπεζα Αίματος και πρόσφατα προσέφερε σαράντα κούτες τρόφιμα στους απεργούς της Χαλυβουργίας, ενώ συνεισφέρει στο κοινωνικό παντοπωλείο μαζί με τους συλλόγους γονέων περιοχών που πλήττονται περισσότερο από το κύμα της οικονομικής κρίσης.

«Συλλέγονται συστηματικά τρόφιμα από γονείς και δασκάλους των σχολείων, με τα οποία εφοδιάζονται όσοι τα έχουν ανάγκη. Και παρά τη γενικευμένη οικονομική δυσπραγία, όλοι προσφέρουν από το υστέρημά τους σε εκείνον που τον βρήκε πρώτο η μπόρα. Μάλιστα, εν όψει Χριστουγέννων προετοιμάζουμε μεγάλο ανταλλακτικό παζάρι με τρόφιμα, ρούχα, βιβλία και παιχνίδια. Παράλληλα, έχουμε έρθει σε συνεννόηση με φαρμακεία και γιατρούς της περιοχής προκειμένου να αναλάβουν ορισμένους ασθενείς μαθητές, ο αριθμός των οποίων αυξάνεται δραματικά» λέει ο δάσκαλος της έκτης στο 5ο Δημοτικό Κερατσινίου Στέλιος Φωκιανός*, μέλος του συλλόγου.

Στο Κερατσίνι και το Πέραμα, καθώς φαίνεται, υπάρχει ακόμα η γειτονιά μιας παλιάς εποχής, όταν οι αυλές μοσχομύριζαν αγιόκλημα. Οπως παρατηρεί ο κ. Φωκιανός: «Οι κοινωνίες εδώ ήταν ανέκαθεν συμμετοχικές, ενώ η πλειονότητα των εκπαιδευτικών μένει εδώ και αυτό, αν μη τι άλλο, σώζει στις μέρες μας. Είναι μεγάλη επιτυχία που σπάσαμε το ταμπού της ελεημοσύνης. Δίνουμε στα παιδιά μαθήματα αλληλεγγύης, σήμερα στηρίζουμε τον έναν, αύριο τον διπλανό του, έτσι μόνο μπορούμε να επιβιώσουμε».

«Να μη στερηθούν τη χαρά του πάρτι γενεθλίων»

Η σχολική κοινότητα «αναλαμβάνει» κάποιες φορές και τα γενέθλια πολλών παιδιών προκειμένου να μη στερηθούν αυτήν τη χαρά: «Στόχος μας είναι να διατηρήσουμε την κανονικότητα εντός του σχολείου» υπογραμμίζει η δασκάλα της τρίτης του 5ου Δημοτικού Κερατσινίου Ολγα Δαράκη: «Τη στιγμή που το σύμπαν γύρω μας καταρρέει, είναι σημαντικό κάποια πράγματα να παραμένουν σταθερά. Τα παιδιά μας νιώθουν άνετα στο σχολείο, γι' αυτό και εκφράζονται ελεύθερα».

Να σημειώσουμε ότι στο τμήμα της, όπως εξηγεί η ίδια, από τους δεκαεπτά μαθητές, οι τέσσερις ανήκουν σε οικογένειες που αντιμετωπίζουν από την έναρξη της χρονιάς οξύ βιοποριστικό πρόβλημα. «Η μία μαμά, μάλιστα, εργαζόμενη μεν, αλλά απλήρωτη για μήνες, σκεφτόταν να βάλει τα παιδιά της σε ίδρυμα μόνο και μόνο για να σιτίζονται» αναφέρει χαρακτηριστικά.]

Ρεπορτάζ  Το είδα

Ένα μήνυμα αλληλεγγύης από μαθητές Δημοτικού σχολείου, στους απεργούς της «Ελληνικής Χαλυβουργίας»

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στο Δάσκαλο Στέλιο Φωκιανό, της Στ’ τάξης του 5^ου Δημοτικού σχολείου Κερατσινίου. Μίλησε στους μαθητές του, που είναι οι ίδιοι παιδιά εργαζομένων, για την απεργία των εργατών στην «Ελληνική Χαλυβουργία», και τους έδωσε το ερέθισμα να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, με τον τρόπο που τα μικρά παιδιά ξέρουν καλύτερα: τη ζωγραφική. Τις ζωγραφιές τους πήγαν στο εργοστάσιο και τις παρέδωσαν στους απεργούς χαλυβουργούς. Η αλληλεγγύη όλων μας και με κάθε τρόπο είναι πολύτιμη! Το παρακάτω κείμενο υπογράφει ο δάσκαλος. (Οικοδόμος)

Από τον Κόκκινο Τύπο:

[Δευτέρα 21 Νοέμβρη και το πρωινό μάθημα της Γλώσσας στην Στ΄τάξης σε δημοτικό σχολείο του Κερατσινίου ξεκινάει με την προκήρυξη των εργατών της Χαλυβουργίας:

«.... Ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών.Ο αγώνας μας είναι και δικός σας.... Απεργούμε σαν μια γροθιά από τις 31 Οκτώβρη.  Διαλέξαμε το δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.

Δε γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 €. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.... Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς ,την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία. Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές..... Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι....Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη.... Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη!....»

Η δύναμη του κειμένου των εργατών κεντρίζει τα συναισθήματα των παιδιών, παιδιών μιας κοινωνίας που βιώνει έντονα τη φτώχεια και την ανεργία. Στη συνέχεια βρίσκουμε στο διαδίκτυο ενδιαφέροντα στοιχεία για το χάλυβα, τα εργοστάσια παραγωγής του και τα τεράστια κέρδη των ιδιοκτητών του.

Θυμόμαστε και το εξαιρετικό εκείνο κείμενο από το παλιό βιβλίο της Γλώσσας της Ε΄δημοτικού «Ένα δάκρυ για τον μπάρμπα-Τζίμη»:

«…Νιώθω περηφάνια γιατί ,όταν το κάλεσε η στιγμή, έκανα το χρέος μου απέναντι στους συναδέλφους μου και βοήθησα να γίνει ευκολότερη και καλύτερη η ζωή μας ,κι αυτό είναι σαν να ‘βαλα κι εγώ ένα  λιθαράκι στο χτίσιμο καλύτερης κοινωνίας…».

Τα παιδιά συζητούν, ρωτούν, προβληματίζονται και συναισθάνονται αυτά που συμβαίνουν, τα νιώθουν πολύ κοντά τους. Αποφασίζουν να ζωγραφίσουν μηνύματα αλληλεγγύης και τα οποία τώρα πια είναι εκτεθειμένα στον απεργιακό χώρο της Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο.

Ο δάσκαλος της τάξης, Στέλιος Φωκιανός]