Γυναίκα… βλαβερή

Ο αμαξάς χτύπησε με το κνούτο τ’ άλογο, γύρισε προς τους επιβάτες και άρχισε να διηγείται φλύαρα: «Ποιος ξέρει πως ξεφύτρωσαν εδώ οι κομσομόλοι, πριν δεν υπήρχανε. Όλη αυτή η ιστορία πρέπει να υποθέσουμε ότι άρχισε απ’ τη δασκάλα, το επίθετό της είναι Ρακίτινα, θα την ξέρετε. Είναι ακόμα νέα γυναίκα, αλλά μπορεί κανείς να πει πως είναι βλαβερή. Μαζεύει τις γυναίκες του χωριού και τις αναστατώνει και από αυτό έχουμε φασαρίες. Πρώτα, πάνω στο θυμό σου, έδινες μια στα μούτρα της γυναίκας σου, δε μπορεί να γίνει κι αλλιώς κι αυτή σκούπιζε τα δάκρυά της και σώπαινε. Αλλά τώρα δε μπορείς να τις πειράξεις αυτές. Θα βρεις το μπελά σου. Και για λαϊκό δικαστήριο μπορεί ν’ ακούσεις, κι αν είναι νεότερη και για διαζύγιο θα σου πει, κι όλους τους νόμους τους ξέρει. 

Κυναίγειροι!

Δε χάνεται σ’ απελπισίες και μοιρολόγια, μπροστά σ’ εμπόδια, που απειλούνε την ίδια τη βάση της ζωής. Μάχεται για να την κερδίσει, την αγαπά τη ζωή. Μα η αγάπη του δεν είναι θολή, γενική, αόριστη. Κατεβαίνει θετικά στο αντικείμενό της — τον άνθρωπο -, τον γνωρίζει, διαπιστώνει τις αδυναμίες του, σχεδιάζει τη γιατριά του, ονειρεύεται την απελευθέρωση του ανθρώπου απ’ αυτές και ταυτόχρονα, χωρίς αναβολή συγκρούεται με το κακό, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, όλη τη ζωή του. Συνέπεια. Συνεχής ηρωισμός. Διγενής, και στα σημεία της πάλης του, όπως και στο κορύφωμά της. Ακέραιος άντρας. Ποτέ δε σταυρώνει τα χέρια μπρος σε μιαν αδυναμία ή σ’ έναν χορό. Παίρνει αμέσως παλαιστική στάση απέναντί τους. Μπορεί και να νικηθεί, μα θα παλαίψει. Δεν αναγνωρίζει κανένα μοιραίο. Η αδιαφορία είναι η χειρότερη μορφή του θανάτου. Κι αυτός τον άνθρωπο τον θέλει να ενεργεί. Αν είχε την ευκαιρία να απαντήσει γραφτά, με λόγια, στην ιδεαλιστική διαπίστωση πως «κάθε στιγμή πεθαίνουμε!» τον φαντάζομαι να σμίγει τα φρύδια του, να κουνάει πεισματικά το πηγούνι και ν’ αποκρίνεται με σιγουριά: «Τα ζώα πεθαίνουνε κάθε στιγμή. Ο άνθρωπος συγκρούεται θεληματικά με το θάνατο κάθε στιγμή».