Σελίδες

Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013

Ν. Μπογιόπουλος: «Ό,τι έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος, μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο»!


Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου προκρίθηκε στο παγκόσμιο κύπελλο της Βραζιλίας. «Ας κρατήσουν οι χοροί», λοιπόν!

 Κατά τη διάρκεια των χορών, πάντως, χρήσιμο είναι να διακρίνουμε πότε εκείνα τα περί «ελληνικής ψυχής» είναι συγγνωστά, καθώς αποτυπώνουν τον οίστρο μιας χαράς ανόθευτης από ιδιοτέλεια, και πότε είναι ασύγγνωστα. Τουτέστιν (και αυτό δεν έχει σχέση με τα παιδιά της εθνικής) πότε οι φορείς της «ελληνοψυχίας» σερφάρουν πάνω στο λαοφιλές παιχνίδι κάνοντας πάσες στον εθνικισμό.
Αλλά ο εθνικισμός των «ελληνόψυχων» είναι τόσο γελοίος που όπως βρίσκει την «ψυχή» του όταν βάζει γκολ ο Μήτρογλου, έτσι προφανώς και τη χάνει την «ψυχή» του όταν ο Νικοπολίδης τρώει 4 από την εθνική της Τουρκίας ή όταν Καρνέζης τρώει 3 από την εθνική της Βοσνίας... Άλλο πράγμα, λοιπόν, αυτό που έλεγε χτες ο Σαλπιγγίδης στον Νίκο Χατζηνικολάου στον «Real», μιλώντας για την «ελληνική ψυχή», κι άλλο πράγμα τα διαγγέλματα περί «ελληνικής ψυχής» των… ελβετόψυχων της «λίστας Λαγκάρντ». Ο μεν Σαλπιγγίδης είπε με άλλους όρους αυτό που έλεγε ο Καμύ: «Ο,τι έχω διδαχτεί στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε τα ποδόσφαιρο». Οι δε «ελληνόψυχοι – ελβετόψυχοι» το μόνο καθήκον που αντιλαμβάνονται είναι να πετύχουν υψηλή τιμή όταν παζαρεύουν να πουλήσουν την ψυχή τους στον Διάβολο.   

Κατά τη διάρκεια των χορών, σε αυτό το διατεταγμένο «μεθύσι της γενικής συναδέλφωσης» και πίσω από τις στερεότυπες διακηρύξεις «να είμαστε όλοι ενωμένοι» - που προέρχονται από όσους εννοούν ως «ενότητα» την υποταγή και από όσους μας θέλουν μονίμως χωρισμένους και ξεμοναχιασμένους – ας διακρίνουμε και τους γνωστούς πολιτευτάκηδες! Αυτούς που επί χρόνια μας κατηγορούσαν ότι οι σημαίες και οι εθνικοί ύμνοι είναι τα αξεσουάρ μιας παρωχημένης εποχής. Έτσι έλεγαν. Ότι όλα αυτά δεν αντέχουν στον «εκσυγχρονισμό» της παγκοσμιοποίησης, στα σαλόνια της ΕΕ, και στο «διεθνιστικό» κοσμοπολιτισμό της τάξης τους. Έτσι έλεγαν. Πόσο αστείοι φαντάζουν τώρα. Δείτε πώς πασχίζουν να βρουν μια θεσούλα στα γαλανόλευκα τηλεπαράθυρα. Αλλά και πάλι - οι δυστυχείς - να μην μπορούν να κρύψουν την ασέβειά τους προς τις σημαίες και τους ύμνους των άλλων. Και μαζί το πόσο ξένοι είναι προς τον πραγματικό διεθνισμό.

«Ας κρατήσουν οι χοροί». Αλλά έχοντας επίγνωση ποια είναι η κατάσταση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, στην πολιτική για το ποδόσφαιρο και στην ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής. Αυτή, η πραγματική κατάσταση, καθιστά την πορεία της εθνικής στη Βραζιλία, ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Η κατάσταση – η πραγματική κατάσταση – του ελληνικού ποδοσφαίρου αποδεικνύει ότι τα 23 παιδιά που θα βρεθούν εκεί, μαζί με τον προπονητή τους, τιμούν την ποδοσφαιρική Ελλάδα επειδή ακριβώς αυτό που πέτυχαν δεν έχει καμία σχέση με την ποδοσφαιρική Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των χορών, ας μην ξεχνάμε λοιπόν, ότι η πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι εντελώς διαφορετική από την «ονειρεμένη» πραγματικότητα που μας επιφύλαξε η εθνική ομάδα. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού: Στα γήπεδα - χωράφια με τις άδειες κερκίδες. Στις άθλιες υποδομές. Στο καθεστώς της πλειοψηφίας των ΠΑΕ να είναι υπερχρεωμένες και επιχορηγούμενες με λεφτά ενός λαού που πληρώνει για τους «Ψωμιάδηδες» την ώρα που τα παιδιά του δεν έχουν μισή αλάνα να παίξουν μπάλα. Στις καριέρες που χτίζονται πάνω σε συμπεριφορές ή σε θεωρίες «παράγκας». Στη μετατροπή του ποδοσφαίρου σε πολιορκητικό κριό για τα συμφέροντα του τάδε ή δείνα μεγαλοπαράγοντα - επιχειρηματία, που συγκροτεί «ιδιωτικούς στρατούς» από «επιδοτούμενους χουλιγκάνους». Στον επαγγελματικό υδροκεφαλισμό του ποδοσφαίρου, που στραγγαλίζει κάθε έννοια μαζικού λαϊκού αθλητισμού. Αυτή είναι η αληθινή εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κι αυτή είναι μια κατάσταση που όπως δεν διορθώθηκε με «το Γερμανό της», επί Ρεχάγκελ, έτσι δεν θα διορθωθεί  και με «τον Πορτογάλο της», όπως τώρα επί Σάντος. Για να διορθωθεί μια τέτοια κατάσταση «θέλει το λαό της»...

«Ας κρατήσουν οι χοροί». Αλλά τα μάτια ανοιχτά. Γιατί κρυμμένοι πίσω από τα καπνογόνα του αγνού ενθουσιασμού των εκατομμυρίων φιλάθλων, κάποιοι συνεχίζουν το ίδιο «κλωτσοσκούφι»: Νέες «ρυθμίσεις» για τις ΠΑΕ, περισσή «εθνοκαπηλία» και μπόλικη επιχειρηματική «οπαδοφροσύνη». «Ας κρατήσουν οι χοροί». Αλλά όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο, όπου βρούμε τον πολιτευτάκια – πρωτοπανηγυριώτη να ψάχνει την ψηφοθηρική εξαργύρωση των «φίλαθλων αισθημάτων του», ας του ζητήσουμε να μας εξηγήσει: Πώς ο πιτσιρικάς που βλέπει τον Σαλπιγγίδη και θέλει να παίξει κι αυτός μπάλα θα το καταφέρει, χωρίς να υπάρχει ένας ελεύθερος χώρος σε ακτίνα χιλιομέτρων; Πληρώνοντας στα ιδιωτικά «κλαμπ»; Τι θα γίνει στο (διαλυμένο) σχολείο του, που ούτε καν έχει ακούσει ποτέ τη φράση «σχολικός μαζικός αθλητισμός»; «Ας κρατήσουν οι χοροί». Κι ας ζήσουμε τη χαρά που μας πρόσφερε η εθνική. Αλλά όχι μόνο με την καρδιά. Και με το μυαλό μας. Που σημαίνει: να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα: Συνθήκες ζωής που δεν θα καθιστούν τον αθλητισμό και την ψυχαγωγία «πολυτέλεια». Χώρους άθλησης για το λαό. Ένα κομμάτι γης για μπάλα, που δε θα το μετατρέψουν σε ένα ακόμα οικοδομικό τετράγωνο αρπαγής οι εργολάβοι. Δουλειά για τους χιλιάδες άνεργους πτυχιούχους που σπούδασαν τον αθλητισμό και ψάχνουν δουλειά στις καφετέριες. Αύξηση του προϋπολογισμού για τον αθλητισμό.

«Λεφτά», «δουλειές», «μαζικός λαϊκός αθλητισμός»!  Μα, τι τρέλες είναι αυτές σε εποχές Μνημονίων, θα πουν οι νουνεχείς της πολιτικής «παράγκας». Τους απαντάμε: Σε αντίθεση με εσάς, εμείς θα συνεχίζουμε να πανηγυρίζουμε τα γκολ του Μήτρογλου χωρίς να υποτάσσουμε την αγάπη μας για την μπάλα στα διαγγέλματα της «παράγκας». Εμείς αγαπάμε το ποδόσφαιρο, όχι ως μέσο αποχαύνωσης όπως θα το ήθελαν οι ισχυροί. Το αγαπάμε γιατί, όπως και η ζωή, μπορεί να έχει στιγματιστεί από τον κοινωνικό κανιβαλισμό που ισχυρίζεται ότι «ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα», αλλά πάντα θα κρατάει ζωντανή τη φλόγα της δυνατότητας  μήπως τελικά «οι έσχατοι έρθουν πρώτοι». Αγαπάμε το ποδόσφαιρο στις πραγματικές του διαστάσεις: Γνωρίζουμε ότι οι Αργεντινοί δεν πήραν πίσω τα Φόκλαντ όταν «κατατρόπωσαν» την Αγγλία στο Μουντιάλ του 1986. Ότι στη Βραζιλία παρότι οι μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές που αναδείχτηκαν είναι μαύροι ή μιγάδες, εντούτοις οι μαύροι και οι μιγάδες συνεχίζουν να δυστυχούν κατά εκατομμύρια στις φαβέλες. Έτσι γνωρίζουμε ότι και η προχτεσινή μαγική μπαλιά του Καραγκούνη δε θα διαγράψει το 30% της ανεργίας στην Ελλάδα.


Αγαπάμε το ποδόσφαιρο, γιατί αγαπάμε τη ζωή. Θα το υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους απέναντι στους «κατηγόρους» του που πάντα θα έχουν αλλεργία σε οτιδήποτε το λαϊκό. Και το ποδόσφαιρο (σσ: «το μπαλέτο της εργατικής τάξης» κατά τον Βένεϊμπλς, τον προπονητή της εθνικής Αγγλίας) είναι, παρά την καπηλεία που έχει υποστεί από τους σφετεριστές του, παιχνίδι του λαού. Το αγαπάμε γνωρίζοντας ότι οι αλυσίδες που έχουν περάσει και στο παιχνίδι μας και στη ζωής μας οι κάθε λογής σφετεριστές, θα λυθούν σε άλλα «γήπεδα». Και μόνο τότε: Όταν τα εκατομμύρια πηδήξουν από τις εξέδρες μέσα στο τερέν, γίνουν οι ίδιοι «παίκτες» και στείλουν τις «παράγκες» στα αποδυτήρια. Υπάρχει πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο; Να βγάλει τη δική της «κόκκινη κάρτα» η εξέδρα; Ναι, υπάρχει! Μόνο που χρειάζεται κάτι «απλό»: Χρειάζεται οργάνωση. Σχέδιο. Πειθαρχία. Πάθος. Όραμα. Ταλέντο. Και κάτι ακόμα: Συλλογικότητα, συλλογικότητα και συλλογικότητα, αγώνας, αγώνας και πάλι,  αγώνας. Με το βλέμμα προς το φαινομενικά απίθανο, προς το λογικά άπιαστο. Έτσι, ακόμα και τα πιο «λογικά άπιαστα» πράγματα, όπως η πορεία της Εθνικής ομάδας το 2004 στην Πορτογαλία, παύουν να είναι «ουτοπία». Και γίνονται ρεαλισμός!

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

8 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω γιατί "είναι άλλο πράγμα" η "ελληνική ψυχή" του Σαλπιγγίδη (και του Ζουγανέλη και λοιπών υπηρετών της αστικής εξουσίας). Ξέρω ότι δεν υπάρχει καμία "ελληνική ψυχή" γιατί κάτι τέτοιο σημαίνει απλά ότι η "ψυχή" ενός λαού είναι καλύτερη από κάποιου άλλου (αφού χάρις σε αυτήν νίκησε). Όσο για την σημαία και τον εθνικό ύμνο, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο πανί, στους στίχους και στη μουσική, ούτε στον "κοσμοπολιτισμό", αλλά στο ότι αποτελούν σύμβολα μιας εξουσίας που δεν είναι η δική μας αλλά των καπιταλιστών. Η δική μας σημαία είναι η κόκκινη με το σφυροδρέπανο που είναι σημαία της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο και ύμνος μας η διεθνής που είναι ύμνος της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο.Τέλος, σε μια εποχή που οι εργαζόμενοι στενάζουν κάτω από την μπότα των καπιταλιστών, είναι αστείο να "χαιρόμαστε και να χορεύουμε" επειδή προκριθήκαμε στο ποδόσφαιρο. Αστείο, ανήθικο και πολιτικά άθλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Cos:
    Καλημέρα. Βάζεις πολλά ζητήματα και μέσω ενός σχολίου δεν έχω τη δυνατότητα να αναλύσω τις απόψεις μου. Όμως θα προσπαθήσω επιγραμματικά. Δεν ξέρω αν το σχόλιό σου αποτελεί απάντηση στο άρθρο του Μπ., ή το άρθρο είναι η αφορμή για να εκφράσεις την άποψή σου. Από το κείμενο πάντως δεν «βγαίνουν» πουθενά αυτά που γράφεις. Το αντίθετο μάλιστα.

    Σχετικά με την «ελληνική ψυχή». Η ψυχή είναι μοναδική, είναι του ανθρώπου, όχι των λαών. Ούτε υπάρχουν «ανώτερες» ή «καλύτερες» ψυχές. Τις δηλώσεις του Σαλπιγγίδη (τις οποίες δεν παρακολούθησα), σε καμιά περίπτωση δεν τις τσουβαλιάζω με τις δηλώσεις των δημίων, των υπηρετών ή των γελωτοποιών της εξουσίας. Αν πρόσεξες τι γράφει και ο Μπ. στο άρθρο του: "…να διακρίνουμε πότε εκείνα τα περί «ελληνικής ψυχής» είναι συγγνωστά, καθώς αποτυπώνουν τον οίστρο μιας χαράς ανόθευτης από ιδιοτέλεια".

    Για τη σημαία, την πατρίδα κλπ. Μεγάλο θέμα που δεν πιάνεται σε λίγες γραμμές. Γράφεις ότι: "αποτελούν σύμβολα μιας εξουσίας που δεν είναι η δική μας αλλά των καπιταλιστών."

    Θα βάλω για προβληματισμό τα εξής: Μήπως οι καπιταλιστές επεδίωξαν και ταύτισαν σε κάποιο βαθμό τη σημαία με την εξουσία τους; Σε ποια σημαία ορκίστηκαν οι επαναστάτες του ’21; Ποια σημαία υπερασπίστηκαν οι έλληνες κομμουνιστές στην αντίσταση;

    Δες εδώ πχ την τιμημένη σημαία του ΕΛΑΣ: http://pontosandaristera.wordpress.com/2012/02/16/elas42/

    Δες και εδώ τη μπαρουτοκαπνισμένη σημαία της 16ης ταξιαρχίας του ΔΣΕ, που υψωνόταν δίπλα στο κόκκινο λάβαρο της επανάστασης: http://www.politiko-kafeneio.gr/dse/dse86.htm

    Φέρε στη μνήμη σου τα φέρετρα τόσων και τόσων κομμουνιστών ηγετών στελεχών και απλών μελών που σκεπάστηκαν (σε καιρό πολέμου αλλά και ειρήνης) με την κόκκινη με το σφυρί και το δρεπάνι σημαία δίπλα δίπλα με τη γαλανόλευκη.

    Γράφεις: «είναι αστείο να "χαιρόμαστε και να χορεύουμε" επειδή προκριθήκαμε στο ποδόσφαιρο. Αστείο, ανήθικο και πολιτικά άθλιο.»

    Η χαρά η δική μου, αλλά και άλλων πολλών, σύντροφε δεν έχει καμιά σχέση με τη «χαρά» των δημίων, των υπηρετών και των γελωτοποιών της εξουσίας. Όπως δεν έχω κανένα άλλο πάρε δώσε μαζί τους, εκτός από τον ακατάπαυστο αγώνα μου για την ανατροπή τους, έτσι μπορώ να διαφυλάσσω τη δική μου αληθινή χαρά αμόλυντη από δαύτους. Και κυρίως, χωρίς ενοχές.

    Παράλληλα δεν βάζω στο ίδιο σακί τον άνεργο που πανηγύρισε την πρόκριση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο μουντιάλ, με τα «πανηγύρια» όλων αυτών που ανάφερα πιο πάνω, που στην ουσία για άλλα χαίρονται και άλλα πρεσβεύουν με τις «ευχές» και τα «χαμόγελά» τους. Και κάτι ακόμα.

    Ο ίδιος ο άνεργος που χάρηκε και πανηγύρισε χτες με την πρόκριση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο μουντιάλ, προχτές έγινε μούσκεμα στην απεργιακή διαδήλωση στην Ομόνοια. Το ένα δεν αποκλείει (σώνει και καλά) το άλλο.

    Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δε διάβασα το κείμενο του Ν.Μπ. αλλά το σχόλιο του Cos και πάνω σ' αυτό θα ήθελα να πω ότι:
    Η ψυχή, εκτός όλων των άλλων της συστατικών (που σχετίζονται με το συναίσθημα, τη νόηση κλπ), είναι "φαινόμενο" κατεξοχήν κοινωνικο-ιστορικό, και με αυτή την έννοια μπορεί να κάνει κανείς λόγο και για "ελληνική ψυχή": είμαστε είτε το θέλουμε είτε όχι παράγωγα της ιστορίας του τόπου μας (ιστορία ταξικών αγώνων, όπως η ανθρώπινη ιστορία γενικά) συσσωρευμένης και δρώσας, και μ' αυτή πάλι την έννοια, πράγματι άλλη η "ελληνική ψυχή" των καταπιεζόμενων τάξεων και στρωμάτων κι άλλη η "ελληνική ψυχή" των καταπιεστών.
    Σχετικά με τη σημαία και τον ύμνο, σαν εθνικά σύμβολα που είναι, έχουν κι αυτά άλλο περιεχόμενο στο στόμα, στα χέρια και τη συνείδηση των μεν κι άλλο στων δε.
    Ο ελληνικός εθνικός ύμνος είναι ύμνος στην ελευθερία, γραμμένος σε επαναστατικές συνθήκες, κι η ελευθερία είναι "μήλο της έριδας", όπως κι η πατρίδα ανάμεσα στις τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας.
    Από την επέτειο του Πολυτεχνείου έχουν περάσει λίγες μέρες, κι είναι επίκαιρη έτσι κι αλλιώς η εικόνα της σημαίας της Ελλάδας των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας αντιμέτωπη με την (ίδια στη μορφή) σημαία της Ελλάδας του ιμπεριαλισμού ζωγραφισμένη πάνω στο τανκ που μαρσάρει προς την πύλη.
    Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα αλλά όλη η πάλη τους έχει τελικό στόχο να γίνει δική τους αυτή η πατρίδα, απαλλοτριωμένη από τους απαλλοτριωτές της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σύντροφε Οικοδόμε,
    το σχόλιο μου είναι απάντηση στο άρθρο του Ν.Μ..
    Δεν θα συμφωνήσω ότι η αναφορά στην "ελληνική ψυχή" του κάθε Σαλπιγγίδη διαφέρει από τις αναφορές των δημίων και των υπηρετών τους, άλλωστε το πρόσφατο παρελθόν μας έχει διδάξει ότι συνήθως αυτές οι αναφορές δεν οφείλονται σε αφέλεια. Δεν είναι αποτέλεσμα "ανόθευτης από ιδιοτέλεια" χαράς, αλλά φανερού ή λανθάνοντα εθνικισμού, που υπάρχει σε πολύ μεγάλη έκταση σε όλες τις κοινωνίες και καλλιεργείται από την άρχουσα τάξη τους με κάθε τρόπο (και μέσα από το ποδόσφαιρο). Όλοι χαιρόμαστε όταν νικάμε σε κάποιο παιχνίδι που παίζουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αναγάγουμε την νίκη μας στο "μεγαλείο της ψυχής μας", ξέρουμε άλλωστε ότι δεν κάναμε και τίποτα σπουδαίο επειδή νικήσαμε σε ένα παιχνίδι. Η αναφορά στην "ελληνική ψυχή" κάθε φορά που νικάμε παίζοντας με κάποια μπάλα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η έκφραση μιας πεποίθησης που έχει δημιουργηθεί στον λαό ότι οι Έλληνες είναι κάτι ιδιαίτερο, κάτι ξεχωριστό. Πεποίθηση που μόνο τυχαία δεν έχει δημιουργηθεί και που φυσικά καλλιεργείται από τους αστούς σε κάθε χώρα. Αν χάναμε, θα πανηγύριζαν οι Ρουμάνοι για την "ρουμανική ψυχή" ή για κάτι τέτοιο αντίστοιχο.
    Δεν νομίζω ότι η αστική εξουσία έχει ιδιοποιηθεί την σημαία,πάντα δική της ήταν, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Το ότι την υπερασπιστήκαμε με τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ, οφείλεται στο ότι ο αγώνας τότε ήταν κυρίως εθνικοαπελευθερωτικός. Όταν η εργατική τάξη πολεμάει κάτω από τα σύμβολα της αστικής εξουσίας, τότε πολεμάει κάτω από ξένη σημαία.
    Δεν υποστηρίζω ότι ο άνεργος ή ο εργαζόμενος που χάρηκε με την πρόκριση της Ελλάδας δεν έκανε καλά, λέω ότι χρειάζεται να έχει συναίσθηση του μεγέθους της αξίας που έχει αυτή η ποδοσφαιρική νίκη και να ξέρει ότι δεν οφείλεται σε κάποια "ελληνική ψυχή", αλλά στο ότι κάποιοι ποδοσφαιριστές έπαιξαν απλά καλύτερα από κάποιους άλλους. Να ξέρει ότι δεν χρειάζεται "να κρατήσουν οι χοροί" για τέτοια ασήμαντα πράγματα, να μην θεωρεί ότι η πρόκριση σε ένα π.κ. είναι "μεγάλη επιτυχία του έθνους". Το αντίθετο, είναι μια ευκαιρία για να πλουτίσουν κάποιοι καπιταλιστές και εδώ και παντού και κυρίως ένα ακόμα κτύπημα στην εργατική τάξη της χώρας που διοργανώνει το π.κ. (εν προκειμένω της Βραζιλίας). Όπως δηλαδή έγινε και εδώ με τους ολυμπιακούς το 2004. Αυτά είναι τα κύρια ζητήματα για μας και αυτά πρέπει νομίζω να αναδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία (όπως τώρα).
    Εν κατακλείδι θεώρησα το άρθρο του Ν.Μ. λάθος γιατί κατά την γνώμη μου δεν θέτει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
    Πάντα καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @AGIS
    Ναι, αλλά δεν κερδίζεις στη μπάλα λόγω της "ελληνικής ψυχής". Με όποιο τρόπο και αν κάνεις αυτή την αναφορά και ανεξάρτητα με το τι εννοείς.
    Το πολυτεχνείο ήταν αγώνας αντιδικτατορικός και αντιιμπεριαλιστικός, όχι ταξικός. Τουλάχιστον αυτό ήταν που κυριάρχησε τότε. Γι' αυτό και την σημαία τρέχουν να την "παρελάσουν" οι Πασόκοι.
    "Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα αλλά όλη η πάλη τους έχει τελικό στόχο να γίνει δική τους αυτή η πατρίδα, απαλλοτριωμένη από τους απαλλοτριωτές της." Φυσικά αλλά και ταυτόχρονα προσωρινά, μέχρι να γίνει πατρίδα μας όλη η γη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Cos:
    Δεν θα επανέλθω επί του θέματος συνολικά λόγω έλλειψης χρόνου και γιατί σε γενικές γραμμές δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Όμως σημειώνω κάτι από το δεύτερο σχόλιό σου. Γράφεις: "Το ότι την υπερασπιστήκαμε (τη σημαία) με τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ, οφείλεται στο ότι ο αγώνας τότε ήταν κυρίως εθνικοαπελευθερωτικός."

    Ο αγώνας του ΔΣΕ σύντροφε ήταν αγώνας της αγροτιάς κυρίως και της εργατιάς και άλλων στρωμάτων κατά του αντιδραστικού καθεστώτος που επιβλήθηκε με τον τρόπο που ξέρουμε στην Ελλάδα. Ήταν αγώνας αντιιμπεριαλιστικός, αγώνας -ξεκάθαρα- για την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας. Η δράση του ΔΣΕ (ανεξάρτητα από το ποια ήταν η κατάληξή της) αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα.

    Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σίγουρα δεν κερδίζεις στη μπάλα λόγω της "ελληνικής ψυχής". Και φυσικά δεν έκανα με αυτό τον τρόπο αυτή την αναφορά και ούτε εννοώ κάτι τέτοιο.Και όπως έγραψα, το σχόλιό μου δεν αφορά την ανάρτηση (που εξακολουθώ να μην έχω ακόμα διαβάσει) αλλά στενά το σχόλιο που την ακολούθησε.

    Θα έλεγα για το πολυτεχνείο ότι ο αντιδικτατορικός και αντιιμπεριαλιστικός χαρακτήρας ήταν έκφραση του τότε βαθμού ωριμότητας της ταξικής πάλης. Εν πάση περιπτώσει, τη σημαία για δεκαετίες μετά την απελευθέρωση την "παρέλαυνε" και το κράτος της δοσιλογικής "εθνικοφροσύνης", όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η σημαία τού ανήκε ή τού ανήκει.
    Παράλειψη μου που δεν έγραψα "αυτή η πατρίδα κι ο κόσμος όλος", και βέβαια μέχρι τότε όσο οι εργάτες δεν έχουν "εθνική" πατρίδα άλλο τοσο δεν θα έχουν και παγκόσμια, όσο δεν έχουν πατρίδα άλλο τόσο δεν έχουν και τη "γη". Εννοώ ότι το "έχουν" δεν το βλέπω συναισθηματικά πρώτα απ' όλα, αλλά πρώτα απ' όλα πρακτικά, "υλικά".

    Πάντως σκοπός του σχολίου μου ήταν μια υπογράμμιση του γεγονότος ότι το γενικό εκδηλώνεται και αποκρυσταλλώνεται και με ειδικές μορφές, και το κοινωνικό και με εθνικές: Καμία σχέση με τη λεγόμενη "εθνική ομοψυχία", μάλλον περισσότερη με το ότι "σε κάθε έθνος υπάρχουν δυο έθνη".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σύντροφοι νομίζω ότι κάπου χάνουμε την μπάλα.
    Είμαστε κομμάτι αυτού του λαού (με τα καλά και τα άσχημά του), και σαν τέτοιο θα πρέπει να μάθουμε να έχουμε και να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας μαζί του, βάζοντας τις σωστές διαστάσεις του κάθε συναισθήματος, όπως θεωρώ ότι βάζει το άρθρο του Μπογιόπουλου.
    Η χαρά και η λύπη, η οργή, η αγανάκτηση, ο ενθουσιασμός, η περηφάνια ακόμα είναι ανθρώπινα συναισθήματα. Πολλά από αυτά τα συναισθήματα στη χώρα μας τα "πολιτικοποίησε" η δράση των κομμουνιστών των μελών και των φίλων του Κόμματος.
    Ο Νίκος Γόδας που πεθαίνοντας ζήτησε να φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού ήταν ο κομμουνιστής που "πολιτικοποίησε" την αγάπη του στην ομάδα του με το αίμα που έχυσε στο εκτελεστικό απόσπασμα.
    Τίποτα το ανθρώπινο δεν μας είναι ξένο.
    Καλή συνέχεια σε όλους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε!
Πριν αφήσετε το σχόλιό σας, παρακαλώ να λάβετε υπόψη τα εξής:

Το σχόλιό σας να αφορά το θέμα της ανάρτησης.

Δεν θα δημοσιεύονται διαφημιστικά μηνύματα.

Αποφύγετε τις ύβρεις και τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς.

ΟΧΙ στα greeklish - ΝΑΙ στα Ελληνικά.

Όποιος σχολιάζει σαν «ανώνυμος», ας προσθέτει στο τέλος του σχολίου του ένα ψευδώνυμο. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται πιο εύκολη η επικοινωνία.

Το ιστολόγιο δέχεται τις διαφωνίες, την ένταση και το πάθος στην υποστήριξη των απόψεών σας. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε, αρκεί να γινόμαστε κατανοητοί ο ένας στον άλλον. Ας βοηθήσουμε όλοι στη διατήρηση ενός επιπέδου στο διάλογο.

Ο διαχειριστής του ιστολογίου διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει σχόλια που δεν ανταποκρίνονται στις παραπάνω επισημάνσεις, χωρίς καμιά προειδοποίηση.
Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.